فردا نخستین روز ســـومین ماه بهار ســـال 90 است و از زمان استقرار نظام مقدس جمهوری اسلامی بيش از 30 سال است که می‌گذرد امانیمه خرداد سال 42 هیچکس گمان نمی‌کرد حرکت امام منجر به شکل‌گیری انقلاب اسلامی شود، چه رسد به اینکه انقلاب اسلامی پیروز شود. با این همه خمینی بت‌شکن، سربازان خود را «درون گهواره» می‌دید و به همه امید می‌داد که پیروزی دیر نیست. امام تهدید شد، رهسپار تبعید شد، لیکن جز از فتح و ظفر سخن نمی‌گفت. بسیاری، حتی از جماعت خوبان همراه، آن زمان سخنان امام را کلیشه‌ای می‌خواندند و بر این باور بودند که حاج‌آقا روح‌الله ناچار است از این حرف‌ها بزند اما وقتی 12 بهمن به چشم خود دیدند که «فرشته» آمده تا جای «دیو» را بگیرد، فهمیدند که امام خمینی تا چه حد حکیم است. از 12 بهمن 57 تا 22 بهمن همان سال البته 10 روز بيشترنگذشت؛ این چشم برهم زدن، انگار قرنی طول کشید. باز هم خیلی‌ها می‌گفتند «یعنی چه می‌شود؟» اما خمینی آرام بود و همچنان خبر از پیروزی می‌داد و همه را اعم از توده‌های مردم و خواص، آرام می‌کرد. این «یعنی چه می‌شود؟» حتی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ادامه داشت؛ بعد از ماجرای دولت موقت، در خلال مباحث مربوط به بنی‌صدر، در اوج خطر تجزیه‌طلبی و تحریک قومیت‌ها، در تهدید و تحریم، در اثنای جنگ، قبل از فتح خرمشهر، پس از سوم خرداد، آخرهای جنگ، در دوره جام زهر، حتی در آن نیمه خرداد که آفتاب غروب کرد هنوز بودند کسانی که بیشتر از امید، بیم داشتند و دم به ساعت می‌گفتند؛ «یعنی چه می‌شود؟» آن زمان که امام می‌گفت «حصر آبادان باید شکسته شود»، از نظر عقل ظاهراندیش به هیچ‌وجه بایدی در کار نبود. عقل، منطق و تمام محاسبات نظامی می‌گفت نه فقط حصر آبادان نباید شکسته شود که ایران باید جنگ را به همسایه غربی- به عنوان نماینده تمام دنیای غرب و شرق- واگذار کند و شکست بخورد. آبادان اما حصرش همچنان که خمینی گفت، شکست. با این همه امام حکیم ما، این فتح را نه به خود گرفت و نه به رزمندگانی که اصلا باور نمی‌کردند شکسته شود حصر آبادان. روح خدا پیروزی بزرگ رزمندگان را به پای خدا نوشت و گفت: «این کار من و شما نبود، کار خدا بود». خمینی اصولا همه فتوحات را «مافوق طبیعت»، «معجزه» و «کار خدا» می‌دانست، آنقدر که حتی وقتی در سومین روز ماه خرداد سال 61 «الی بیت المقدس» منجر به فتح خرمشهر شد،
باز هم آرام بود و می‌گفت: «خرمشهر را خدا آزاد کرد». انصافا مرد خدا بود روح خدا. آن زمان که هیچکس کمترین امیدی به فتح نداشت، خبر از پیروزی می‌داد و البته شعار نمی‌داد و وقتی هم که پیروزی به دست می‌آمد، به فاتحان تذکر می‌داد «خرمشهر را خدا آزاد کرد»، یعنی اگر مغرور شوید در «رمضان» شکست می‌خورید. ترس از شکست البته هیچ جا به پررنگی نیمه خرداد سال 68 نبود. دشمن داشت هلهله می‌کشید و دوست مضطرب بود که آیا بعد از خمینی چه می‌شود؟! برای انقلاب اسلامی، راستی که آینده‌ای قابل