گروه سیاسی:
در حالی که قرار است محمودعباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطینی و خالد مشعل رئیس دفتر سیاسی حماس روز چهارشنبه(فردا) توافقنامه آشتی ملی فلسطين را امضا کنند، اکنون برای بسیاری این پرسش مطرح است که آیا فتح به این نتیجه رسیده که به ایران نزدیک شود مفیدتر است تا اینکه در کنار آمریکا و اسرائیل التماس صلح کند؟
به گزارش ایران دیپلماسی، پایگاه خبری تحلیلی میدل‌ایست آنلاین، در این‌باره می‌نویسد: در گذشته و در دوران حکومت حسنی مبارک در مصر نیز تلاش‌های بسیاری می‌شد که فتح و حماس در قاهره با یکدیگر آشتی کنند ولی هیچ‌گاه به نتیجه نمی‌رسیدند چرا که مبارک اصرار داشت حماس با فتح آشتی کند ولی در هیچ‌چیز دخالت نکند و هیچ نقشی در دولت آشتی نداشته باشد اما به نظر می‌رسد این‌بار ابومازن خود فهمیده است که اگر صلاح ملت فلسطین را می‌خواهد باید حماس را به عنوان شریک سیاسی در حکومت فلسطینی به رسمیت بشناسد و به همین دلیل هم بود كه به‌رغم فشارهای شدید آمریکا و اسرائیل و برخی از کشورهای عربی دیگر پای میز مذاکره با حماس نشست و به طور جدی مذاکرات را پیش برد و با این جنبش به توافق رسید. این توافقنامه باعث شد تا مقامات اسرائیلی اظهارات زننده‌ای بر زبان برانند که بیش از همه باعث رو شدن سیاست‌های آنها برای شهروندان اسرائیل و جامعه جهانی بود. اظهارات تند و تیز اسرائیلی‌ها محمود عباس را بر آن داشت که به آنها اطمینان دهد توافق با حماس به هیچ‌وجه به معنای ترک میز مذاکره برای صلح نیست و این پرونده همچنان در دست سازمان آزادیبخش فلسطین می‌ماند. در ادامه این یادداشت نویسنده به تغییر نگاه رهبران جنبش فتح اشاره می‌کند و می‌نویسد: رهبران جنبش فتح اکنون به این باور رسیده‌اند که حماس جزئی از ملت فلسطین و واقعیتی است که باید آن را بپذیرند و حضورش را به رسمیت بشناسند. از این رو تصمیم گرفته‌اند که سیاستی کاملا متفاوت با گذشته اتخاذ کنند بویژه اینکه می‌بینند ایستادگی حماس در برابر اسرائیل باعث شده تا محبوبیت این جنبش نه‌تنها در غزه بلکه در کرانه باختری نیز افزایش یافته و حمایت مردمی از آن روز به روز بیشتر شود. در عین حال به این نتیجه رسیده‌اند که تنها کشوری که از حماس حمایت قاطع می‌کند ایران است و حماس توانسته به کمک ایران به دستاوردهای بسیاری دست یابد. این در حالی است که فتح خود را مورد حمایت آمریکا و غرب و اسرائیل می‌دانسته و در طول این مدت هیچ توفيقي به دست نیاورده است.
نویسنده این یادداشت دیپلماسی جدید مصر پس از مبارک در رسیدن به این توافق را بسیار موثر می‌داند و می‌نویسد: پس از آنکه روابط مصر و ایران رو به بهبود گذاشت و دو طرف تصمیم به ارتقای روابط خود پس از 30 سال گرفتند، این بهبودی رابطه در رویکرد وزارت خارجه جدید مصر نسبت به پرونده فلسطین نیز تاثیر گذاشت. جنبش فتح به روشنی می‌دید مصر، مهم‌ترین بازیگر اثرگذار پرونده فلسطینی تحت تاثیر انقلاب جدیدش تغییر رویکرد داده و به رغم نگرانی‌های بسیار غرب به ایران متمایل شده است. مصری‌ها این‌بار به جنبش فتح توصیه می‌کردند که واقعیت وجود حماس را بپذیرد و با آن در تشکیل دولت وحدت ملی مشارکت کند؛ توصیه‌ای که به روشنی تکیه‌کلام‌های ایرانی در آن دیده می‌شد. میدل‌ایست آنلاین سپس پیش‌بینی می‌کند: چندان بعید نیست که جنبش آزادیبخش فلسطین این‌بار به سمت ایران تغییر جهت دهد بویژه که می‌تواند به کمک ایران اسرائیلی‌ها را بیش از پیش تحت فشار بگذارد و با سنبه پرزورتری پشت میز مذاکره با آنان بنشیند، البته این را هم خوب می‌داند که هر گونه نزدیکی به ایران می‌تواند باعث قطع روابط حکومت خودگردان با ایالات متحده آمریکا و اسرائیل شود.
