به تیتر روزنامه‌ها توجه نکن، از تو نمی‌نویسند و دیگر در مرکز توجه‌ها قرار نداری. تنها خبری که برای اکثریت مجذوب‌کننده است همان 180 میلیون یورویی است که متمولان من‌سیتی برای کریس رونالدو، عروسک خیمه‌شب‌بازی فلورنتينو پرس پیشنهاد داده‌اند یا اینکه فرگوسن و من‌یو باز هم بهترین شدند و چند خبر جنجالی دیگر درباره فصل نقل و انتقالات تابستان که بیشتر به مذاق دلال‌ها خوش می‌آید و تنها خبری کوتاهی که از تو می‌نویسند این است که در حال سقوط کردن هستی به قعر جهنم. آیا می‌توانید حس همدردی با تیم‌هایی را داشته باشید که به ته جدول خزیدند و در ورطه حضور در دسته‌ای پایین‌تر قرار دارند؟درک کردنش کمی سخت به نظر می‌رسد چون دقیقا مانند مردی می‌ماند که در ایستگاه قطار می‌خواهد سوار بر کوپه «بازنده‌ها» شود و هیچ کسی نیست که به استقبالش بیاید. شاید تیم‌هایی مانند لیورپول خیلی خوش شانس هستند که هوادارانشان در بدترین شرایط ممکن این شعار قدیمی را زمزمه می‌کنند «تو هرگز تنها قدم نخواهی زد»، ولی برای آن دسته که محبوبی ندارند چه؟ می‌توانید فکرش را بکنید این حمایت چگونه توانسته سرخ‌پوشان آنفیلد را احیا کند؟ وقتی تیمی روی لبه تیز شمشیر قرار می‌گیرد تنها به یک حمایت‌کننده احتیاج دارد یا اینکه ستاره‌ای باشد تا بتواند به او تکیه کند، درست مثل یوونتوس که در آن فصل کابوس‌وار به سری دوم سقوط کرد ولی وقتی آنها پسری مانند الکس دل پیرو را در اختیار داشتند خیلی راحت توانستند غم سقوط را تحمل کرده و دوباره به جایگاه اصلی‌شان بازگردند اما تو نه الکس دل‌پیرویی داری که دوستت داشته باشد و به پیشنهاد‌های اغواکننده نه بگوید و نه کسی برایت هورا می‌کشد تا بدانی هنوز زنده‌ای. در اینجا از نام الکس دل‌پیرو وام می‌گیریم تا تشبیهی باشد برای محبوبی که در کنارت تصور کنی تا شاید در تلخ‌ترین یا لعنتی‌ترین روزهای پیش رو به او تکیه کنی ولی برای دارو دسته‌ای مانند وستهام یونایتد، سمپدوریا، ارکولس و سن‌پائولی هیچ‌چیز و هیچ‌کس باقی‌نمانده‌تا به‌آن‌دل خوش کنند برای روزهای بعد از سقوط. انگار درون سکوت چال شده‌ای و هیچ‌کس حاضر نیست تا زمانی را با تو سپری کند، حتی وقتی نگاهت را به بالا می‌اندازی آنهایی که سرخوش از قهرمانی و ماندگاری در لیگ هستند هم توجه‌ای به تو نمی‌کنند که حالا در چه شرایط مالی یا روحی قرار گرفتی، پس به تیتر روزنامه‌ها توجه نکن، از تو نمی‌نویسند. یک بعدازظهر سگی درست وقتی شکل می‌گیرد که در حال خداحافظی کردن هستی و کسی به تو توجه نمی‌کند، البته شاید این سقوط کمی هم در پیدا کردن هویت گمشده‌ات کارساز باشد ولی به هر حال باید قبول کرد زخم‌هایی در زندگی وجود دارد که تو را در انزوا متلاشی می‌کند و مانند سایه‌ای هستی که جلوی چراغ روي دیوار افتاده و باید خودت را به او معرفی کنی. این شرح اوصاف، تماما حال و هوای تیم‌هایی است که در سیاهه سقوط‌کنندگان به یک دسته پایین‌تر قرار گرفته‌اند. شاید اگر هوادارانت دوستت داشتند حالا شرایط کمی فرق می‌کرد ولی وقتی دوستت ندارند و تو در ورطه سقوط قرار گرفته اي باید واقعیت را قبول کنی این موضوع می‌تواند شروعی مجدد برای یک زندگی تازه در دسته‌ای پایین‌تر باشد، پس به تیتر روزنامه‌ها توجه نکن، زمانی که بتوانی بار دیگر به جایگاهت بازگردی و در سکوتی بی‌حاشیه نقاط ضعف را بر طرف کنی آن وقت همه از تو می‌نویسند، این بار در خیابان «دسته پایین‌تر» تنها قدم بزن تا قدمی بلند برای صعود برداشته باشی.