1- بدون هیچ مقدمه‌ای همه چیز از اواسط اکتبر 2008 شروع شد، لیگ قهرمانان اروپا؛ یوونتوس– رئال‌مادرید. با اینکه هوادار رئال هستی ولی تمام طول بازی را از پشت تلفن به بحث و تحلیل بازی می‌پردازی بدون اینکه نکته‌ای از مسائل فنی دیدار را نت‌برداری کنی. در آن شب فقط یک محرک کافی است کاری کند تا کنار تیم اسپانیایی به یک محبوب دیگر هم بیندیشی، تیمی که سال‌ها قبل جزو طرفدارانش بودی .
(طرفدار! این واژه با هوادار فرق می‌کند، طرفدار از راه دور هم می‌تواند تیم را دوست داشته باشد ولی هوادار رابطه‌ای نزدیک دارد هر چند کیلومتر‌ها دور ولی خودش را در نزدیک‌ترین صندلی ورزشگاه پشت نیمکت اصلی و حتي سر تمرين می‌بیند، او تمام جزئیات یک رابطه خصوصی که به جنون ختم می‌شود را با محبوبش برقرار می‌کند.) حالا این بار می‌خواهی هوادار یووه باشی و «بانوی پیر» همان «محرکی» است که دریچه جدیدی از نگارش فوتبالی‌ات را رقم می‌زند. رنسانسی در نحوه قلم زدن، استفاده کردن از واژه‌هایی که معدود خوانندگانی می‌توانند از نوع نگارشش لذت ببرند، این گونه خاص و عجیب نوشتن نیست بلکه یک ارتباط روحی است که تمام تمرکزت را به یک نقطه معطوف کرده و آن «بانوی پیر» است و دریچه دوم زندگی فوتبالی‌ات را از نگاه او سیاه و سفید می‌بینی. رابطه‌ای که به عادت تبدیل می‌شود و ترک کردن آن عادت حتی به فکرت هم خطور نمی‌کند. بانوی پیر نیز کارت هواداری‌ات را صادر می‌کند و تو در خیالت تبدیل به هوادار شماره یک می‌شوی، چیزی که دیگران نمی‌توانند به آن دسترسی داشته باشند.
2- رویایی‌ترین روزها در حال سپری شدن است ولی یووه بعد از مدتی رنگ عوض می‌کند، شکست پشت شکست و تو باید هوادار تیمی باشی که از لحاظ روحی در شرایط مساعدی به سر نمی‌برد. فشار مطبوعات، اعتراض هواداران، حضور مردانی روی نیمکت که کارآمد نیستند و همه اینها موجب می‌شود بانوی پیر وارد زندگی جدیدی شود که جز شکست، تساوی و حذف شدن از رقابت‌های اروپایی راه دیگری را انتخاب نمی‌کند و تو نمی‌توانی هوادار تیمی باشی که هویت خودش را نیز فراموش کرده و نوشتن‌های گاه و بیگاه و دلخوش کردن به خاطرات شیرین گذشته نیز دردی را دوا نمی‌کند. تقدیر مقصر است یا...؟ درست در زمانی که همه از بارسلونای رویایی، اشتهای سیری‌ناپذیری من‌یو با فرگی، لیونل مسی و توپ طلا، دیه‌گو مارادونا و تراژدی‌اش در جام جهانی می‌نویسند تو باز هم می‌خواهی تظاهر کنی که هوادار شماره یک بانوی پیر هستی. یوونتوسی که عادت کرده به یک زندگی عادی و دور از کورس قهرمانی، یک زندگی بدون عشق، بدون هیجان و زمانی که می‌بینی هواداران تیم‌هایی مانند من‌یو، چلسی، اینتر و بارسا حتی بایرن‌مونیخ سرخوشانه از فتح تیم‌هایشان می‌گویند تو دلگیر می‌شوی. گرفتن پرچم یا نماد تیم آنقدر لذتبخش است که انگار کسی را در کنارت داری و می‌توانی به حضور او افتخار کنی، چیزی که حالا از داشتنش محرومی و تو «عادت ترکت» نمی‌شود و به امید اینکه شاید روزی دوباره محبوبت به دوران اوج بازگردد هنوز هوادارش باقی می‌مانی، غافل از اینکه کارت هواداری‌ات تمدید نشده و تو در چشم بانوی پیر از یک هوادار به یک طرفدار معمولی نزول می‌کنی.
3- یوونتوس پشت سر هم مربی عوض می‌کند، رانیه‌ری، چیرو، زاک و دل‌نری. شکست پشت شکست، مهره هایی که پیراهن بیانکونری را به تن می‌کنند بیشتر شبیه مردان مسخ شده‌ای هستند که گویی هیچ ربطی به این باشگاه ندارند. مدیران حماقت‌هایشان تمام نمی‌شود و رتبه‌های وسط جدول بهترین خانه‌ای است که بانوی پیر در آنجا اسکان می‌کند، البته بدشانسی و مصدومیت‌ها را نیز اضافه کنید تا به طور کامل یووه به این زندگی کسل‌کننده عادت کند و باز هم خبری از ترک عادت نیست!
4- گاهی اوقات اوضاع تو را به یاد نوستالژی گذشته می‌اندازد ولی همه چیز در عرض یک هفته تمام می‌شود و تو زمانی که طول این جریان را نگاه می‌کنی چیزی حدود 3 سال از آن گذشته است. یوونتوس دیگر آن محبوب سابق نیست یا اینکه خودش نمی‌خواهد به مصداق گذشته باشد و به همه چیز این رابطه معمولی عادت کرده. اگر قرار باشد به این موضوع از نوع دیگری پرداخت باید اضافه کرد «بانو» ترک عادت گذشته کرده و خیلی راحت توانسته روزهای شیرین را فراموش کند و شاید به همین دلیل است که نمی‌خواهد به خودش زحمت دهد تا برایت همان محبوب قدیمی باشد ولی اینکه طرفدارش باشی ایرادی ندارد و تو نمی‌خواهی از تیمی بنویسی که هیچ هیجان یا عشقی را در وجودت مانند گذشته زنده نمی‌کند.
5- وقتی قرار است جنون و عشق را از نوشتن درباره چیزی که دوستش داری نشان دهی باید در رابطه‌ای دوطرفه قرار بگیری، زمانی که می‌خواهی با دیگران درباره موجودی که محبوبت شده به بحث و تبادل‌نظر بپردازی باید هوادارش باشی نه یک طرفدار معمولی. طرفدار عنوانی است که در کوچه و خیابان می‌توان بر هر کسی گذاشت ولی در جامعه کسل‌کننده امروز این حق تو است که بخواهی تکلیفت را مشخص کنی.
تو یا باید هوادار درجه یک تیم باشی که از آن بنویسی یا اینکه اگر طرفدار هستی باید «عادت ترک» کنی برای همیشه. این تصمیمی است که گرفته‌ای و تنها چیزی که سبب می‌شود آن را به تاخیر بیندازی رنگ سیاه و سفیدی است که هر از گاهی تو را به وجد می‌آورد.