14 ماه مه، شنبه به‌یادماندنی، بندر منچستر به رنگ سرخ و آبی درآمد. منكاني‌ها، اهالی منچستر، از شوق قهرمانی هر دو تیمشان در یک روز به خیابان‌ها ریختند؛ روزی که طرف سرخ شهر نوزدهمین قهرمانی منچستریونایتد در لیگ برتر که به معنای آقایی شیاطین سرخ در تاریخ فوتبال جزیره و پشت سر گذاشتن لیورپول (با 18 عنوان لیگ برتر) بود را جشن گرفتند و ساعاتی بعد طرف آبی شهر نیز به خاطر قهرماني منچسترسیتی در جام حذفي پس از 33 سال به نشانه آغاز دورانی جدید و باشکوه به آنها ملحق شدند.
این همزمانی تاریخی در ساعت 5 عصر به وقت گرینویچ در بندر شمال غربی جزیره روی داد. در حالی که پسران سر الکس فرگوسن در نخستین ساعات بعدازظهر کار را با کسب یک امتیاز در بلکبرن تمام کرده بودند، مردان روبرتو مانچینی پای به ومبلی گذاشتند و با تک گل ته‌بس، استوک‌سیتی را قربانی کردند تا نتیجه آن همه ریخت و پاش را که شیوخ از 2 سال پیش به راه انداخته بودند با یک جام تاریخی بگیرند، اگرچه حتی هواداران به شوق آمده حریص سیتی نیز به سختی می‌توانند تصور کنند که این جام حذفی، جام‌های ارزشمند لیگ برتر، لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا را در آینده‌ای نزدیک برای آنها در پی داشته باشد. سرخ‌ها هم که در این جشن مشترک با همشهری‌های آبی‌شان سهیم شده بودند، شاید خیلی امیدوار باشند که نوزدهمین قهرمانی لیگ برتر با پیروزی 2 هفته دیگر در ومبلی، در فینال لیگ قهرمانان، تبدیل به یک دوگانه شود.
در کافه پارامونت در خیابان آکسفورد منچستر، مارتین ویلیامز یک مدیر پانسیون با شادی فریاد می‌زند: «ما همه چیز را این فصل خیلی دیر به دست آوردیم».
او به گل وین رونی که بازی با بلکبرن را به تساوی کشید، اشاره می‌کند و می‌گوید: «ولی این فصل، فصل ماست. فصل خیلی خوشگلی نبود ولی همین هم خوب است».
آن طرف شهر در کافه روگ در خیابان پورتلند مایکل دیکین که در آژانس مسافرتی کار می‌کند و هوادار متعصب سیتی است از روزگار موعود آبی‌ها می‌گوید: «انتظارمان خیلی طول کشید. از 2008 [زمانی که منچسترسیتی تحت مالکیت شیوخ اماراتی قرار گرفت]تا حالا ما انتظار چنین لحظه‌ای را می‌کشیدیم».
به ندرت شهری در جهان پیدا می‌کنید که اینگونه بین هواداران 2 تیم فوتبال تقسیم شده باشد.
