از آخرين باري كه شهر ميلان سراسر سياه و قرمز شد 7 سال مي‌گذرد، 7 سالي كه 5 سالش همراه با سلطه رقيب همشهري، اينتر گذشت و حالا شهروندان ميلان اين شهر را پس از مدت‌ها قرمز و سياه كردند تا در جشن فتح هجدهمين «اسكودتو» ي تيم محبوب‌شان شركت كنند. شنبه شب ميلان و تيفوسي‌هاي ميلان نخوابيدند تا حسرت 7 ساله خود را با برگزاري جشني عظيم و زيبا از بين ببرند. حسرتي كه زير چكمه‌هاي موراتي له مي‌شد و غرور خانوادگي «روسونري» را لگدمال مي‌كرد اما حالا ميلان و مدير پرحاشيه‌اش به بزرگي و پيروزي‌اي كه سال‌ها انتظارش را داشتند رسيدند و براي آينده نقشه مي‌كشند. حالا همه شهر را مي‌توان قرمز و سياه ديد، تيفوسي‌هايي كه با غرور پرچم «روسونري» را در دست گرفته و با سرور و شادي به رخ سياه و آبي‌هاي شهر مي‌كشند. اينجا همه چيز رنگ عوض كرده حتي آسمان نيز قرمز و سياه شده، همه شهر را دود قرمزي فرا گرفته كه در تاريكي شب نمايانگر نماد «روسونري» يكي از پرافتخارترين باشگاه‌هاي سرزمين چكمه‌اي است. سر و صداي گروه بي‌شماري از تيفوسي‌هاي ميلان در حالي كه دست‌نوشته‌هايي با عنوان «آنتي اينتر» در دست داشتند بيش از سايرين توجهات را جلب مي‌كرد و شكوه اين جشن را نشان مي‌داد و البته حسرت و نفرت چندين ساله مجموعه «روسونري» كه در 2 هفته مانده به پايان رقابت‌هاي فصل 2011-2010 شكست.
پوست انداختن روسونری
اینکه می‌گویند میلان مدرسه پیرمردهاست اصطلاح کاملا درستی است. فقط کافی است به سیاهه بازیکنان روسونری نگاهی بیندازید تا خودتان متوجه این موضوع بشوید. کلارنس سیدورف، آلساندرو نستا، گنارو گتوزو، اینزاگی، پیرلو، آمبروزینی و...؛ اینها تماما ستاره‌هایی هستند که دیگر وقت حضورشان سر آمده و اگر میلانی‌ها می‌خواهند با چهره‌ای جدید در فوتبال اروپا به یاد سال‌های طلایی قد علم کنند تنها راهش پوست انداختن است. در همین رابطه سیلویو برلوسکونی به هواداران قول داده در فصل نقل و انتقالات تابستان ستاره‌های جدیدی را به‌خدمت بگیرد. برلوسکونی بعد از جشن قهرمانی به خبرنگاران می‌گوید: «اسکودتو سرانجام به طرف قرمز و مشکی سن‌سیرو بازگشت. من فکر می‌کنم ما شایسته این قهرمانی بودیم. همه انتخاب‌های ما سرنوشت‌ساز بودند. آلگری سبک ما را به خوبی درک کرد. او متوجه شد که ما هرگز به دنبال نتیجه‌گیری صرف نیستیم بلکه می‌خواهیم نمایش جذابی نیز ارائه دهیم. ما خریدهای مهمی انجام دادیم و تیم مبارزه‌جویی داشتیم اما اینها به سادگی و ارزانی به دست نیامدند. در فوتبال بدون صرف پول زیاد نمی‌‌توانید به قهرمانی دست پیدا کنید. آیا در تابستان هدایای دیگری برای هواداران خواهیم داشت؟ بله، امیدواریم در بازار نقل و انتقالات چند خرید خوب دیگر انجام دهیم».
