9 ماه پیش که لیورپول با روی هاجسون در حال غرق شدن بود چه کسی تصورش را می‌کرد که سرخ‌ها به این زودی از «تنها گام برداشتن» خلاص شوند و دوباره همراهی خوب برای در اوج گام برداشتن پیدا کنند؟ 9 ماه پیش که هیچ، حتی در شروع فصل هم با ویرانه‌ای که از آخرین فصل بنیتس در آنفیلد به جا مانده بود (حال چه رافا مقصر باشد چه نه!) به ندرت یک کوپ (هوادار لیورپول) را پیدا می‌کردی که بازگشت به لیگ قهرمانان را در کشاکش آن بحران مالی و تشکیلاتی به این زودی‌ها ممکن بداند. اما به راستی «شاه کنی» چه اعجازی دارد که لیورپول بدون جرارد و بدون تورس، حالا در فاصله 2 هفته مانده به فصل حتی این شانس را دارد که از ته جدول لیگ‌برتر بازگردد؟ آن هم با چه روندی! اگر امتیازات را فقط از اول سال 2011 در نظر بگیریم (که تازه لیورپول با دالگلیش تازه بازگشته آن را خیلی بد آغاز کرد) آنها رقیب اصلی منچستریونایتد و چلسی در کورس قهرمانی بوده‌اند. لیورپولی‌ها 36 امتیاز از 58 امتیاز فعلی که آنها را به مکان پنجم جدول رسانید در سال 2011 به دست آورده‌اند در حالی‌که تا پایان سال 2010 با تنها 22 امتیاز در یک قدمی سقوط بودند.
اگرچه 6 امتیاز فاصله با منچستر سیتی مکان چهارمی به این معناست که دالگلیش در پایان این فصل نمی‌تواند تیم محبوبش را یکضرب از حال مرگ به تاج و تختش در لیگ قهرمانان بازگرداند ولی نباید فراموش کرد که آخرین قهرمانی سرخ‌ها در لیگ قهرمانان (2005) هم پس از مقدمه‌چینی‌شان در جام یوفای 2001 و بالای سر بردن جام دوم اروپا حاصل شد. اما حتی برای هواداران تیمی که تحت مالکیت مالکان آمریکایی اولیه (هیکس و ژیلت) و البته با هدایت غیرمسؤولانه بنیتس و هاجسون جدا داشت به لیگ قهرمانی (عنوان دسته دوم یا دسته پایین‌تر از لیگ برتر انگلستان) سقوط می‌کرد، حالا جهش یکباره در کمتر از 4 ماه و رسیدن به لیگ قهرمانان اروپا، کمی زیاده‌خواهی محسوب می‌شود و آنها قطعا دالگلیش را به‌خاطر تضمین صعود مستقیم به لیگ اروپا (و جام یوفای سابق) و حفظ مکان پنجم از دست تاتنهام می‌ستایند؛ جایگاهی که اصلا به سادگی و به طور عادی به دست نیامده است. پیرمرد اسکاتلندی دوست‌داشتنی کوپ‌ها در این راه در 14 بازی اخیر لیورپول 10 پیروزی به دست آورده از جمله مقابل چلسی و لیورپول! فقط نگاهی به 3 بازی آخر آنها پس از آن تساوی جنجالی در ورزشگاه امارات بیندازید؛ آنها بیرمنگام، نیوکاسل و فولام را مجموعا 13بر 2 از پا درآورده‌اند، روندی که در فوتبال امروز اروپا فقط از بارسلونای گوآردیولا می‌شود انتظار داشت.به همین خاطر حتی شکست در دیدار کلیدی اين هفته مقابل تاتنهام برای تثبیت موقعیت صعود مستقیم به لیگ اروپا نیز به حساب بداقبالی دالگلیش گذاشته خواهد شد نه سوءمدیریت او. تا یک ماه پیش که تاتنهام با حذف میلان به یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان رسید تا بعد مثل کره، زیر کارد رئال مورینیو برش بخورد، در سراسر جزیره از هری ردنپ به عنوان جادوگر پیر فوتبال انگلستان یاد می‌کردند و او را جانشین بر حق فابیو کاپلو و رجعت‌کننده بزرگ به ریشه‌های غنی فوتبال جزیره برمی‌شمردند ولی حالا چه؟ یک مقایسه کوچک بین ترکیب تاتنهام و لیورپول (بدون جرارد و تورس) نشان می‌دهد که عناوین «جادوگر پیر»، «جانشین بر حق کاپلو» یا «رجعت‌کننده بزرگ به سنت‌های فوتبال جزیره» برازنده دالگلیش است نه همتای اين هفته انگلیسی‌اش، مضاف بر اینکه ردنپ اگرچه در سبک فوتبال به بازی بلند، مستقیم و فیزیکی سنتی بریتانیایی‌ها وفادار مانده است اما سبک بازی تاتنهام تنها در مفهوم «Kick and Rush» (ضربه و جهش) به بازی سنتی بریتانیا پهلو می‌زند وگرنه از طراوت و ذات هجومی لیورپول دالگلیش بی‌بهره است. این تفاوت اصل بودن و اصل نبودن، بدون تردید امشب در آنفیلد، دست‌کم در جریان بازی «شاه‌کنی» را مقابل «عمو هری» روسفید خواهد کرد، حالا نتیجه هرچه می‌خواهد باشد.
میراث اسپانیایی سرخ‌ها
لیورپولی‌ها یک دلیل دیگر نیز برای خوش‌بینی در فصل آینده دارند و آن نه در جلوی زمین که در انتهای آن است؛ په‌په‌رینا. سنگربان اسپانیایی نه‌تنها قصد دارد در آنفیلد بماند بلکه قرار است با ارتباطات شخصی‌اش یک مدافع چپ خوب را هم به اردوگاه سرخ‌های اسپانیایی بکشاند که انتخاب اول دالگلیش برای این پست «خوسه انریکه» بال چپ اسپانیایی نیوکاسل است که البته مورد توجه بارسلونا هم هست. پس از انریکه، خوسه آنجل دفاع چپ اسپورتینگ خیخون از کانال په‌په‌رینا به دالگلیش معرفی شده است که تجربه دفاعی بیشتری از انریکه دارد و می‌تواند در نقش دفاع و هافبک وسط هم بازی کند. با توجه به اینکه فوتبال اسپانیا در اوج دوران استعدادپروری قرار دارد و لژیونر‌های اسپانیایی هم در غربت گم می‌شوند و پیوستن به پایگاه‌های سنتی‌شان در آنفیلد را ترجیح می‌دهند، دالگلیش قصد دارد با حفظ اعتبار سرخ‌های اسپانیایی، این برگ برنده را در بازار نقل و انتقالات حفظ کند. این یکی دیگر از نشانه‌های بزرگی این اسطوره اسکاتلندی اين است که بر خلاف سنت معمول بین مربیان برای زدودن آثار مربیان قبلی، برای از بین بردن میراث بنیتس در لیورپول اقدامی نکرده و حتی از آن برای پیشبرد اهدافش استفاده می‌کند.