لیام کالاگر یک هوادار مشهور منچسترسیتی که یک چهره موسیقی دوست‌داشتنی است، بازگو می‌کند که چگونه درگیری‌های تنفرآمیز لفظی بین 2 طیف هوادار سیتی و یونایتد درمی‌گیرد و خود او جلوه‌ای از این درگیری لفظی را به نمایش می‌گذارد و گری نویل، بازیکن ملال‌آور رقیب را مسخره می‌کند که مثل کارچاق‌کن‌های املاک ملکي لباس می‌پوشد. اما این جشن قهرمانی مشترک نه‌تنها خیابان‌های شهر را پر از چهره‌ه‌ای مشهور کرده است بلکه این بندر صنعتی را بیش از پیش به عنوان یک قطب مهم در شمال انگلستان مطرح می‌کند. پیش از آنکه بسیاری از ستاره‌های فعلی 2 تیم متولد شوند منچستر در حال تبدیل شدن به یک شهر روبه‌افول بود و حالا با ظهور این ستاره‌ها در زمین‌های اولدترافورد و ورزشگاه سیتی، رنسانسی در حال و هوای شهر پدید آمده است. الیس کشمور یک پروفسور در زمینه فرهنگ، رسانه و ورزش در دانشگاه «نورث استافورد شایر» می‌گوید: «فوتبال بازتابی است از صنعت و توانگری. دستاوردهای انقلاب صنعتی با سقوط پایه‌های تولید و کاهش ثروت کمرنگ شده بودند و این باعث شده بود که تیم‌های منطقه میدلند (در غرب انگلستان) دچار افول شوند. اما گذشت آن روزهایی که دربی‌کانتی یا ناتینگهام فارست از طرف انگلستان جام‌های اروپایی را بالا می‌بردند، حالا لندن و البته منچستر در مسیر اقتصادی و طبیعتاً فوتبالی متفاوتی نسبت به گذشته حرکت می‌کنند». اما بازگشت سیتی به دوران توانگری تقریبا بیش از تمام تیم‌های دیگر لندنی و منچستری و نزدیک به 2 دهه طول کشید. سرمایه‌گذاری‌های عظیم پس از بمبگذاری سال 1996 جنبش آزادیبخش ایرلند و متعاقباً بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع در سال 2002 چهره منچستر را عوض کرد و نسلی موفق در آن پدید آورد. اردک‌های دریاچه سالفورد و موزه شمالی جنگ سلطنتی که حالا با یک خط تراموا به مرکز منچستر وصل شده‌اند، نمادهای بالقوه این روند هستند که چگونه یک شهر از نو متولد می‌شود. انتقال از یک شهر عصر ویکتوریایی به اجتماعی فوق‌مدرن وقتی مفهوم می‌شود که بدانیم BBC قرار است سال آینده 2 هزار پرسنل خود را به سالفورد منتقل کند که این رویداد دست‌کم یک‌میلیارد پوند در 5 سال آینده به اقتصاد محل تزریق می‌کند. رنسانس شهر با موفقیت‌های منچستریونایتد آغاز شد. کامیابی در درون مستطیل سبز پیامدهایی باورنکردنی در این شهر داشت. بدون یونایتد، تولد دوباره منچستر هم ممکن نبود. کشمور در عین حال معتقد است شیخ منصور، مالک سیتی نیز در غیر این صورت در سمت آبی شهر سرمایه‌گذاری نمی‌کرد: حالا هر کسی می‌داند منچستر کجاست و این از صدقه سر یونایتد است. این برندی پیشرو در ورزش جهان است، بسیار مشهورتر از رئال‌مادرید یا نیویورک یانکیز
(تیم بیسبال آمریکایی).
امروز تقابل بین سیتی و یونایتد که یکی توسط شیخ‌منصور از ابوظبی و دیگری توسط خانواده آمریکایی گلیزر اداره می‌شود، موجب شده هوادارانشان یکدیگر را به بدهی‌های سنگین متهم کنند اما فیصل اسلام، دبیر شبکه 4 خبری که همه عمرش طرفدار یونایتد بوده، نظر دیگری دارد: «منچستر را می‌توان مدل اقتصاد جهاني در ابعاد یک شهر تصور کرد. در بخش تازه به دوران رسیده سیتی شما می‌توانید ببینید که بخش شرقی شهر سرانجام چیزی دارد که می‌تواند عرضه کند و مردم بخرند که این همان منابع گاز امارات است و در عوض غرب (یونایتد) با بدهی دست و پنجه نرم می‌کند».
اما آیا یک سیتی متحول شده می‌تواند موجب آغاز چالشي جدید شود؟
این باشگاه برای مدت‌ها خود را باشگاه حقیقی منچستر تصور می‌کرد چرا که یونایتد در اصل در سالفورد واقع شده بود و بیشتر نظر خارج شهرنشین‌ها را جلب می‌کرد. پس سیتی با این عنوان اخیر، آن چهره‌ای را که مدت‌ها نیاز داشته به دست آورده است. هواداران سیتی عادت دارند خود را اصیل‌تر از ما (طرفداران یونایتد) بدانند ولی ما هم سرو صداهای اخیر آنها را که با حمایت یک امارت خلیج فارس برخاسته، چندان جدی نمی‌گیریم. فقط امیدوارم بهای جهانی گاز سقوط نکند!»
منبع: Observer