جنگ سرد ایران و آمریکا در منطقه
این در حالی است که انقلاب‌های عربی معادلات سیاسی منطقه را به کلی دگرگون کرده است. در این بین بنا بر عقیده برخی کارشناسان، رویارویی ایران و آمریکا بیش از هر زمان دیگری پررنگ شده و اکنون وارد فاز تازه‌ای شده است. آمریکایی‌ها اکنون بیش از همه به فکر جلوگیری از افزایش نفوذ ایران در منطقه‌اند، موضوعی که باعث شده بسیاری اینگونه تعبیر کنند که این‌بار جنگ سرد از خاورمیانه با بازیگران جدید آغاز شده است. روزنامه الحیات، چاپ لندن در یادداشتی به این موضوع پرداخته و می‌نویسد: با توجه به تحولاتی که در لیبی شاهدیم و با توجه به تحرکات ایران در لبنان، عراق، فلسطین و دیگر کشورهای عربی باید بگوییم که جنگ سردی غیرعلنی در خاورمیانه آغاز شده که بی‌شک یک طرف آن ایالات متحده و طرف دیگر آن ایران و روسیه هستند. در تحولات اخیر خاورمیانه، روسیه سازی کاملا مخالف با جامعه جهانی زد و در کنار چین دیگر عضو دائم شورای امنیت و ایران که با سیاست‌های غرب نسبت به تحولات خاورمیانه همواره مخالف بوده است، یک جبهه جدید و غیرعلنی تشکیل داد. ایران جامعه جهانی را به تک‌بعدی بودن و تلاش برای تخریب انقلاب‌ها و تظاهرات مردم عرب و همچنین تخریب روابطش با جامعه عربی متهم کرده و روسیه نیز غرب را به اتخاذ سیاست ترور شخصیت و مستقیم افراد متهم کرده و بر این باور است که غرب به دنبال حل بحران‌های منطقه نیست و تنها می‌خواهد تشویشی که در برابر اهداف آن ایجاد شده است را بزداید. بی‌شک با این وضعیتی که در لیبی شاهدیم این کشور به سمت تجزیه حرکت می‌کند، مشابه همین سناریو را برای یمن نیز می‌توان متصور شد. این مساله ما را به یاد تقسیم‌بندی‌های دوران جنگ سرد می‌اندازد. با این تفاوت که این‌بار به جای نفوذ ایدئولوژی کمونیستی، ایدئولوژی ایرانی– روسی در حال نفوذ است. ایدئولوژی را این‌بار ایران می‌دهد و سلاح و ابزارهای سخت‌افزاری را روسیه.
مسؤولان کاخ سفید مدام نگران ایرانند
از سوی دیگر روزنامه لوفيگارو نیز در مقاله‌اي تاكيد مي‌كند كه در شرایط فعلی «مساله ايران» همچنان قلب سياستگذاري منطقه‌اي آمريكاست.
به گزارش ايران هسته‌ای، در این مقاله آمده است: چرا مساله ايران مدام ذهن مسؤولان كاخ سفيد را به خود مشغول مي‌كند؟ چند هفته پيش در اتاق موقعيت كاخ سفيد هنگامي كه باراك اوباما رئيس جمهور آمريكا سرگرم شنيدن استدلال‌هاي مشاوران امنيتي‌اش در زمينه مداخله نظامي در ليبي بود بحث‌ها سريعاً از مسير اصلي خود منحرف شد و به بررسي پيامدهايي اختصاص يافت كه ممكن است درباره ايران پديد آيد. فيليپ دانيلون مشاور امنيت ملي رئيس‌جمهور آمريكا عقيده دارد مقامات ايران همه اعمال و رفتار باراك اوباما را دقيقا زير ذرهبين قرار داده‌اند. اگر اوباما حرف‌هايش را درباره ليبي عملي نكرده بود حاكمان ايران آن را نشانه ضعف رئيس جمهور آمريكا قلمداد مي‌كردند. اوباما پيش‌تر گفته بود قذافي مشروعيت خود را براي رهبري كشورش از دست داده است. به اين ترتيب حاكميت ايران ممكن بود نتيجه بگيرد كه هرگز به وعده خود درباره اجازه ندادن به ايران درباره دستيابي به سلاح هسته‌اي عمل نخواهد كرد.
بنيامين رودس يكي از مشاوران نزديك كه در اين جلسه شركت كرده بود اما گفت: اين اغراق است كه تصور كنيم اين مساله از عوامل تصميم‌گيرنده براي مداخله در ليبي بود اما در هر صورت موضوع ايران در اين جلسه مطرح شد. وي ادامه داد: توان ما براي مداخله در منطقه با چنين سرعتي پيامي جدي درباره قدرت نظامي و ديپلماتيك ما به تهران مي‌دهد. دولت اوباما با اين حال اهميتي به بقاي رژيم قذافي در درازمدت نمي‌دهد چرا كه ليبي در اولويت قرار ندارد. هدف اصلي كاستن از نفوذ ايران در منطقه خاورميانه است. هر تصميمي با بررسي زواياي همه پيامدهايش در راهبرد آمريكا در منطقه اتخاذ مي‌شود كه اين راهبرد عبارت است از كند كردن سرعت دستيابي ايران به سلاح هسته‌اي و تلاش براي تغيير رژيم. اين تصميم هر جابهجايي مهره‌اي را روي صفحه شطرنج سياسي دشوار می‌کند. هنگامي كه دوره قيام‌هاي مردمي در منطقه به پايان برسد با توجه به موقعيت آن زمان ايران درباره موفقيت يا شكست اين قيام‌ها صحبت خواهد شد. آيا در آن زمان ايران موفق خواهد شد به بلندپروازي خود براي تبديل شدن به مهم‌ترين قدرت منطقه دست يابد. بهار عرب همهچيز را تغيير داده است. ناگهان ديكتاتوري‌هايي كه از 2 سال پيش مي‌كوشيدند به كمك آمريكا حلقه محاصره را حول ايران تنگ‌تر كنند نگران اوضاع داخلي خود شده‌اند.