اینجا دیگر از آن جنگجویان قدیمی خبری نیست؛ از آن بازیکنانی که جنگیدن را دوست داشتند، ستاره‌هایی که برای پیروزی از جان مایه می‌گذاشتند، مهره‌هایی که نفس جنگیدن را می‌شناختند و برای رسیدن به آن در همه میدان‌ها با قدرت حاضر می‌شدند و هرگز خستگی نمی‌شناختند. اینجا مدتی است چهره عوض کرده و هویتی که گم شده، خبری از آن افتخارات قدیمی با ستاره‌های خوش‌تکنیک نیست. مدتی است داستان گم شدن هویت ذاتی یووه تکرار می‌شود، درست مثل فیلمی که از قبل دیدیم، مانند یک فیلمنامه از قبل نوشته شده، فیلمی که پس از داستان کالچوپولی هر سال تکرار می‌شود و موفقیتی که از راه نمی‌رسد. این بار نیز فصل تمام شد بدون کوچک‌ترین نتیجه مثبتی. همه چیز از تابستان 2006 شروع شد؛ از تابستانی پرحادثه و تلخ برای مجموعه‌ای باسابقه و پر از افتخار و جام و مقام. 5 فصل است که شاهد تکرار حوادث و تصمیمات تکراری و پراشتباه سران پرافتخارترین تیم سرزمین چکمه‌ای هستیم؛ تیمی که روزگاری نه‌چندان دور با مدیریت خانواده آنیلی و با هدایت مربیان بزرگ و مشهور بر کشور سلطه می‌کرد و جزو بهترین‌ها و قدرتمندترین تیم‌های قاره سبز بود. 5 فصل با 6 مربی و ادامه این تغییرات بی‌تدبیرانه در پایان این فصل و تکرار اشتباهات. در پايان فصل لوئيجي دلنري، يوونتوس را ترك کرد و اين مساله انكارشدني نبود، درست مانند خشم و عصبانيتي كه در روزهاي گذشته از مديران يووه سر زد؛ خشمي كه كاملا طبيعي است و به نظر كمي دير بروز کرده. تيفوسي‌ها مدت‌هاست چنين خشمگين و ناراضي‌اند و حالا مديران نيز به حال و روز هواداران دچار شده‌اند؛ نارضايتي‌ای كه بايد هر چه سريع‌تر چاره‌ای برای رهایی از آن يافت. يوونتوس دلنري از حضور در رقابت‌هاي ليگ قهرمانان جاماند و اين براي دومين‌بار در تاريخ یووه است كه چنين شكستي به نام این تیم ثبت مي‌شود، در فصل 91-90 بيانكونري با جي‌جي مايفردي به چنين سرنوشتي دچار شده بود، سرنوشتی که این روزها نسبت به گذشته سیاهی بیشتری دارد. حالا پس از گذشت 20 سال شاهد تکرار تلخی این ناکامی با جی‌جی دل‌نری هستیم. همانند این مربی، 5 مربي ديگر پس از مساله كالچوپولي روي نيمكت يوونتوس نشستند؛ مربياني نظير دشان، كوراديني، رانيري، فرارا و زاكه‌روني که هرگز با یووه موفق نشدند اما سیاهی دوران دل‌نری موجب شده همه منتظر مربي بعدي یووه باشند؛ مربی‌ای كه بايد تمام سياهي‌هاي اين مربيان و نتايجشان را به سفيدي بگرايد. مربی هفتمی با سیستم و طرز تفکری متفاوت که به ایده‌ها و سیستم‌های 6 مربی دیگر در طول 5 سال گذشته اضافه می‌شود و تنها نتیجه‌ای که به همراه می‌آورد گیجی و سردرگمی بیشتر تیم و بازیکنانی است که در این سال‌ها در آرزوی دست یافتن به هماهنگی و تعادلی‌اند که سال‌های نه‌چندان دور جزئی از اصول یوونتوس بود؛ هماهنگی‌ای که با حفظ مربیان روی نیمکت و اسکلت تیم همواره از یووه تیمی مستحکم و یکدست می‌ساخت. در آن سال‌ها یوونتوس طی 30 سال، 7 مربی عوض می‌کرد و حالا طی 5 سال. از تراپاتوني كه از سال 1976 هدايت يووه را به عهده گرفت تا كاپلو كه در سال 2006 اين تيم را ترك كرد، مربياني نظير ماركزي، زوف، مايفردي، ليپي و آنچلوتي روي نيمكت هدايت يووه نشستند و هرگز چنين روزهايي را با این تیم پرافتخار تجربه نکردند. بانوي پير با تراپ و ليپي چنان در صدر فوتبال اروپا جاخوش كرده بود كه پايين آمدن از آن سطح برايمان عجيب و غيرممكن بود اما با اشتبات مكرر و فراوان اين روياي زيبا نابود شد و روزگار بيانكونري سياه. درست است که ایتالیا، انگلیس نیست اما يووه مي‌تواند نگاهي به منچستر و سرالكس فرگوسن داشته باشد كه از نوامبر فصل 1986به اين تيم آمد و ماندگار شد. يوونتوس براي اوج‌گيري مجدد بايد مربي بزرگ با خواسته‌های بزرگ جذب کند اما در فهرست فعلی گزینه‌های مربیگری «بیانکونری» هیچ اثری از نام مربی بزرگ و صاحب‌سبکی دیده نمی‌شود و به نظر نمی‌رسد تفاوت زیادی میان این گروه با 6 مربی 5 سال اخیر یووه وجود داشته باشد. آيا تفاوت زيادي ميان كونته و فرارا وجود دارد يا ميان دلنري و ماتزاري؟ شما فكر مي‌كنيد اين گزينه‌ها تا چه اندازه مي‌توانند شكوه يوونتوس را بازگردانند؟ مساله مهم در ميان اين ابهامات، عدم اعتماد كلي مجموعه به مربي‌اي است که روي نيمكت يووه مي‌نشيند و اين امر تنها يك دليل دارد؛ اينكه اين مربي از نظر خود مديران نيز گزینه كامل و بزرگی نيست و انتخاب وی از روی ناچاری بوده. دلنري مي‌رود؛ دلنري تنها كسي است كه تاوان اين اشتباهات را مي‌پردازد هرچند مقصران اصلي جاي ديگری نشسته‌اند.دوباره اینجا هستیم جایی که فصل به پایان می‌رسد و داستان بار دیگر تکرار می‌شود درست مانند یک سناریوی از پیش تعیین شده، دل‌نری می‌رود و... می‌آید؛ همانند رفتن دشان تا آمدن دل‌نری. تنها مساله‌ای که تغییر نمی‌کند ترس از تکرار عادتی جدید در کالبد یوونتوس است؛ عادت به بی‌هویتی.