گروه سیاسی:
پس از گذشت حدود 2 سال از انتشار ویروس استاکس نت و تلاش سرویس‌های اطلاعاتی غرب برای استفاده از آن به منظور ضربه زدن به برنامه هسته‌ای ایران، اطلاعاتی منتشر شده که نشان می‌دهد پروسه سازمانی تولید و انتشار این ویروس در سرویس اطلاعات نظامی اسرائیل (امان) چگونه بوده است.
روزنامه سوییسی لوتان روز یکشنبه 11 اردیبهشت 1390 (اول مه 2011) در یادداشتی جزئیاتی دقیق از روند سازمانی تولید و انتشار استاکس نت ارائه داده است.
در این یادداشت که به قلم «سرژ‌دومون» نوشته شده، آمده است: «اطلاعات موثق حاکي از آن است که اسرائيل تلاش‌هاي گسترده‌اي را براي تقويت توانش در جنگ رايانه‌اي به کار گرفته است. اين امر از‌ماه ژوئن 2007 سرعت بيشتري گرفته است. در آن زمان ايهود باراک که به تازگي در راس وزارت جنگ کابينه ايهود اولمرت قرار گرفته بود به همراه ژنرال اموس يادلين رئيس وقت سرويس اطلاعات نظامي اسرائيل موسوم به امان تصميم گرفتند جنگ سايبري را به يکي از ارکان راهبردي ارتش تبديل کنند. در آن زمان اين دو چند بار با يکديگر ديدار کردند. باراک درباره جنگ سايبري مردد بود اما مخاطبش وي را متقاعد کرد روي اين استراتژي جديد شرط‌بندي کند و به او توضيح داد که ويروس‌هاي ساخت اسرائيل ممکن است سيستم‌هاي رايانه‌اي مديريت پرتاب موشک‌هاي حزب‌الله و ارتش‌هاي سوريه و ايران را فلج کند».
یادلین که رئیس سرویس اطلاعات ارتش اسرائیل بود 2 ماه پیش بازنشسته شد و جای خود را به آویو کوخاوی داد. به گزارش ایران هسته‌ای، دومون سپس با اشاره به تصمیم یادلین مبنی بر توسعه بخش سایبری امان نوشته است: «در آن زمان چندين واحد ارتش اسرائيل مسؤول جنگ رايانه‌اي و محافظت در برابر نفوذ دشمن بودند، يکي از اين واحدها مامرام نام دارد که رايانه مرکزي ارتش را اداره مي‌کند و اعضاي آن به طور داوطلبانه به مدت 6 سال استخدام مي شوند. بخش ديگري که در جنگ‌هاي سايبري دخالت دارد، «لوتم» است که 9 سال پيش با هدف نظارت بر امنيت رايانه‌اي ارتش تاسيس شده بود. واحدهاي ديگر دخيل در جنگ سايبري عبارتند از امان که مسؤول رمز‌گذاري و رمزگشايي ارتباطات اطلاعات نظامي است، موساد و شاباک. واحدهاي امنيت کل از سال 1979 آکادمي علمي بسيار محرمانه‌اي به نام تالپيوت در ارتش ايجاد کردند که سالانه 50 دانشجو مي پذيرد که مسؤول ساخت سلاح‌هاي آينده از جمله در بخش رايانه‌اي براي ارتش اسرائيل هستند». نویسنده سپس به توضیح چگونگی تاسیس واحد 8200 در امان - که منابع غربی قبلا گفته بودند تهیه‌کننده استاکس نت است- می‌پردازد و می‌گوید: «اموس يادلين در 5 سال رياستش در راس سازمان اطلاعات نظامي، اين واحدها را بيش از پيش فعال کرد. وي همچنين واحد 8200 را بيش از همه واحدهاي ديگر توسعه داد. اين واحد محرمانه‌ترين ساختار درون امان است که مسؤول شنودها و دريافت ارتباطات الکترونيکي به هر شکلي است. واحد 8200 سازماني مخفي درون سازمان مخفي به‌شمار مي رود. اموس يادلين در سال 2009 با بيان اينکه اين واحد به اندازه کافي کارآمد نيست رئيس آن را تغيير داد و فردي به نام «N» را که متخصص عمليات ويژه بود در راس آن نهاد قرار داد و همچنين به واحد سايبر اجازه داد مستقل عمل کند. واحد سايبر از واحدهاي کوچک زير مجموعه 8200 بود که مسؤول عمليات نفوذ در سيستم‌هاي رايانه‌اي دشمن به‌شمار مي رفت».
نویسنده «لوتان» سپس برای نشان دادن میزان محرمانه بودن این پروژه‌ها می‌گوید: «نام اين واحدها در هيچ نمودار ساختاري سازمان‌ها مشاهده نمي‌شود و از آنجا که نامي به آنها داده نشده رسما وجود ندارند». دومون در بخش دیگری از مقاله خود مشخصا به موضوع استاکس نت پرداخته و آورده است: «يکي از کارکنان سابق واحد تالپيوت که امروز مشاور خصوصي است مي‌گويد ايده فلج سازي سيستم‌هاي ايران در اين واحدهاي بسيار کوچک متشکل از صدها نابغه رايانه‌اي شکل گرفت. وي ادامه داد: البته اين مساله يکشبه صورت نگرفت و چندين گروه که گاه رقيب هم بودند روي پروژه‌هاي جنگ‌هاي سايبري فعاليت کردند. به احتمال زياد اين مساله با همکاري سازمان‌هاي مخفي آمريکايي صورت گرفته است».
نویسنده در انتهای مقاله توضیح داد که چرا اسرائیلی‌ها روی آوردن به حملات سایبری را مقرون به صرفه می‌دانند. دومون از قول منبع اسرائیلی خود می‌نویسد: «ايده اصلي کارشناسان نظامي اسرائيل اين است که نفوذي ماهرانه از 2 نظر جالب توجه است. از يک سو در مقايسه با حملات کلاسيک خسارات شديدتري وارد مي‌کند و از سوي ديگر هيچ اثري از منشأ حمله از خود به جا نمي گذارد. به علاوه از لحاظ مادي هزينه سنگيني ندارد و اين موجب مي‌شود عاملان آن دوباره حمله‌اي ديگر را ترتيب دهند».
این مقاله با وجود عرضه اطلاعات قابل توجه به این موضوع اشاره نکرده است که استاکس نت هرگز نتوانست تاسیسات هسته‌ای ایران را از کار بیندازد، طوری که آمانو هم شفاها و هم در گزارش‌های مکتوب تایید کرد روند غنی‌سازی در ایران نه تنها کند نشده بلکه به طور مستمر و با آهنگ ثابت ادامه دارد.