قهرمانی میلان در میان خمیازه رقبا
روسونری‌ها در حالی اسکودتو را به میلانو بردند که در این فصل اینترمیلان پس از رفتن ژوزه مورینیو دیگر مانند فصل گذشته آن اقتدار همیشگی را نداشت و رافا بنیتس نیز آنقدر فاجعه‌آمیز نتیجه گرفت که لئوناردوی جوان جانشین مرد اسپانیایی شد ولی او نیز نتوانست فاصله 10 امتیازی با همشهری خودش را از میان بردارد و رم و لاتزیو و ناپولی نیز برای فتح اسکودتو بیشتر شبیه یک خمیازه بودند تا رقیب جدی و یوونتوس نیز به خاطر اشتباهات مدیران و مربی ناکارآمد خود در این فصل نیز نتوانست چهره واقعی خود را به نمایش بگذارد. پسران روسونری که در اروپا توفیق چندانی پیدا نکردند تمام تمرکزشان را بر فتح اسکودتو گذاشتند. بدون شک حضور زلاتان، پاتو و روبینیو در خط حمله مشکی و قرمز‌پوشان شهر میلان در قهرمانی بی‌تاثیر نبود.
پرچم‌های سرخ و مشکی
پرچم‌های به رنگ سرخ و مشکی در ورزشگاه المپیک رم بر افراشته شد و درست کمی آن‌طرف‌تر از پایتخت و در شمال غربی سرزمین چکمه‌ای هواداران روسونری‌ها در میدان «دلدوئومو» پرچم‌هایشان را برافراشتند. انتظار قهرمانی پس از 7 سال آنقدر برای اهالی میلانو شیرین بود که آنها را به یاد روزهای طلایی دهه 90 می‌انداخت. شاید هم بد نباشد که کمی بیشتر به گذشته نقب بزنیم تا بیشتر با تاریخ این باشگاه آشنا شویم. آ.ث‌میلان در ۱۶ دسامبر سال ۱۸9۹ با نام باشگاه کریکت و فوتبال میلان به وسیله آلفرد ادواردز و هربرت کیپین انگلیسی تاسیس شد. به دلیل انگلیسی بودن مؤسسان، اسم باشگاه به جای میلانو (تلفظ ایتالیایی) میلان نام گرفت. پس از چند سال و در پی درگیری بین بازیکنان، بازیکنان خارجی از تیم جدا شدند و تیم اینترناسیونال را دایر کردند که اکنون با نام اینترمیلان شناخته می‌شود. در سال 1979 باشگاه به دلیل وضع نامساعد مالی افت زیادی کرد اما 7 سال بعد سیلویو برلوسکونی با تزریق پول، باشگاه را از ورشکستگی کامل نجات داد و جان تازه‌ای به‌تیم اول شهر میلان بخشید. در این دوران بود که میلان با مربیگری آریگو ساچی و ستارگانی چون رود گولیت، مارکو فان‌باستن و فرانک رایکارد- 3 مرد هلندی- به افتخارات بی‌شماری در سطح فوتبال ایتالیا و اروپا دست یافت. سپس نوبت به فابیو کاپلو رسید تا با کسب 4 عنوان مهم که شامل قهرمانی در 4 دوره از رقابت‌های سوپر جام ایتالیا، لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا و سوپر جام اروپا بود، دهه 1990 را برای میلانی‌ها با خاطراتی شیرین به یادگار بگذارد. در نخستین سال‌های حضور آلبرتو زاکه‌رونی این مربی موفق شد شانزدهمین اسکودتوی میلان را به باشگاه هدیه دهد. یکی از افتخارات زاک پیروزی 6 بر صفر در داربی بزرگ میلانو بود که به عنوان بهترین پیروزی روسونری‌ها مقابل رقیب دیرینه (اینترمیلان) به‌ثبت رسیده است. در همین حال کارلو آنچلوتی هم موفق شد در فصل 2004 ـ 2003 عناوین بزرگ قهرمانی در لیگ باشگاه‌های اروپا (پیروزی در فینال مقابل یوونتوس)، جام حذفی ایتالیا و نشان اسکودتو را نصیب روسونری‌ها کند. باشکوه‌ترین دوران باشگاه مربوط به دهه ۱۹۸۰ و ابتدای دهه ۹۰ است که 3 جام باشگاه‌های اروپا (1990،1989 و 1994) از آن این تیم شد و در همان زمان میلان ۵۸ بازی را بدون شکست پشت سر گذاشت.