محمد خاتمی روز گذشته متنی را روی سایت شخصی‌اش قرار داد. متنی که حاوی تناقضات بسیار روشنی با عملکرد وی بود با این حال خاتمی این ادعاهای قدیمی را مطرح کرد تا به هدف اصلی گفته‌هایش برسد.
آنچه از شواهد امر پیداست و در حمله افراطیون ضدانقلاب نیز نمودار شد،آن است كه محمد خاتمی خواستار بخشش نظام در قبال وی و دوستانش شد. مهم‌ترین بخش این متن را بخوانید: « اگر ظلمی شده است که شده است همه بیاییم، عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم و اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم‌پوشی شود».به‌سادگی می‌توان از این گفته خاتمی رمزگشایی کرد. او اعتراف کرده که به نظام ظلم شده است. اما کدام ظلم؟ ردگیری این موضوع نیز دشوار نیست. اصطلاح ظلم به نظام را نخستین‌بار رهبر انقلاب گوشزد کردند. ایشان در جریان حوادث پس از انتخابات تاکید کردند، ادعای بی‌سند تقلب «ظلم بزرگ» بود. رهبر انقلاب پس از این اصطلاح‌سازی، این ظلم بزرگ را «جرم بزرگ» دانستند. بنابراین کاملا آشکار است که اظهارات خاتمی برای نظام آن هم با چنین اصطلاحات آشنایی، یک «پیغام» یا به تعبیر بهتر ابراز لابه و «توبه» است. البته این رفتار آقای خاتمی مسبوق به سابقه است. آذرماه 88 نیز ماجرای نامه محرمانه خاتمی به رهبر انقلاب منتشر شد. اندکی بعد جزئیات بیشتری از نامه خاتمی منتشر و فاش شد که وی به رهبر انقلاب عجز و لابه برده و خواستار تفکیک وی از دیگر سران فتنه شده است. گویا خاتمی در آن نامه تاکید کرده بود که «زندگی در سایه رهبر انقلاب را برای خود یک افتخار می‌داند».با این حال اینک خاتمی یک گام جلوتر نهاده و اگر در قبال انتشار نامه محرمانه به رهبری، رفتاری
کژ‌دار و مریز برگزید اما این‌بار زیر اظهارات خود را امضا کرده است. اظهار پشیمانی خاتمی قطعا در بخشی از فضای سیاسی با استقبال و در بخشی دیگر با مخالفت مواجه می‌شود. مراد پرداختن به دلایل این موضوع نیست. عفو و بخشش از آموزه‌های اسلام و یک گزاره اخلاقی تردیدناپذیر است اما به اعتقاد صاحب این قلم عفو شرایطی دارد که متاسفانه توسط آقای خاتمی رعایت نشده است. آنچه آقای خاتمی تلویحا به آن اعتراف کرد «ادعای تقلب» بود. به عبارتی وی به تلویح پذیرفت که با ادعای فاقد سند تقلب، به نظام ظلم شد اما این اعتراف تلویحی کوچک‌ترین تناسبی با ظلم صورت گرفته ندارد. به بیان روان‌تر آقای خاتمی در ازای یک اعتراف ضمنی، خواستار «عفو بزرگ» است. عفو بزرگ در مقابل ظلم بزرگ، نیازمند «اعتراف بزرگ» است. این غیرقابل پذیرش است که به صرف فهم سیاسیون از یک اظهارنظر که بعد‌ها می‌تواند تکذیب شود - موضوعی که آقای خاتمی تخصص ویژه‌ای در آن دارد – نظام به آسانی بر ظلم بزرگ چشم بپوشد. در این حوزه باید گفت، حال که آقای خاتمی به خود جرات داده تا در مقابل افراطیون ضدانقلاب، رفتار خود و دوستانش در قبال فتنه 88 را ظلم به نظام بداند؛ اندکی جسارت بیشتر به خرج داده و خطاب به افکار عمومی این اعتراف را صریح‌تر بیان کند.
..یعنی خطاب به ملت درباره ادعای تقلب سخن بگوید. در فتنه 88 جریان فتنه، بدنه مردمی اصلاحات را با ادعای بدون سند تقلب به خیابان‌ها آورد. اینک توضیح صریح درباره صحت یا عدم صحت تقلب‌نیز باید با در نظر گرفتن آن مختصات صورت گیرد. آقای خاتمی از عوامل ظلم بزرگ بود.
بنابراین به صورت خلاصه باید گفت عفو ظلم بزرگ، ناخودآگاه «عفو بزرگ» است و پیش‌نیاز عفو بزرگ نیز اعتراف بزرگ است. آقای خاتمی بدون اعتراف بزرگ نباید خواستار عفو بزرگ شود.
آقای خاتمی در این سخنان، مقداری در باب حقوق انسان و کرامت و حرمت انسانی نیز صحبت کرده است. در 2 سال اخیر وی درباره حقوق انسا‌ن‌ها بسیار سخن گفته است. موضوعی که حداقل در تضاد آشکار با عملکرد 2 سال اخیر وی است. این موضوع بسیار بدیهی است. افکار عمومی ایران نمی‌تواند از آقای خاتمی این چنین ژست‌هایی را بپذیرد. حقوق، کرامت و حرمت انسانی چگونه محقق می‌شود وقتی به ناگاه عده‌ای بزرگ‌ترین صحنه بروز اجتماعی یک انسان را نادیده می‌گیرند؟ خاتمی چگونه می‌تواند از حق حاکمیت انسان بر سرنوشت خود دفاع کند اما پیشنهاد رفراندوم خود در بحبوحه آشوب‌های 88 را فراموش کند؟ حقیقتا این انتظار نابجایی است اگر آقای خاتمی از افکار عمومی بخواهد در 2 سال گذشته عملکرد
پر انتقاد او را به فراموشی بسپارند.
موضوعی که نباید مورد غفلت قرار گیرد این است که کاربرد عبارت «جرم بزرگ» از سوی رهبر انقلاب به معنای اجرای مجازات قطعی برای مجرمان بزرگ است. از مهم‌ترین دلایل به کار بردن اصطلاح «جرم بزرگ» هزینه‌ها و تبعات ظلم بزرگ برای نظام و مردم بود. به عبارتی ظلم بزرگ از یک‌سو نظام جمهوری اسلامی را در اذهان عمومی داخل و خارج کشور متهم به تقلب و از سوی دیگر نسبت به40 میلیون رای‌دهنده دهن‌کجی کرد. ضمن اینکه ادعای تقلب موجب گمراهی بخشی از طرفداران اصلاحات نیز شد. حال اگر آقای خاتمی خواستار عفو نظام است، باید به اعتراف بزرگ بیندیشد. ضمن اینکه عفو نظام در ادامه عفو مردم را در‌پی ندارد. نکته آخر اینکه آقای خاتمی این روزها به جای طرح موضوعاتی مانند ضرورت پاسخگویی به نیازهای مدرن انسان در حوزه دین، شایسته است به دنبال یافتن پاسخ سوالات آنها درباره تضادهای بسیار برجسته گفتار و کردار خود باشد.