در سال‌های اخیر والنسیا برای آبی و اناری‌ها یک شهر ویژه بوده است، خیلی‌ها با شنیدن نام والنسیا به یاد ورزشگاه مستایا و فینال جام پادشاهی امسال می‌افتند که بارسا با گل وقت اضافه رونالدو نخستین شکست را طی 3 سال مقابل رئال‌مادرید متحمل شد و نخستین جام از 3 جامی را که بر سر آن در سریال ال‌کلاسیکوها با رقیب مادریدی جنگید، به حریف واگذار کرد، هرچند می‌توان این نخستین جام را با کمی تغییر لهجه، کم‌اهمیت‌ترین جام در میان سه‌گانه جام پادشاهی، لالیگا و لیگ قهرمانان دانست، تازه اگر مثل ستون‌نویس مشهور روزنامه حامی بارسا، اسپورت جام پادشاهی را استخوان بی‌ارزش نخوانیم که جلوی مورینیو انداخته شد تا دیگر مزاحمت چندانی در لالیگا و لیگ قهرمانان برای گوآردیولا ایجاد نکند.
اما برای کاتالان‌ها و خواهرخوانده‌های آبی و عنابی‌شان، والنسیا نه تنها یادآور شکست نیست که جایی است برای جشن قهرمانی. سال 2005 درست در چنین روزهایی بود که بارسای رایکارد در ورزشگاه «سیوتات دِ والنسیا» خانه لوانته تیم دوم شهر والنسیا، با یک تساوی سرد و بدون مزاحمت تیم برندشوستر را متوقف کرد و در لحظه‌ای نادر در دنیای فوتبال، نخستین عنوان قهرمانی پس از 6 سال را با هواداران رقیب جشن گرفت. هوادارانی که لباس آبی و اناری بر تن داشتند که همان پیراهن لوانته باشد. لوانته در کنار ایبار دیگر خواهرخوانده همرنگ بارساست. لوانته با آن تساوی هفته پایاني فصل 5-2004 به دسته دوم سقوط کرد ولی امسال تساوی با قهرمانان کاتالان به معنای تثبیت آنها در کمرکش جدول لالیگا بود. آنها هم مثل ایبار، تیمی سازنده اما فقیر در ایالت باسک، از انگیزه‌های مشترک با هواداران بارسا در راه ارائه یک فوتبال جذاب با پیراهن آبی و اناری بهره می‌برند و همین موجب رشدشان شده است. هواداران ناحیه لوانته در مجاورت بندر والنسیا، به فاصله 6 سال دوباره در کنار بازیکنان و اندک هواداران بارسا در خانه‌شان جشن گرفتند، جشنی برای رقیب! چیزی که در دنیای فوتبال واقعا غریب است و البته بارسا شاید تنها باشگاه بزرگ جهان فوتبال باشد که در برپایی جشن مشترک قهرمانی در خانه رقبا و همراه هواداران آنها استعداد عجیبی دارد که این به خاطر همان انگیزه‌های مشترک اشاره شده درباره لوانته و ایبار است. در سال 2004 یک سال پیش از شکسته شدن طلسم قهرمانی‌های بارسا، زمانی که رایکارد هلندی تازه از راه رسیده بود تا بحران نوکمپ را پایان بخشد، آبی و اناری‌های کاتالان که حتی نه در لیگ قهرمانان اروپا بلکه در جام یوفا شرکت داشتند در جشنی به مراتب باشکوه‌تر از جشن قهرمانی یک سال بعدشان در خانه لوانته شرکت کردند. آنها که برای بازی رفت مرحله حذفی جام یوفا به ورزشگاه خانگی پانیونیوس یونان در شمال آتن رفته بودند، از لحظه‌ای که وارد ورزشگاه شدند، احساس کردند به نوکمپ بازگشته‌اند. هواداران یونانی که باشگاه خود را بارسای آتن می‌دانستند همه‌جا را به رنگ آبی و اناری (رنگ پیراهن پانیونیوس) درآورده بودند و به افتخار پویول، ژاوی، آبلاردو، لوئیس انریکه و ساویولا هلهله می‌کشیدند و در نهایت وقتی تیمشان 3 بر صفر در خانه شکست خورد این جشن به اوج خود رسید انگار این پانیونیوس بود که با 3 گل بارسا را شکست داده بود. رکورد بارسا در زمینه جشن‌های غیرمتعارف پس از پیروزی به همین‌جا ختم نمی‌شود. مثلا یک گروه تندروی طرفدار بارسا که عنوان گروه «اخوت سان‌بوئیس» را روی خود گذاشته‌اند، یعنی همان گروهی که متهم هستند در ال‌کلاسیکوی 2002 کله خوک را کنار نقطه کرنر نوکمپ جلوی پای «فیگوی خائن» انداخته بودند، هر بار خبر قهرماني یکی از خواهرخوانده‌های آبی و اناری یا باشگاهی دوست و همنام را می‌شوند، نصفه‌شب در بلوار رامبلاس بارسلونا جشن می‌گیرند. این اتفاق در سال‌های اخیر چندین‌بار تکرار شده است و با اینکه ابعاد کوچک و چند‌ده نفره این جشن‌ها آنها را مرکز توجه رسانه‌ها قرار نداد اما همین حرکت‌ها نشان‌دهنده پیوند عمیق بین بارسا با بسیاری دیگر از باشگاه‌های فوتبال در سراسر جهان است. باشگاه‌هایی که برای هویت‌یابی از نام و رنگ بارسا اعتبار می‌گیرند که تعداد آنها کم هم نیست، همین لوانته در نزدیکی بندر بارسلونا، ایبار در کوهپایه‌های جنوبی پیرنه در ایالت باسک، پانیونیوس در بندرگاهی به همین نام در آتن، زسکا مسکو که سال 2004 جام یوفا را فتح کرد، اف.سی باسل که بارسا 112 سال پیش رنگ پیراهنش را از آن گرفته، بولونیا، بارسلونای اکوادور و... .