حقیقت مورینیویی (مردنی) نیست!

چند روز پیش از بی‌آبرویی مورینیو در زمین چمن برنابئو، سرالکس فرگوسن طی مصاحبه‌ای با یک روزنامه ایتالیایی به درجاتی از افکار ژوزه مورینیو اعتراف کرده بود که ممکن است روزی باعث شود او در اولدترافورد جانشین خودش شود. تا پیش از اتفاقات چهارشنبه‌شب گذشته در حاشیه ال‌کلاسیکوی لیگ قهرمانان، مورینیو هدیه‌ موعودی بود که دیر یا زود به فوتبال انگلستان بازگردانده می‌شد. اگرچه ترجیح می‌داد پس از شکست بارسا در فینال جام حذفی در برنابئو بماند و کماکان نان شکست دادن بهترین تیم دنیا را بخورد. «مو» داشت روز ورود شکوهمندش به اولدترافورد یا لحظه شیرین نشستن بر نیمکت تیم ملی کشورش را در ذهن خود مجسم می‌کرد، فرگوسن لبخند شیرین حاکی از یافتن یک جانشین مناسب بر لب نشانده بود و «مو» هم داشت برای رویارویی دیگر بار با منچستریونایتد (که شب پیش از ال‌کلاسیکوی رفت لیگ قهرمانان شالکه را در گلزن کرشن برده بود) آماده می‌شد لیاقت خود را ثابت کند و بعد ال‌کلاسیکویی دیگر آغاز شد. سومین راند از مبارزه چهارگانه بارسا و رئال در کمتر از 3 هفته. مورینیو این داربی را هم با معماری موفقیت‌های قبلی آغاز کرد. همان درگیری‌های لفظی پیش از مسابقه که همتایش در بارسلونا، پپ گوآردیولا را سرانجام وادار به واکنش کرد و همان برنامه تاکتیکی منفی همیشگی تا اجازه هرگونه عرض‌اندام تکنیکی را به زشت‌ترین روش‌های ممکن، سلب کند. اینگونه او برای یک ال‌کلاسیکوی جهنمی زمینه‌سازی کرد اما نمی‌دانست که این جهنم خود او را خواهد سوزاند. بارسلونا در 2 ال‌کلاسیکوی قبلی در مقابل این ترفندهای مورینیو آسیب‌پذیر نشان داده بود و آقای خاص هم سعی داشت با برهم زدن ریتم بازی به اهدافش برسد. اما نتیجه؟ دامن زده شدن به قابلیت فریبکاری بازیکنان (هر دو طرف) در زمین و در تونل، گمراهی داوران و پرتاب مواد آتش‌زا از روی سکوها به داخل و حمله یک هوادار ملبس به لباس سفید رئال به زمین چمن. اینها تازه پیش از به اوج رسیدن درگیری‌هایی بودند که کارت قرمز به په‌په در دقیقه 61 را به همراه داشت. مورینیو که معنی این اخراج را می‌دانست و همه چیز را از دست رفته می‌دید با نهایت استادی با میمیک کاملا برخورنده‌ای داور را عصبانی کرد و او هم دستور ترک زمین را به سرمربی رئال داد. تازه بعد از مسابقه بود که فاش شد بین 2 نیمه هم در تونل ورودی زمین چمن، پیراهن‌ها، شورت‌ها و کراوات‌ها و لامپ‌های فلورسنت وسط دعوای بازیکنان 2 طرف رد و بدل شده‌اند. حتی در رسانه‌های کاتالان اعلام شد که توهین‌هایی نژادپرستانه خطاب به آلوس صورت گرفته است اما با تمام شدن مسابقه تازه داشت گرد و خاک‌ها می‌خوابید که مورینیو به کنفرانس خبری پا گذاشت و تئوری‌های توطئه‌اش درباره رابطه مشکوک بارسلونا با یوفا و داورانش را مطرح کرد اما به جای ترک محل جنایت او تا پاسی از نیمه شب بر صندلی‌اش تکیه زد تا در اتاقی که نفس همه بند آمده بود اتهامات بیشتری را به حریف وارد کند. شکی نیست که مورینیو یک کاربر رسانه‌ای فوق‌ماهر است، پس او کاری کرد که صبح روز پنجشنبه وقتی روزنامه‌های کاتالان پیروزی 2 بر صفر بر حریف را جشن گرفته بودند، روزنامه‌های مادریدی، آ.