کسانی که در نمایشگاه کتاب امسال به غرفه مرکز اسناد انقلاب اسلامی سر زدند، شاهد بودند که 2 کتاب «نه ده» و «قطعه 26» با استقبال خاص بازدیدکنندگان مواجه شده بود. از انتشار «نه ده» یک سال می‌گذرد، اما فروش این کتاب در نمایشگاه کتاب برای سال دوم، نه فقط کمتر نشد، که با توجه به تیراژ جدید -2500 نسخه در هر چاپ- از سال اول، فزونی هم گرفت. «قطعه 26» هم که در 1500 صفحه و در 2 جلد عرضه شد، هر چند بنا بر اقتضا، قیمت بالایی داشت، اما خیلی خوب فروخت. این در حالی است که خرید یک نسخه از کتاب «قطعه 26» به لحاظ تعدد صفحات و قیمت، با خرید 3 نسخه از کتاب «نه ده» برابری می‌کند. با این حساب می‌توان گفت، تا همین جای کار «قطعه 26» در نخستین عرضه نمایشگاه کتاب، بهتر از «نه ده» در نخستین عرضه‌اش به فروش رسیده است. هم الان که با ناشر محترم گفت‌و‌گوی تلفنی کردم، خبر از تجدید چاپ هر 2 کتاب داد، اما به راستی، راز استقبال از «نه ده» و «قطعه 26» به عنوان 2 کتابی که در 3 جلد عرضه شده، چیست؟ مگر نه این است که نوشته‌های کتاب عمدتا از قبل خوانده شده؟ مگر نه این است که بیش از 70 درصد مطالب هر 2 کتاب، در همین روزنامه «وطن امروز» خوانده شده؟ مگر نه این است که همه مطالب کتاب، قبلا در وبلاگ «قطعه 26» خوانده شده؟ مگر نه این است که با یک مراجعه کوچک به اینترنت، می‌توان از خیر یا شر پول دادن به «نه ده» و «قطعه 26» گذشت؟ چرا از «نه ده» و «قطعه 26» در حالی استقبال می‌شود که عمده مخاطبان حداقل 2 بار قبلا مطالب را از طریق روزنامه و وبلاگ خوانده‌اند؟ حتی اگر مقصود جمع‌آوری نوشته‌ها باشد، خیلی راحت می‌توان مطالب نگارنده را در همین «وطن امروز» آرشیو کرد، یا با رجوع به وبلاگ «قطعه 26» از نوشته‌ها کپی گرفت. پس راز استقبال مخاطب از کتاب «نه ده» و «قطعه 26» چیست؟ این حقیر به عنوان نویسنده این 2 اثر کتمان نمی‌کنم که اولا «سیاسی» و ثانیا «در مقام دفاع از حکومت» کتاب‌هایم را نوشته‌ام، اما این هم واقعیتی است که هم «نه ده» و هم «قطعه 26» بی‌تاثیر از سانسور رسانه‌های دولتی، بلکه حکومتی، بلکه تر بی نیاز به توجه شان، و نیز بی‌اعتنا به بایکوت رسانه‌های مدعی «زنده باد مخالف من»، خیلی خوب دارد می‌فروشد. کتاب را هم همین مردم کوچه و بازار -گیرم که بسیجی‌های‌شان- دارند پول می‌دهند و می‌خرند. ناشر را گواه می‌گیرم و البته خدا را که «نه ده» و «قطعه 26» در این تقریبا 40000 نسخه‌ای که تاکنون فروخته شده، فروشش کاملا مردمی بوده. به عنوان یک فرزند شهید، افتخار می‌کنم و پز می‌دهم که آثارم را مردم شهیدپرور دوباره می‌خرند و سه‌باره می‌خوانند، نه بنیاد شهید. یک نسخه از این 3 جلد کتاب را، افتخار می‌کنم و پز می‌دهم که بنیاد شهید نخریده. بنیاد شهیدی که برای حمایت از آثار فرهنگی فرزندان شهدا، کلی کارمند حقوق بگیر و کلی دفتر و دستک دارد. آن میزان هم که دولت و حکومت به این «3 جلد کتاب حکومتی» پول داده‌اند، اگر کمتر از هزینه کردن‌شان برای کتاب‌های آموزش آشپزی، نبوده، حتما بیشتر نبوده.
اینکه «نه ده» و «قطعه 26» به‌رغم داعیه نویسنده مبنی بر «حکومتی بودن»، با بی‌مهری ارگان‌های دولتی و نهادهای حکومتی روبه‌رو می‌شود، و در عوض متکی به «فروش خالص مردمی» است، دلیل دیگری بر مردمی بودن نظام مقدس جمهوری اسلامی است. نيز دلیل موجه من است که این دست از آثارم را فقط و فقط با تکرار متن فاخر، به یادماندنی و حماسی «من مستاجر نیستم، خانه‌ام بیت رهبری است» شروع کنم....
این همه که نوشتم پرده از راز استقبال مخاطب از «نه ده» و «قطعه 26» شاید برداشت، شاید هم برنداشت، لیکن باورم هست که سطور بالا نه یک «رپرتاژ آگهی»، که یک «پمپاژ آگاهی» از آثارم بوده است. آثاری که مردم، آن را سه‌باره می‌خوانند و به روزنامه و وبلاگ قناعت نمی‌کنند و براي کتاب هم پول می‌دهند.
پس جای این فخر هم برایم محفوظ است که اگر لایق این نیستم حقوق‌بگیر جمهوری اسلامی باشم، از خوش روزگار با حق‌التالیف آثارم چرخ زندگی را می‌چرخانم،حق‌التالیفی که از توده‌های مردم می‌گیرم.
مردمی که شاید کارمند اداره‌های جمهوری اسلامی نباشند، اما فرزندان اراده‌های انقلاب اسلامی‌اند. این «پول توجیبی» آب باریکه افتخار من است، اما برای آنکه تجربه نوشتن کتاب، فقط کتاب، صرفا کتاب، در پرونده اعمالم ثبت شود، بزودی 2 کتاب از راقم این سطور در خواهد آمد: یکی داستان بلند «72 دقیقه قبل از شهادت» و دیگری رمان کوتاه «باتوم خوب و قشنگی داشتیم». پس نان نخواهم خورد جز بر سر سفره پاک و مطهر این ملت شهیدپرور. نوشته‌هایم اگر خوب است، محصول دعای این مردم است و اگر بد است، مدعی باز هم منم، که چرا پدر شهیدان بهرامی، که روزگاری در شهرک ولیعصر جنوب غرب تهران، همسایه‌مان بود، کم دعا می‌کند این بچه سر به هوای خود را... گفت: «تو فقط بنویس»، شب جمعه‌ای، بالای مزار پسرانش. گفت: «بر خاک راه یار نهادیم روی خویش/ بر روی ما رواست اگر آشنا رود». بعد نگاهی به قبر جگرگوشه‌هایش کرد و گفت: از قول من به همانکه می‌گویی حضرت ماه، بنویس؛ «از جان طمع بریدن، آسان بود و لیکن/ از دوستان جانی، مشکل توان بریدن».