مرتضی سرهنگی با تاکید بر اینکه امروز در طلایی‌ترین دوران ادبیات جنگ هستیم، تاکید کرد که به ازای 50 هزار اسیر ایرانی می‌توان 50 هزار عنوان کتاب خاطره منتشر کرد. نشست نقد و بررسی آثار منتشر شده در حوزه ادبیات مقاومت و دفاع مقدس با حضور مرتضی سرهنگی، مدیر دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری و نصرت‌الله صمدزاده، مدیر کتابخانه جنگ حوزه هنری برگزار شد. سرهنگی در این نشست گفت: کتاب «دا» برای ما یک نقطه درخشان و درس‌آموز بود، ولی آیا همه زهرا و اعظم حسینی هستند که 7 سال مراوده داشته باشند تا کتابی مانند «دا» خلق شود؟ و آیا می‌شود برای نگارش هر اثری چنین روندی طی شود؟ قطعا نمی‌شود ولی «دا» یک جریان در ادبیات دفاع مقدس ایجاد کرد. وی ادامه داد: با این کتاب پس از سال‌ها یک جریان و رشدی در همه کتاب‌های دفاع مقدس ایجاد شد که آن هم خاطره‌نویسی جنگ است. ما در سوره مهر بزودی کتابی منتشر می‌کنیم که خاطرات پسر 16 سالهای است که از چند سال اسارتش نوشته است. 10 سال طول می‌کشد تا این کتاب 800 صفحه‌ای نوشته شود و این موضوع خیلی اهمیت دارد او زمانی که این خاطرات را با قبول خطرات و سختی زیاد می‌نوشته بر اهمیت ثبت خاطرات برای خودش و مملکتش واقف بوده است. مدیر دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری درباره جریان خاطره‌نویسی توسط اسرای ایرانی عنوان کرد: اسیران ایرانی آنقدر که برای نوشتن خاطرات جانشان را به خطر می‌انداختند، برای به دست آوردن لباس و غذا خطر نمی‌کردند و وقتی ما 50 هزار آزاده بازگشته به وطن داشتیم، یعنی 50 هزار عنوان کتاب داریم و باید یک سازمان برای ثبت و حفظ این خاطرات وجود داشته باشد. سرهنگی اضافه کرد: ما پس از 22 سال در تدارک کتاب خاطرات خلبان‌های جنگ هستیم و امروز دیگر دغدغه تدوین خاطرات جنگ در خیلی افراد ایجاد شده است و در سالهای آینده به جایی می‌رسیم که دیگر نیاز به حضور مولف در کنار راوی نیست. وی با تاکید بر اینکه ادبیات جنگنقطه تحولی به نام «دا» داشت، بیان کرد: جزئی‌نگری یکی از ویژگی‌هایی است که با کتاب «دا» به دیگر آثار اینچنینی وارد شد. در این کتاب، راوی، زن است و صدای زن صدای زندگی است؛ در حالی که جنگ ضدزندگی است و این کنتراست در کتاب قابل توجه است. این نویسنده افزود: ما امروز در طلایی‌ترین دوران ادبیات جنگ هستیم و 2 دهه فرصت داریم از این فرصت بهره ببریم. در ادامه نشست، صمدزاده با اشاره به اینکه نباید حوزه خاطره‌نویسی را با معیارهای داستان‌نویسی سنجید، عنوان کرد: تقلب در روایت خاطرات پذیرفتنی نیست و اصل یک واقعه را مخدوش می‌کند. به همین دلیل نباید معیارهای داستان‌نویسی را در خاطره‌نویسی هم پیاده کرد. وی ادامه داد: آنچه در حوزه تاریخ‌نگاری در ایران داریم عمدتا وارداتی بوده و حرکت‌های داخلی نوپا هستند که امید است در آینده به جای مطلوبی برسد، ولی در بحث خاطره‌نویسی آنچه زمینه پرورش آن در کشور ما شده است، همان پیشینه فرهنگی و ادبی است که از ادبیات داستانی به ما رسیده است.