در سوگ تنها یادگار حبیب خدا، جان ولی خدا و مهربان مادر بهترین جوانان اهل بهشت زمین و آسمان بغض کرده است. همان بانوی برتر زمینیان که همیشه ذکر خیرش میان ملکوتیان غوغایی در عرش بپا کرده است؛ گویی اهل آسمان بیشتر او را می‌شناسند. تعجبی ندارد زیرا مقصد چشمان او نهایت آسمان‌ها را نیز برای نگاه کوچک می‌دانست چه رسد که تعلقی در زمین داشته باشد. هنوز صدای آهنگ دلنواز کلام او در گوش زمان شنیده می‌شود که می‌فرمود: ای مردم مدینه! من از دنیای شما 3 چیز را دوست دارم؛ یکی نگاه به چهره پدر عزیزم [که همه هدف من از حیات است] و مرا به یاد خدای مهربان می‌اندازد، دوم قرائت قرآن [که همنشینی با آن را مایه خوشبختی و آرامش می‌دانم]، سوم انفاق در راه خدا. دنیا را به اهل مدینه نسبت داد تا بدانند فاطمه هیچ چشمی به آن ندارد زیرا درون فاطمه غوغای عوالم را در گوشه‌ای از خود جای داده است و حیف این بزرگی است که اسیر محبت کوچک‌ترین گوشه از عالم امکان باشد. او که عرشیان در صف ملاقاتش در حال سبقت از یکدیگرند، او که تمام زمین جایگاه یک قدم برداشتنش نیست، او که دلی را که حرم خداست، حرام یک لحظه اندیشیدن به غیر او نمی‌کرد و اگر به آدمیان محبت و عنایتی داشت، از خدمت به آنها عروج را تمنا می‌کرد.
زیباترین و لطیف‌ترین صنع الهی، در دنیا بودن برایش مشکل می‌نمود؛ او عاشق ملاقات ربش بود البته دستانش هم پر بود؛ آنقدر برای این سفر تدارک دیده بود که هر که او را دوست می‌داشت و می‌دارد از این توشه معرفتش بر سر او می‌ریزد و تشنگان را سیراب می‌کند.
عشق را می‌توان ترجمان یک نگاه فاطمه به علی دانست. چنان اباالحسن را زیبا صدا می‌زد که گویی همه عالم را به زیر پای آقایش فدا می‌کند و چنان او را سرشار لبخندش می‌نمود که اگر غم عالم به دل «امیر خوبی‌ها» می‌ریخت، همه و همه با این نمایش زیبای محبت تمام می‌شد و حق دارد، این امیر وفاداری، خاک تربت فاطمه‌اش را بر سر بریزد و ناله‌اش را به گوش آسمانیان برساند که :«علی‌الدنیا بعدکِ العفا» و امروز هر که علی را دوست دارد، شریک غم‌های او در فقدان بهترین یاور و شیعه‌اش، فاطمه؛ دل را خانه عزا می‌کند و عزمش را راسخ تا این یاوری، ناتمام نماند و دوستان فاطمه، امام زمانشان را دریابند و برای حمایت از او هر روز شور و شعورشان را فراوان‌تر کنند که ساز و برگ ولایت همین وفاداری و عشق است و معلم این مکتب، فاطمه.
یا امیرالمومنین روحی فداک
آسمان را دفن کردی زیر خاک؟!