تصور نبود اما خمینی این بار هم که خودش نبود، وصیتنامه‌اش همگان را آرام کرد، چرا که می‌گفت: «با دلی آرام و قلبي مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا ،از خدمت خواهران و برادران مرخص و به سوی جايگاه ابدی سفر مي‌كنم». ما ملت نگران بودیم اما خمینی مثل همیشه امید می‌داد و خبر از فتح می‌داد و بابت جانشین خود مطمئن بود و از قبل گفته بود که «من در خامنه‌ای لیاقت رهبری می‌بینم» که «خامنه‌ای مثل خورشید می‌درخشد». هر آنچه خمینی از حکمت داشت، یکسر به خامنه‌ای رسیده است. خامنه‌ای هم روح خداست. خامنه‌ای هم مرد خداست. بعد از جنگ، بعد از دور جدید تحریم، بعد از قانون داماتو، بعد از جنگ روانی کشورهای اروپایی، در دوره سازندگی، زمان تهاجم بلکه شبیخون فرهنگی، بعد از دوم خرداد، در عصر اصلاحات، در کوران ادعای خروج از حاکمیت، در اوج بحث لوایح دوگانه، در خلال بسط‌نشینی و دشمن‌شادکنی مجلس ششم، حتی بعد از سوم تیر84 و پس از 22 خرداد 88 و آن همه فتنه و جنگ نرم و خواص بی‌بصیرت و جریان مذکور و چه و چه، چه بسیار که می‌ترسیدند و می‌گفتند «یعنی چه خواهد شد؟» اما خامنه‌ای هم مثل خمینی با آرامشی خدایی خبر از فتح می‌داد و خبر از فتح می‌دهد؛ از پس حادثه‌ها، حماسه‌ها را می‌بیند اما وقتی فتنه سال 80 و اشک منجر به یوم‌الله 9 دی می‌شود، «آقا» به جای «خود» و به جای «ملت خود»، ما را یکسر یاد امام راحل می‌اندازد و می‌گویند: «ببینید دست قدرت خدا را در این حوادث». یعنی گمان نکنید 9 دی کار شما بود؛ کار خدا بود. خامنه‌ای سال‌ها قبل سخن از بیداری اسلامی در منطقه گفته بود، ما تازه فهمیدیم که ایشان چه می‌گفت . خامنه‌ای سال‌ها قبل از نتیجه دادن «مقاومت» خبر داده بود، ما تازه 2 روز است که فهمیده‌ایم آمریکا هم کشور فلسطین با مرز «1967» را به رسمیت شناخته است. خامنه‌ای ماهی پیش از این گفته بود بیداری به منطقه خاورمیانه محدود نمی‌شود و به «قلب اروپا» خواهد رسید. ما تازه داریم می‌فهمیم که موج بیداری به جنوب اروپا سرایت کرده. در داخل کشور هم نخستین متذکر به هر جریان انحرافی ولی‌فقیه بوده است. هنوز مردم مجبور نشده بودند که علیه اشراف در صندوق آرا بشورند که خامنه‌ای تذکر داده بود مسؤولان باید مثل مردم عادی زندگی کنند. پیام 8 ماده‌ای زودتر از بی‌عدالتی صادر شد.
هشدار درباره تهاجم فرهنگی زودتر از دوره اصلاحات داده شد... و هنوز هیچکس پی به انحراف جریان مذکور نبرده بود که «آقا» قبل از استقرار دولت نهم، تذکر داد نسبت به خبط و خطای این جریان. رهبر انقلاب جز به حکمت سخن نمی‌گوید. اینکه «آقا» امسال را سال «جهاد اقتصادی» نامیده‌اند، یعنی که اولا زیاد وقت نداریم. باید شتاب کرد. زود باید دست به کار شد. جمهوری اسلامی که هم الان هم دارد می‌درخشد اما برای «ظهور» نیازمند جمهوری اسلامی‌ای قوی‌تر از این هستیم. ثانیا با ملاک «کار» باید سنجید «اشخاص» را. ملاک حال فعلی کسانی است که بیشتر کار می‌کنند.