خداحافظ سردار! 3، 5 روزی، چند روزی آمدی و مثل یک نسیم بر ما وزیدی و رفتی. رفتی تا آسمان هشتم و به خدا سپردی ما را. بدرود! انگار که یک چشم بر هم زدن بود. یک رویا. یک رویای دوست داشتنی. باورمان نمی‌شد این پیکر بی‌سر، تو باشی. دنبال دلیل گریه‌مان می‌گشتیم هنوز، که از شوق باشد یا درد، که زود رفتی. رفتی بالاتر از مقر سیمرغ. خیلی بالاتر از کبوتران حرم، که قربان‌شان بروم. از بس که عاشق مادر بودی، در فاطمیه آمدی و در فاطمیه رفتی، اما پیکرت نه در شب، که در روز تشییع شد. در همان روز شهادت بی‌بی دو عالم. چه سعادتی! حالا تو یک پله بالاتر از رواق، هی تازه‌تر کن داغ ما را. باشد؛ ما که بخیل نیستیم! تو اصلا بخشی از خودِ خودِ خودِ بهشت بودی، برای ما در این اردیبهشت. زیر تابوت تو «فصل گلاب‌گیری» بود. لاله را این همه خوش بو ندیده بودم. پرستو تو بودی و بهار از دستان پینه بسته‌ات شکوفه زد. شاید هم «گل محمدی» بودی، تو. راستی! گفتم محمد(ص)؛ همان پیامبری که علت آفرینش بود، اما بر دستان کارگر بوسه می‌زد. ملاک، دیری است که در آيین ما «کار» است... و در بهار «جهاد اقتصادی» رجعت پیکر تو حرف‌ها داشت با ما. حالا باید ای «سردار کار» سر تو را گدایی کنیم از اشراقی‌ترین بخش دجله. سری که سودای کارگری داشت، با یک پرچم «یازهرا» به رنگ سرخ. با هزار چین و چروک. «بچه‌های تفحص» این بار باید اندیشه تو را برای ما بیاورند، تا یادمان نرود که ملاک، الی الابد کار است. اندیشه تو خدمت بود و ما دل به کارگر بودن تو بسته‌ایم. آمده بودیم تا سایه‌ات از زیر سر ما کم نشود. آمده بودیم تا لطف کنی به ما و اجازه دهی که دست‌مان برسد به تابوتت. تا دست‌مان را بگیری. تا شفاعت‌مان کنی. تا نگذاری که راه را گم کنیم، ماه را گم کنیم. ما دل‌مان به همین‌ها خوش است. به همین که یادگاری بنویسیم روی پرچم تابوت تو، و الا «لایق وصل تو که من نیستم، اذن به یک لحظه نگاهم بده». تن خاکی‌ات چه خوب شد برگشت از جنوب. بال فرشته گرفت به شانه‌های ما و ما هم خاکی شدیم. خاکی، مثل کبوتران حرم امام رضا(ع) که داشتند تو را تشییع می‌کردند. هم تو را، هم اشک ما را تا لحظه وداع، تا آخرین قطره از گریه‌های خاکی‌مان که گره زدیمش به «پنجره فولاد». نشان به آن نشان که عطر تابوت تو گرفته‌ایم. عطر خاک. تو قبل از شهادت انس داده بودی جسم خود را به خاک. خاک مونس دست هر کارگری است. دست تو هم پینه خدمت بسته بود و باکی نبود اگر 27 سال بعد از شهادتت، بعد از عمری خاک‌نشینی، دقیقا برگردی به «صحن انقلاب اسلامی»... .