ادامه از صفحه اول
...یعنی خطاب به ملت درباره ادعای تقلب سخن بگوید. در فتنه 88 جریان فتنه، بدنه مردمی اصلاحات را با ادعای بدون سند تقلب به خیابان‌ها آورد. اینک توضیح صریح درباره صحت یا عدم صحت تقلب‌نیز باید با در نظر گرفتن آن مختصات صورت گیرد. آقای خاتمی از عوامل ظلم بزرگ بود.
بنابراین به صورت خلاصه باید گفت عفو ظلم بزرگ، ناخودآگاه «عفو بزرگ» است و پیش‌نیاز عفو بزرگ نیز اعتراف بزرگ است. آقای خاتمی بدون اعتراف بزرگ نباید خواستار عفو بزرگ شود.
آقای خاتمی در این سخنان، مقداری در باب حقوق انسان و کرامت و حرمت انسانی نیز صحبت کرده است. در 2 سال اخیر وی درباره حقوق انسا‌ن‌ها بسیار سخن گفته است. موضوعی که حداقل در تضاد آشکار با عملکرد 2 سال اخیر وی است. این موضوع بسیار بدیهی است. افکار عمومی ایران نمی‌تواند از آقای خاتمی این چنین ژست‌هایی را بپذیرد. حقوق، کرامت و حرمت انسانی چگونه محقق می‌شود وقتی به ناگاه عده‌ای بزرگ‌ترین صحنه بروز اجتماعی یک انسان را نادیده می‌گیرند؟ خاتمی چگونه می‌تواند از حق حاکمیت انسان بر سرنوشت خود دفاع کند اما پیشنهاد رفراندوم خود در بحبوحه آشوب‌های 88 را فراموش کند؟ حقیقتا این انتظار نابجایی است اگر آقای خاتمی از افکار عمومی بخواهد در 2 سال گذشته عملکرد
پر انتقاد او را به فراموشی بسپارند.
موضوعی که نباید مورد غفلت قرار گیرد این است که کاربرد عبارت «جرم بزرگ» از سوی رهبر انقلاب به معنای اجرای مجازات قطعی برای مجرمان بزرگ است. از مهم‌ترین دلایل به کار بردن اصطلاح «جرم بزرگ» هزینه‌ها و تبعات ظلم بزرگ برای نظام و مردم بود. به عبارتی ظلم بزرگ از یک‌سو نظام جمهوری اسلامی را در اذهان عمومی داخل و خارج کشور متهم به تقلب و از سوی دیگر نسبت به40 میلیون رای‌دهنده دهن‌کجی کرد. ضمن اینکه ادعای تقلب موجب گمراهی بخشی از طرفداران اصلاحات نیز شد. حال اگر آقای خاتمی خواستار عفو نظام است، باید به اعتراف بزرگ بیندیشد. ضمن اینکه عفو نظام در ادامه عفو مردم را در‌پی ندارد. نکته آخر اینکه آقای خاتمی این روزها به جای طرح موضوعاتی مانند ضرورت پاسخگویی به نیازهای مدرن انسان در حوزه دین، شایسته است به دنبال یافتن پاسخ سوالات آنها درباره تضادهای بسیار برجسته گفتار و کردار خود باشد.