چند روز پیش، باراک اوباما رئيس‌جمهوري آمریکا در سخنرانی در مراسمی با موضوع سياست آمریکا در خاورميانه، تشکيل کشور مستقل فلسطين بر اساس مرزهاي پيش از اشغال در سال 1967 را خواستار شد و گفت: «به اعتقاد ما، مرزهاي فلسطين و اسرائيل بايد با توافق مشترک دوطرف براساس مرزهاي پيش از 1967مشخص و به رسميت شناخته شود». هرچند اوباما در این مراسم با سیاست «یکی به نعل و یکی به میخ» از رژیم صهیونیستی حمایت هم کرده و به نظر برخی کارشناسان سیاسی، «متناقض» سخن گفته است یا به‌زعم برخی رهبران جنبش مقاومت فلسطين «سخنان اخیر اوباما با هدف جلوگيري از تشكيل كشور مستقل فلسطين در سازمان ملل مطرح شده» اما این نخستین‌بار است که رئیس‌جمهور ایالات متحده، یکی از خطوط قرمز دیپلماسی آمریکایی را زیر پا می‌گذارد و در موضعی رسمی به تشکیل «کشور مستقل فلسطین» تن می‌دهد! در این رابطه 3 نکته مهم قابل تامل به نظر می‌رسد که در پی می‌آید.
فتح سنگر به سنگر بیداری اسلامی
آمریکایی‌ها در ابتدا سعی می‌کردند در قبال خیزش‌های اسلامی منطقه خاورمیانه، واکنش جدی و دیپلماتیکی نشان ندهند و تنها با اعزام فرماندهان نظامی به منطقه خاورمیانه یا تشکیل اتاق‌های فکر به‌طور غیرعلنی، آتش قیام را در نطفه خفه کنند و در نهایت اینگونه جلوه دهند که دلیل این اعتراضات و تجمعات کوچک جز معضلات و مطالبات اقتصادی چیز دیگری نبود که حل و فصل شد.
غربی‌ها پس از اینکه دیدند طول و عرض اعتراضات مردمی در تونس و مصر تمام مختصات را فراگرفته، کمی عقب‌تر رفته و این بار به این بسنده کردند که در رسانه‌ها، تحولات منطقه خاورمیانه را سانسور خبری کنند یا در مواضع رسمی‌شان به مسائل منطقه وقعی نگذارند! اما وقتی دیدند قیام مردم مسلمان کشورهای خاورمیانه، آتش زیر خاکستری است که بزودی در دیگر کشورهای دوست آمریکا (اردن، بحرین، یمن، لیبی و...) شعله‌ور خواهد شد عنوان کردند مطالبه‌های مردم خاورمیانه، حرف‌هایی از جنس آمریکاییان است و اصولا مردم منطقه دنبال دموکراسی و صلح آمریکایی هستند!! (چنانکه آمریکایی‌ها در قبال عراق و افغانستان هم چنین رویکردی را اتخاذ کردند) اما آمریکایی‌ها وقتی دیدند کار از کار گذشته و بیداری اسلامی، سقوط دیکتاتوران را رقم زده و دولت‌های همپیمان با آمریکا را از پا در آورده است و بزودي در اروپا، بيداري، سنگر به سنگر کشورهای غربی را فتح می‌کند، یک قدم دیگر عقب‌تر رفتند تا جایی که اکنون اوباما با گردنی کج از تشکیل کشور مستقل فلسطین حمایت می‌کند و آشکارا یکی از اصول اولیه مانیفست سیاست‌های آمریکاییان (جمهوریخواهان و دموکرات‌ها) يعني حمايت جانانه از اسرائيل را هزینه «حفظ و بقای» خود می‌کند! از این رو است که عقب‌نشینی آمریکا، برگ دیگری از فتح سنگر به سنگر بیداری اسلامی را به نمایش جهانی گذاشته است .
شکنندگی روزافزون رژيم صهيونيستي و آمریکا
بعد از اظهارات اخیر اوباما درباره تشكيل كشور فلسطين در مرزهاي 1967، جامعه جهانی (البته جز رژیم صهیونیستی و جمهوريخواهان آمریکایی) آنچنان واکنش مثبتی به این اظهارات نشان داده است که گویا دیپلمات‌های همپیمان با آمریکا (از رئيس‌جمهوري تركيه تا دبيركل سازمان ملل و كميته چهارجانبه و اتحاديه اروپايي و...) مدت‌ها منتظر همین حرف‌ها بوده‌اند!
