گروه سیاسی:
روزنامه الخلیج چاپ شارجه در شماره اخیر خود به بررسی سیاست خارجی ایران در برابر اعراب پرداخت و این سوال را مطرح کرد که واقعا سیاست خارجی ایران در میان اعراب چه می‌خواهد و دوست و دشمن چه کسی است؟ الخلیج نوشت رابطه اعراب با ایران رابطه‌ای چندبعدی است، برخی ابعاد آن رابطه‌ای مثبت و ساده و برخی ابعاد دیگر آن نیز رابطه‌ای منفی و مبهم است و در کل، رابطه با ایران رابطه‌ای تاریخی و جغرافیایی است که پیشینه‌ای چند صدساله دارد. الخلیج رابطه با ایران را به 2 قطب متضاد با ایران و علیه ایران تقسیم‌بندی کرده و می‌نویسد: در طول تاریخ، یک رابطه دینی و خویشاوندی مشترک، اعراب را به ایران پیوند داده است و این ائتلاف موجب گسترش دامنه امپراتوری اسلامی شده و بلاد فارس و جنوب‌شرق آسیا و مناطق دیگر موسوم به جمهوری‌های روسیه فدرال را نیز شامل شده است. این روزنامه چاپ شارجه، شعرا، فلاسفه و اندیشمندان ایران‌زمین را دارای سهم عمده‌ای در بالندگی فرهنگی، فکری و اجتماعی تمدن عربی دانسته و می‌افزاید: امروز اقشار وسیعی از اعراب موافق برنامه هسته‌ای ایران و حق انکارناپذیر این کشور در دستیابی به تسلیحاتی برای حراست از امنیت ملی این کشور هستند. به گزارش ایران دیپلماتیک، الخلیج، اعراب و بویژه کشورهای حوزه خلیج‌فارس را مخالف هرگونه تجاوز خارجی به حریم ایران دانسته و مدعی شد اعراب اجازه استفاده از حریم زمینی، دریایی و هوایی کشورهایشان برای حمله به ایران را نخواهند داد. این روزنامه از ارج نهادن اعراب به مواضع ایران علیه اسرائیل نوشت و دشمنی با اسرائیل را موضع حقیقی و صادقانه ایران ـ بر خلاف برخی تبلیغات که موضع ایران را لفظی می‌داند ـ دانست و ادعا کرد: کشور امارات عربی متحده با آگاهی کامل حاضر نشد از نیروهای خارجی کمک بگیرد و خواهان حق انکارناپذیر[!] خود درباره بازیابی 3 جزیره اشغال شده [!] (تنب‌بزرگ و تنب‌کوچک و ابوموسی) از سال 1971 میلادی از طریق گفت‌وگو و حکمیت بین‌المللی متمدنانه به دور از خشونت است. الخلیج بدون اشاره به اینکه در زمان صفویه که کشوری به نام امارات یا بحرین و خیلی از کشورهای امروزی حاشیه خلیج‌فارس وجود خارجی نداشتند، این جزایر در اختیار ایرانیان بوده است، می‌نویسد: موضع همه کشورهای عربی در برابر 3 جزیره عربی توسط ایران موضعی
بی‌چون و چراست که قابل چانه‌زنی نیست. روزنامه الخلیج در ادامه مدعی می‌شود که اعراب مخالف دخالت طرف ایرانی در مسائل داخلی عربی (عراق، کشورهای حوزه خلیج[فارس]، یمن، لبنان) هستند ولي ایران را در صدور انقلاب و ایجاد امپراتوری اسلامی آزاد می‌دانند مشروط بر اینکه به اعراب و منافع ملی آنان ضرر وارد نشود. الخلیج که در این نوشته خود را زبان گویای ملت عرب می‌داند[!] و به جای امت عربی سخن می‌گوید، بدون اشاره به قیام‌های کشورهای عربی که منشأ آن فضای دیکتاتوری خشن و ضدمردمی این کشورهای عربی بود و همچنین بدون اشاره به نسل‌کشی‌هایی که در بحرین، لیبی و یمن اتفاق می‌افتد، مدعی شد اکثریت اعراب اعم از مسلمان و مسیحی مخالف تاسیس یک کشور دینی هستند که دولتمردانش دشمنان دموکراسی، برابری و حکومت مدنی باشند. الخلیج، اعراب را مخالف فرصت‌طلبی سیاسی و دوگانگی رفتاری ایران خواند و مدعی شد که ایران از یک سو، مقاومت شیعیان عرب لبنان را در برابر اسرائیل و آمریکا مورد تایید قرار می‌دهد، اما از سوی دیگر، شرمسارانه با نیروهای اشغالگر آمریکایی در عراق همکاری می‌کند. الخلیج در حالی این مطالب را می‌نویسد که بر همگان روشن و مبرهن است که همه حکومت‌های عربی منطقه بالاخص عربستان‌سعودی، بحرین، کویت و... در راستای پروژه‌های آمریکایی گام برمی‌دارند و همچنین پایگاه‌هاي آمریکا در حوزه خلیج‌فارس در همین کشورهای عربی استقرار دارند. این روزنامه نخستین و آخرین راه‌حل را، راه‌حلی مسالمت‌آمیز از طریق انجام گفت‌وگوی دوجانبه برادرانه دانسته و اگر مقدور نشد، حکمیت بین‌المللی و اگر باز مقدور نشد، متوسل شدن به رأی مجمع عمومی سازمان ملل متحد و مدعی شده که ایران باید از مالکیت بر خلیج‌فارس چشم‌پوشی کند، در غیر این صورت آنها نیز پرونده سرقت منطقه عربستان[خوزستان](!) را باز خواهند کرد که به ضرر ایران خواهد بود.
اعراب از بیم ایران متحد شدند
باربارا اسلاوین در نوشتاری برای سایت خبری «آی‌پی‌اس» نیز پیوستن مغرب و اردن به شورای همکاری خلیج‌فارس را صف‌کشی اعراب سنی در برابر تهران تفسیر کرد. وی در ادامه به سابقه این شورا اشاره می‌کند که دلیل اصلی تشكيل آن مواجهه با شیعیان در منطقه بوده است و در زمان جنگ ایران و عراق شروع به فعالیت کرد. اسلاوین این حرکت شورای همکاری خلیج‌فارس را هم چندان غیرقابل پیش‌بینی ندانست، چرا که از ماه ژانویه تاکنون موج خیزش‌های عمومی در خاورمیانه به سبک و سیاقی بوده است که منجر به وداع بن علی از تونس و حسنی مبارک از مصر شده است. در اینچنین فضایی بعید نیست که خانواده‌های سلطنتی در عربستان سعودی و دیگر کشورهای عربی بر خود لرزیده باشند. عراق هر روز بیش از گذشته به ایران شیعه نزدیک می‌شود و این در حالی است که ایران نیز هر روز موفقیت‌های هسته‌ای بیشتری را به نام خود سند می‌زند.