هيچ چيز به اندازه واژه «يوم‌النكبه» محافل صهيونيزم را پريشان نمى‌كند. يوم‌النكبه، نامى است كه فلسطينيان بر ۱۳ مه -24 اردیبهشت- روز استقرار رژيم اشغالگر قدس نهاده‌اند. صهيونيزم پيش از آنكه در جغرافياى خاورميانه جا خوش كند، نخستين حركت خويش را از تغيير تاريخ و جعل ادبيات شروع كرد. برهمين اساس در اين 63 سال، نخبگان و لابى يهود، بسيار كوشيدند اين نام را از تقويم اعراب و مسلمانان حذف كنند. آخرين كسى كه با اميد زدودن اين نام از خاطره تاريخى اعراب گام برداشت، «شمعون پرز» رئيس رژيم جعلى صهيونيست بود كه كتاب «خاورميانه بزرگ» را به اميد گنجاندن نام نحس اسرائيل در خانواده منطقه، در سطح جهانى منتشر كرد.اما هراندازه سلسله صهيونيزم در اين وادى - تغيير ادبيات و فرهنگ مسلمانان- بيشتر تلاش كرد، بهره كمتر و حتى نتيجه معكوس گرفت. اكنون در شصت و سومين سال مولود نامشروع انگلستان، واژه «نكبت»، شعار واحد در پرچم همه جريان‌هاى اسلامى و آزاديخواه شده است. اما اتفاق جالب‌تر اين است كه همه جريان‌هايى كه سال‌ها دل در گرو سازش با رژيم صهيونيست داشتند نيز، اين روزها تحت اين واژه، بى‌اعتمادى خويش به دشمن ديرين را ابراز مى‌كنند. حالا سازمان آزادیبخش فلسطین؛ گروهی که 20 سال با توهم قابل اعتماد بودن رژیم نامشروع صهیونیست، با پشت کردن به آرمان‌های ملت فلسطین، هرگونه که نخست‌وزیران رژیم غاصب فرمان دادند، عمل کرد و حتی این رژیم نژادپرست و تروریست را به رسمیت شناخت و پای هر توافقنامه یکطرفه سازش را به سود اشغالگران، به دستور روسای جمهوری ایالات متحده ، امضایی با خون شهدای آزادیخواه فلسطینی گذاشت نیز، دیگر به این رژیم اطمینان ندارد. اگر زمانى حاكمان عرب كه 2 دهه را در اتاق‌هاى مذاكره با طرف‌هاى صهيونيستى گذرانده‌اند، ابا داشتند اسرائيل را نحس و ناسازگار بخوانند اما اكنون حتى از رام‌الله و کرانه باختری نیز، نغمه اعتراض به گوش مى‌رسد. قطار سازشى كه قرار بود پس از آناپوليس با درنورديدن ايستگاه قاهره و امان، به مقصد رياض برسد، اكنون در همان پايانه رام‌الله و اقامتگاه دوستان اصلى نتانیاهو و باراک از حركت باز ايستاده است. دولت تل‌آويو حتى به ابتدايى‌ترين قول و قرارهايى كه در حضور وزرای امور خارجه آمریکا از «وارن کریستوفر» و «مادلین آلبرایت» و «کالین پاول» و «کوندولیزا رايس» و «هیلاری کلینتون» به طرف‌های عرب داده بود، وفادار نماند.اين نكته بسى جاى تأمل دارد كه در روزهاى جشن صهيونيزم؛ نزديك ترين جناح عربى به صهيونيست‌ها يعنى تشكيلات خودگردان هم بی‌اعتباری هر وعده‌ای که آمریکا و اسرائیل بدهند را درک می‌کند یا حداقل وانمود می‌کند درک می‌کند!! این تشکیلات به رهبری محمود عباس(ابومازن) که به هيچكدام از فهرست مطالباتش در مادرید و اسلو و شرم‌الشیخ و آناپوليس نرسيد و در 3 ماه اخیر، سرنوشت تلخ و شوم 3 دهه دریوزگی و خدمت خفتبار «حسنی نامبارک» به اسرائیل را به عینه مشاهده کرده، اخیرا با گروه مقاومت اسلامی (حماس)، به توافقاتی به نفع ملت فلسطین رسید. ابومازن و دوستانش، پس از این حرکت درست که از سوی دولت جانشین «نامبارکِ» پلید، هدایت و حمایت می‌شد، بشدت از سوی بنی‌اسرائیل تحت فشار قرار گرفته‌اند و پس از سال‌ها خدمت در درگاه اربابان صهیونیست خود، در پی رسیدن به توافق با گروه مبارز و شهادت‌طلب حماس، با تهدیداتی از طرف سران دولت اشغالگر روبه‌رو شده‌اند، امروز بيش از همه به واقعيت نحوست و نكبت در سرشت سياسى اسرائيل پى برده‌اند؛ حتى اگر به زبان نياورند چون حال و روز ابومازن، خود گویای همه چیز است. شايد در اين‌باره اظهار‌نظر يك تحليلگر عرب جالب باشد كه گفته: «اسرائیل زنجير محاصره را پيش از غزه، به دور رام‌الله و مقر ابومازن گستراند».