گفتنی است پیش از این «وطن‌امروز» با توجه به اظهارات و اعترافات «مئیر داگان»، رئیس سابق موساد مبنی بر شکست اسرائیل در برابر ایران، در سرمقاله‌ای تحت عنوان «موج بیداری اسلامی و شکست حباب اسرائیلی» در مورخه 20 اردیبهشت آورده بود که در فصای کنونی رژیم صهیونیستی خود را با بحران‌هایی اساسی چون «بیداری اسلامی منطقه خاورمیانه»، «ضعیف شدن آمریکا» و «عزت و ابهت جمهوری اسلامی» روبه‌رو می‌بیند، چه آنکه خود اسرائیلی‌ها بهتر از هر کسی می‌دانند آمریکا که اکنون در اذهان عمومی جهان با چالش‌هایی جدی مانند تنفر و انزجار جهانی و در حوزه داخلی با بن‌بست‌های اساسی و بحران‌های مالی و بانکی زیادی روبه‌رو است، «کاری نمی‌تواند بکند جز حفظ آرامش و محافظه‌کاری و هر از گاه عرض اندامی پوشالی مانند نمایش اقتدار بن‌لادنی!» از این رو «اسرائیلی‌ها بهتر ازهر کسی می‌دانند که از دلخوش کردن به آمریکا دیگر آبی برایشان گرم نمی‌شود و دیگر خبری از حمایت‌های مالی و سیاسی یار دیرینه‌شان نیست» و این همه تنها اثرات و برکات بیداری اسلامی است که از حنجره مردان و زنان مسلمان خاورمیانه فریاد می‌شود و خون جوانان، زنان و کودکان بیگناه بحرینی، یمنی و اردنی، نهال نوپای انقلاب اسلامی را در کشورهای منطقه خاورمیانه و بخشی از آفریقا تا قلب اروپا آبیاری می‌کند.
دکترین قورباغه علیه طراحان خود!
در تاریخ ۲ بهمن ۸۴، مجله آمريكایي «تايم» در مقاله‌اي به قلم «شانون» از جهت‌گيري استراتژيك غرب درباره ايران پرده برداشت و محتوای «استراتژي قورباغه» را که در قبال سیاست‌های هسته‌ای ایران از منظر ديپلمات‌هاي آمريكایي و اروپایي مطرح بوده است، افشا کرد. درباره «استراتژی قورباغه» همین بس که «فرانسوی‌ها، قورباغه را زنده درون آب سرد قرار داده و سپس آن را روی اجاق می‌گذارند تا قورباغه زنده بتدریج آب‌پز شود و بمیرد و طبعا قابل خوردن! فرانسوی‌ها به خوبی می‌دانند اگر قورباغه را به یکباره درون آب داغ بیندازند، بیرون می‌پرد و اگر چه اندکی می‌سوزد اما زنده می‌ماند و طبیعتا غیرقابل خوردن است.» غربی‌ها می‌گفتند جامعه جهانی حکم ظرف و آب‌جوش را دارد و ایران هم حکم قورباغه! پس باید دمای جامعه جهانی را گام به گام زیاد کرد و به جوش آورد تا ایران در این فضای بین‌المللی آب‌پز، منزوی و شکسته شود! غافل از آنکه خود آمریکایی‌ها روزی مانند همان قورباغه فرانسوی‌ها در فضای جوش بیداری اسلامی، آب‌پز می‌شوند و یکی‌یکی مهره‌های خود را در خاورمیانه از دست مي‌دهند و وقتی موج بیداری را در ایرلند و اسپانیا می‌بینند، اصول استراتژیک خود را زیر پا مي‌گذارند تا جامعه جهانی به وضوح شاهد باشد که گفتمان اسلام و آرمان‌های جمهوری اسلامی ایران که در انقلاب‌هاي منطقه خاورمیانه متجلی است، چگونه دیکتاتورها را به لرزه درمی‌آورد و آنان را مجبور به عقب‌نشینی و در نهایت شکست می‌کند ... .