هريستو استويچكوف كه يكي از بازيكنان كليدي تيم بارسلونا در دهه90 بود و نقش زيادي در موفقيت‌هاي اين تيم داشت درباره ديدار پاياني جام باشگا‌ه‌هاي اروپا (ليگ قهرمانان فعلي) در سال 1992 كه مانند امسال در ورزشگاه ومبلي برگزار شد، مي‌گويد: بارسلونا پيش از سال 92 يك بار هم در روتردام به فينال رسيده بود كه من به دليل آسيب‌ديدگي نتوانستم بازي كنم. از اينكه در بازي قبل مقابل ساراگوسا مصدوم شده بودم و نمي‌توانستم در چنين ديدار مهمي شركت كنم از خودم بسيار عصباني بودم. تيم ما از نبود من و 2 بازيكن ديگر بشدت ضربه ديد چرا كه آمور و زوبي زارتا هم به بازي نرسيدند.در فينال سال 1992 تيم ما بسيار پخته بود و شرايط خوبي داشت. توانستيم از پويايي و تحرك بسيار زيادي كه داشتيم نهايت استفاده را ببريم. رسيدن به فينال براي ما بسيار دشوار بود. پيش از رسيدن به جمع 4 تيم پاياني در كايزرسلاترن كار ما بسيار سخت و دشوار شده بود و اگر گل باكرو نبود، نمي‌توانستيم به ديدار پاياني برسيم. در بازي نيمه‌نهايي هم كار دشواري داشتيم. بنفيكا تيم خوب و قدرتمندي بود. ابتدا با يك گل از حريف پيش افتاديم اما آنها بازي را به تساوي كشاندند. در نهايت ما بوديم كه يك گل ديگر به ثمر رسانديم و راهي فينال شديم. انگيزه زيادي براي رسيدن به پيروزي داشتيم چرا كه واقعا مي‌خواستيم به ومبلي برويم.
عميقا معتقدم تيم ما شايستگي پيروزي در ديدار پاياني را داشت چرا كه بسيار بهتر از سمپدوريا بازي كرد اما يك نكته منفي هم وجود داشت؛ اينكه ما پيش از اين در سويا و در خاك اسپانيا فينال را به استوابخارست روماني واگذار كرده بوديم و اين مساله هميشه ما را آزار مي‌داد. به همين دليل مصمم شديم به هر شكل ممكن اين بار قهرمان شويم.