وحشت صهیونیست ها از بیداری اسلامی
با آنكه قاطبه ناظران، تل‌آويو را بازنده اول خيزش‌هاي مردمي خوانده و سقوط دولت نامبارك خادم به رژیم مجعول صهیونیست در مصر و بن‌علی در تونس که فاش شد، جاسوس بلندپایه موساد بوده است را زلزله ای تاريخي براي اين رژيم دانستند اما سران رژيم صهيونيستي هنوز و همچنان از منطق انكار در برابر اين رويداد بهره مي‌گيرند. «آویگدور ليبرمن» وزير خارجه اين رژيم اندكي پس از شروع قيام‌‌هاي تونس و مصر مدعي شد: «جهان عرب با اين خيزش‌ها ضعف خود را آشكار كرد». ناظران اين نوع اظهارات و واكنش‌ها را دليل روشني بر نگراني پنهان اسرائيل از تبعات سهمگين خيزش‌هاي عربي می‌دانند. در قصه سقوط زنجيره‌اي رژيم‌هاي عرب، شنيدن اين بخش ماجرا براي تل‌آويو دردناك‌تر است كه ويژگي مشترك اين رژيم‌ها، سازش و همپيماني با اسرائيل بوده است. كمابيش در شعار همه شهروندان عرب بر اين نكته تأكيد شده كه تحقيرهاي 3 دهه اخير رژیم نامشروع صهیونیست نسبت به حاكمان عرب، باعث به وجود آمدن حس انزجار در مردم خاورميانه شده است. سران تل‌آويو كه اين پيام را دريافت كردند، از زبان ليبرمن در سخناني مدعي شدند: «هر كس فكر مي‌كند مناقشه اسرائيل و فلسطين باعث بروز مشكلات در خاورميانه شده است، مي‌خواهد از واقعيت فرار كند». اين نوع سخن گفتن‌هاي مقامات اسرائيلي به قدمت اشغالگري آنهاست و نخبگان عرب به خوبي با آن آشنا هستند. بدون شك هر اندازه تل‌آويو در برابر پيام‌هاي بيداري اعراب سرسختي نشان دهد، افق آينده تيره‌تر خواهد شد. ديپلماسي تل‌آويو تاكنون با عباراتي سخيف درباره انقلاب اعراب موضع گرفته است. جالب اينجاست كه صهيونيست‌ها فقط رژيم مبارك را دولتي معتدل و مدرن مي‌خواندند(!) اشتياق وافري كه اعراب به تغييرات دموكراتيك يافته‌اند، كاملاً در تضاد با تصويري است كه اسرائيل و حاميانش در رسانه‌هاي غربي تاكنون از كشورهاي عربي ارائه داده بودند. مطابق اين تصوير اعراب فاقد ظرفيت‌هاي لازم براي پذيرش دموكراسي و ايجاد تغييرات مثبت هستند. با اين پيش‌فرض، اسرائيل تنها نقطه در خاورميانه است كه استعداد دموكراسي و ثبات‌گرايي را دارد! اما اكنون اين تصوير درهم شكسته است و به همين جهت اسرائيل زبان خود را به شكل كينه‌توزانه‌ای تغيير داده است. مقامات اسرائيلي در 3 ماه اخير چندين سناريو به كار بستند تا تصوير اين روند قيام رو به رشد را وارونه سازند. آنها ابتدا حماس و حزب‌الله را عامل خيزش های منطقه معرفي كردند و بعد آن را طرحي ايراني ناميدند. این ادبيات در ديپلماسي تل‌آويو، به روشني خبر از نگراني‌هاي بزرگ آينده مي‌دهد؛ آينده‌اي كه در آن نشاني از پروژه سازش عربي نيست؛ زيرا بازيگران اصلي و سرپل‌هاي دوستي اسرائيل فروريخته‌اند؛ بازماندگان آنها نيز خود را براي «خاورميانه جديد» مهيا ساخته‌اند؛ و حماس مقاوم، با همکاری دولت جدید مصر، فتح را به سوی خود کشید. رژیم صهیونیست، 63 سالگی اشغال خاک مقدس فلسطین را طوری پشت سر می‌گذارد که بشدت نگران آینده خود است و حالا همه روزهای خاورمیانه جدید برای اسرائیل، نکبت‌بار شده است.