«یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی‌پایان است».یادش بخیر روزی روزگاری یوونتوس؛ پسرانی که می‌شد عاشقشان باشیم، روزگاری رویایی که حالا تنها خاطره‌ای از آن باقی‌مانده، درست مانند یک خواب نیمروز و کوتاه سرد زمستانی و امروز بانوی پیر را نمی‌توان به مصداق گذشته دوست داشت و تنها چیزی که سبب می‌شود با احترام درباره هویت بیانکونری‌ها بنویسیم پایبند بودن به خاطرات خوب گذشته است.
خداحافظ بانو... داستان تو در پانزدهم ماه مي به پایان رسید و باز هم در یک نبرد ساده دیگر شکست خوردی تا دیگر هیچ حرف و حدیثی برای جدایی به میان نیاید، نبردی در استادیوم قدیمی تاردینی، بعدازظهر نسبتا گرم بهاری، شکست برابر پارما و پایان رویای حضور در لیگ قهرمانان اروپای یوونتوس. شاید وقتی نام پارما به میان می‌آید ناخودآگاه به یاد آن تیم سرسخت دهه 90 آسپریلا، جان فرانکو زولا، توماس برولین، تافارل، هرنان کرسپو می‌افتیم و زمانی که نام یوونتوس برده می‌شود بدون هیچ تعارفی این تعابیر در ذهنمان نقش می‌بندد؛ «اسکلت تیمی با ساختار دفاعی منسجم، مارچلو لیپی، اسب نقره‌ای، ویالی، بودای کوچک، زیزو و الساندرو ... دل‌پیرو» اما تمام این تعابیر بیشتر شبیه آلبومی خاک گرفته در گوشه آرشیوهای ذهن می‌ماند و هر از گاهی که می‌خواهیم به گذشته نقب بزنیم از این اسامی استفاده می‌کنیم. نکته اصلی جریان در این موضوع نهفته که «پارما»یی كه توانست یووه را یکشنبه‌شب در خانه شکست دهد به هیچ وجه تشابهی با آن تیم دهه 90 ندارد و بهترین مکانی که می‌توان برای «جیالو بلو» (زرد و آبی‌پوشان) در جدول کالچو در نظر گرفت رتبه دوازدهم است، این تیم تنها ستاره‌اش همان سباستین جووینکویی است که مدیران کودن یووه خیلی راحت او را از دست دادند، همین «مورچه اتمی» در بعدازظهر یکشنبه با تک‌گل خود کار یووه را برای همیشه تمام می‌کند تا جی‌جی دل‌نری و رفقای عزیزش که پشت میز مدیریت باشگاه جاخوش کرده‌اند بیش از پیش مورد نفرت قرار گیرند. البته دیگر خسته شدیم از بس به حماقت‌های مدیران پرداختیم و این بار تصمیم گرفتیم از پایانی تلخ بنویسیم؛ پایانی که باید فراموش شود تا امید به شروعی رویایی شکل گیرد ولی اگر قرار باشد فصل آینده نیز بانوی پیر در جزیره سرگردانی حضور پیدا کند پس بهتر است به هیچ چیز جدیدی نیندیشیم چون این بار تلخی داستان تا ابد ادامه خواهد داشت و تحمل کردنش دشوار خواهد شد. تا زمانی که مدیران یووه پوست عوض نکنند هیچ اتفاق خوشایندی رخ نخواهد داد و بازیکنانی باید به یوونتوس بیایند که ردای پیراهن سیاه و سفید به قواره‌شان اندازه باشد.