نكته نخست:
برای شكست تيمی همچون بارسلونا راه‌های زيادی وجود ندارد. هواداران بارسا از همين بابت هم بايد به تيم خود افتخار كنند. اين مساله نشان‌دهنده قدرت بارسلوناست كه به حريفانش انتخاب‌های متعددی نمی‌دهد. نمي‌توان مقابل بارسا هم زيبا بازی كرد و هم نتيجه دلخواه را گرفت؛ بنابراين بی‌معنی است كه از حريفان اين تيم انتظار بازی چشم‌نواز داشته باشيم. شك نكنيد اگر تيم ديگری هم می‌توانست فوتبال خود بارسلونا را مقابل اين تيم به نمايش بگذارد ديگر از اين سبك فوتبال فوق‌العاده كاتالان‌ها خبری نبود.
نكته دوم:
مورينيو و گوآرديولا هردو مربيان بزرگی هستند اما بي‌ترديد ابزارهای آنها با همديگر يك دنيا تفاوت دارند. يكي ژاوی و اينيستا در ميانه ميدان تيمش دارد كه هركاری اراده كنند مي‌توانند با توپ انجام دهند و ديگری چابی آلونسو و لاسانا ديارا كه هركدام بويژه ديارا دنيای اشتباهات هستند. چرخه روزگار شرايط را طوری رقم زده كه گوآرديولا يك تيم رويايی را در اختيار خود دارد، تيمی كه ليونل مسی در آن درست مثل بازی‌های ويدئويی مدافعان حريف را يكی پس از ديگری از پيش‌رو برمی‌دارد. اين مساله را نمی‌توان بر گردن مورينيو انداخت. نمی‌توان او را مقصر دانست كه كاكای كنونی كاكای روزهای حضورش در ميلان نيست. نمی‌توان مورينيو را به خاطر اشتباهات احمقانه بازيكنی همچون پپه سرزنش كرد، چرا كه بی‌تردید اگر آقای خاص مهره مناسب‌تری داشت از پپه استفاده نمی‌كرد. هركسی كه حافظه‌اش كمی قوی باشد و كمی هم انصاف داشته باشد، رئال مادريد 2002-2001 را با آن انسجام و فوتبال زيبايش به خاطر می‌آورد؛ اما مطمئن باشيد اگر همان زمان رئالی‌ها هم از حضور ماكلله، فيگو و زيدان در ميانه ميدان تيمشان بهره نمی‌بردند به جايی نمی‌رسيدند، حتی اگر بهترين مربی تاريخ فوتبال جهان روی نيمكت تيم می‌نشست.
نكته سوم: مربيگری در 2 تيم بارسلونا و رئال‌مادريد هم خودش يك دنيا تفاوت است. در رئال‌مادريد موفقيت يك مربی برای همه جز خودش است و به محض اينكه تيم شكست می‌خورد تنها مربی مورد انتقاد قرار می‌گيرد. كافي است برگرديم به زمانی كه كارلوس كرش، سرمربی كنونی تيم ملی كشورمان هدايت رئال‌مادريد را عهده‌دار شد و درباره سختی‌های مربيگری در اين تيم گفت: «تنها لحظه باشكوه لحظه امضا كردن قرارداد است. از آن لحظه به بعد همه شرايط رو به وخامت می‌رود». (كتاب «نقل قول‌های فوتبال» صفحه310.)
فابيو كاپلو هم پس از بركناری‌اش در سال 2007 آن هم به دنبال قهرمان كردن رئالی‌ها در لاليگا پس از 4 سال ناكامی، كار در رئال‌مادريد را سخت‌تر از كار در كاخ سفيد عنوان كرد. در رئال‌مادريد كنونی فوتبال زيبا به اندازه كسب جام اهميت ندارد و خود مورينيو هم بهتر از هركس ديگری مي‌داند كه هدايت چه تيمی را بر عهده گرفته است. او برای ارائه فوتبال زيبا به مادريد نرفته، گرچه تا حد ممكن سعی می‌كند فوتبال زيبا هم به نمايش بگذارد اما هدف اصلی او گرفتن جام‌های مختلف بويژه ليگ قهرمانان اروپاست.
نكته چهارم:
انگليسی‌ها يك ضرب‌المثل فوتبالی دارند كه می‌گويد: «توانایی‌های فردی بازيكن ستاره می‌سازد اما حتی در يك تيم پرستاره هم قلب همه اعضا بايد برای همديگر بتپد». مدت‌هاست كه رئال‌مادريد اين عنصر مهم را از دست داده است اما در بارسلونا درست عكس اين قضيه را شاهد هستيم. اصطلاح «همه برای يكی و يكی برای همه» در تيم گوآرديولا به‌راحتی ديده می‌شود و بازيكنی همچون ليونل مسی حتی زمانی كه می‌داند در جدول بهترين گلزنان از رونالدو عقب است ترجيح می‌دهد بازيكن هم‌تيمی‌اش را كه در موقعيت بهتری قرار دارد، صاحب توپ كند.
اسين، گزينه مورينيو
براي پست هافبك دفاعي
مطمئنا مايكل اسين، يكي از قابل توجه‌ترين و پرآوازه‌ترين هافبك دفاعي‌هاي حال حاضر جهان است. گفته مي‌شود كه اين بازيكن چلسي، يكي از گزينه‌هاي مورينيو براي فصل بعد است. به گزارش وب‌سايت فيچاجس، مربي پرتغالي كه رابطه خوبي با اين بازيكن غنايي دارد، از فلورنتينو پرس خواسته كه تلاشش را براي خريد اسين انجام دهد. مورينيو اين بازيكن را از زمان حضورش در لندن مي‌شناسد و بدش نمي‌آيد كه در پايتخت اسپانيا با وی تجديدميثاق كند. از طرفي چلسي نيز حاضر نيست اين بازيكن را به راحتي از دست بدهد. اسين 28 ساله در سال 2005 از ليون به چلسي پيوست تا يكي از بنيان‌هاي تيم رومن آبراموويچ شود. اين هافبك قدرت بدني بالايي دارد و به نظر مي‌رسد كه يكي از گزينه‌هاي رئال براي خريد در خط هافبك باشد.