اس و مارکا، فریاد بی‌عدالتی سر دادند و این سوال را مطرح کردند که:‌ «چرا؟» مورینیو منطق «مادریدی‌ها» را به خوبی می‌دانست. منطقی که سال‌های سال پشت سر باشگاهی به نام رئال مادرید به حیات خود ادامه داده است. همان تفکری که شوالیه‌های امپراتوری اسپانیا با آن سر سرخپوست‌ها، ساکنان ارض جدید آمریکا را می‌بریدند: «مسیح اسپانیایی است! و همین‌طور حقیقت، نتیجه و هر چیز به دردبخور دیگر». مرد پرتغالی می‌دانست که دارد چه خوراکی به دستگاه تیترزنی مارکا می‌دهد، روزنامه‌ای که با سلام فاشیستی به فرانکو در 1940 متولد شد: «رئال شکست خورده و بازیکن و مربی‌اش اخراج شده‌اند. پس حقیقتی در کار نیست. چرا؟ چون حقیقت اسپانیایی است». اما در این‌ مورد خاص باید گفت که «حقیقت» یک مدعی دروغین دیگر هم دارد چون یک پرتغالی خیره‌سر هست که معتقد است: «حقیقت مورینیویی است!» اما شاید خیلی‌ها ندانند که مورینیو در زبان پرتغالی چه معنایی دارد؟ مورینیو اسمی است که از مصدر «ملوریو»ی پرتغالی به معنی «مردن» ساخته شده است و باید اعتراف کرد که حقیقت این بار هر طوری باشد «مردنی» نیست. در مورینیویی یا مردنی نبودن حقیقت همین بس که به فاصله 2 هفته پس از اظهارنظر فرگوسن، حالا همه چیز کاملا معکوس شده است. از طرفی مورینیو از یک تاکتیسین نابغه تبدیل به ضدفوتبال‌ترین چهره در جوامع صاحب فوتبال و چه‌بسا در تمام جهان شده است و به این خاطر در لیگ قهرمانان مقابل آبی و اناری‌ها واداده که نه تیم رئال‌مادرید یک میلیارد یورویی می‌تواند در قالب ضدفوتبال اینتر (که سنت کاتاناچو را پشت سر دارد) برود و نه داوران اروپایی مثل داوران اسپانیایی نگران وضعیت سلامتی پادشاه اسپانیا هستند و از طرف دیگر الکس فرگوسن که هنگام آن مصاحبه با روزنامه ایتالیایی که در آن به تمجید از مورینیو و افکارش پرداخت، قهرمان بلامنازع لیگ برتر تصور می‌شد حالا در فاصله 3 هفته مانده به پایان فصل باید فاصله 3 امتیازی با چلسی را در حالی حفظ کند که پس از شکست از آرسنال، کابوس شکست دوباره از آبی‌های لندن و از دست دادن قهرمانی در بازی مستقیم هفته بعد دوباره به سراغ پیرمرد اسکاتلندی خواهد آمد. اما این چلسی همان چلسی مورینیوست؟ نه! چون کارلو آنچلوتی فوتبال هجومی کاملا متفاوتی از دوران ژوزه در استمفورد بریج در پیش گرفته و در ضمن صددرصد با تئوری توطئه مورینیو که داوران یوفا «Friendly with Barca» هستند مخالف است. نه‌تنها او بلکه گاس هیدینک هم پیش از پایان کار مورینیو در ال‌کلاسیکوی برگشت لیگ قهرمانان در نوکمپ، پشت مورینیو را خالی کرده و او را یک فرصت‌طلب معرفی کرده که خواسته از اعتبار او برای کلاهش پشمی ببافد. به نظر می‌رسد مورینیو همه‌چیز را باخته و به تدریج تبدیل به پادشاهی شده است که فقط خودش جامه زیبای خویش را می‌بینید و بس و صدالبته که حقیقت عریان است
و نه مردنی (مورینیویی)!