پنجشنبه آغاز یک‌پایان بود؛ زمانی که امیر قلعه‌نویی پس از نشستن پروازش از اصفهان به تهران، مستقیم به بیمارستان کسری رفت تا مردی را در بستر بیماری ببیند که روزگاری نخستین مربی‌اش در مربیگری بود.دستیار سال‌های نه چندان دور حجازی فارغ از آن همه اصطکاک که سالیان سال- بی‌جهت- بین آنها فاصله انداخته بود بر بالین اسطوره حاضر شد تا در این فوتبال جدیدا همه چیز زشت، یکی از بکرترین صحنه‌های انسانی ظاهر شود. حالا چه اهمیتی دارد در گذشته آنها چه گذشته و مقصر که بوده است، مهم آن معرفتی بود که امیر گذاشت و مهم‌تر از آن برخورد گرمی بود که حجازی با شاگردش داشت.حالا فقط یک‌آرزو داریم؛ فریم بعدی این دست از عکس‌ها مربوط به کنار هم قرار داشتن این دو در کنار مستطیل سبز باشد، جایی که به آن تعلق دارند.