اسپانیا امروز بر بام فوتبال جهان است اما نه به‌زعم طرفداران افراطی بارسلونا، تمام آنان كه فوتبال را درک می‌کنند، می‌فهمند بارسلوناست که نتیجه می‌گیرد.
لاماسیا مدرسه فوتبال بارسلونا شخیص‌ترین بازیکنانی را پرورش داد نه بسان مدرسه فوتبال آژاکس که استعداد‌های مناطق محروم جهان را جمع‌آوری كرد بلکه ستارگانی از دل ایالتی عاشق و اصیل به نام کاتالونیا با شخصیت‌هایی که از یک بوم هستند و 2 سال فوتبال را بر انگشتان دست چرخاندند.
همه دیدند که با هر بار حضور فابرگاس این کاتالانی پرورش‌یافته در لاماسیا به جای چابی آلونسو اسپانیا، تیکی‌تاکایی‌تر می‌شود و گل می‌زند. همه دیدند که پدرو رودریگز از هیچ به همه چیز رسید و در فینال جام‌جهانی به فرناندو تورس ترجیح داده می‌شود که قبلا در بارسا به تیری آنری. همه دیدند بوسکتس کم از یک ژنرال در مرکز زمین ندارد. همه دیدند که پیکه نمونه یک‌کلاس کامل مدافع تکنیکی و پاسور است. همه دیدند که پویول این مظهر تعصب کاتالان چگونه به داد تیم می‌رسد و همه دیدند اینیستا هرکار که خواست کرد و البته همه نمی‌توانند ژاوی را نبینند. حتی اگر داوید ویا را هم بارسایی ندانیم باید گفت ستاره لیونل مسی دست‌پرورده کاتالان و لاماسیاست و البته بویان کرکیچ و دوس سانتوز مکزیکی را هم اضافه کنید. این کاتالان یک‌کاسیاس کم داشت. امروز بارسلونا با بازیکنان بومی‌اش بر بام فوتبال جهان قدم می‌زند که چه در عرصه باشگاهی و چه در عرصه ملی 2 سال است هر کار خواسته‌اند، کرده‌اند. به راستی چه باشگاهی تاکنون چنین کرده است. فوتبال به تو مدیون است آقای کرویف. به خاطر آنچه که در 1974 با هلند کردی و آنچه با بارسلونا از 1992 تاکنون کردی و امروز آنچه با اسپانیا کردی. به ناچار باز هم می‌گويیم روح هلند 1974 در اسپانیای امسال بود. باید به لاماسیا، بارسلونا، کاتالانیا و کرویف احترام گذاشت.