بوندس‌لیگا به آخر رسید و حالا با نگاهی به 9 ماه سپری شده، چنین به نظر می‌رسد که همانند حضور هفته به هفته من در یک نمایشگاه رادیویی یا پادکست، به سختی می‌توان چیزی باورنکردنی‌تر از این فصل بوندس‌لیگا پیدا کرد. غیرقابل پیش‌بینی‌ترین لیگ اروپا، با به‌هم ریختگی هفته به هفته‌اش یک بار دیگر ثابت کرد که چرا بعضی از مردم عاشق‌اش هستند و دیگران از آن به ستوه آمده‌اند. نه اینکه بخواهم ادای متصدی‌های شرط‌بندی بوندس‌لیگا را درآورم (که از غیرقابل پیش‌بینی بودن لیگ ناراحت می‌شوند) اما به هر روی در این لیگ، تیمی که پس از نیمه اول فصل تنها 10 امتیاز داشت ماند و تیمی که در نیم‌فصل 26 امتیاز داشت، افتاد. البته در آخرین روز بازی‌ها (شنبه گذشته) آن فضای فراواقعی (سوررئال) که در این فصل حاکم بود، دیده نمی‌شد ولی هنوز به خوبی گویای بسیاری از داستان‌های این نبرد بود. با ادای احترام به همه این داستان‌ها بیایید از آن زمان و آنجایی آغاز کنیم که بوروسیا دورتموند قهرمان جدید لیگ نام گرفت. این حقیقت که دورتموند از اکتبر (آبان‌ماه سال گذشته) تا آخر صدرنشین باقی ماند، موجب می‌شود فراموش کنی آنها هیچ تناسبی نداشتند با فتحی که کردند. این همان باشگاهی است که 6 سال پیش دچار ورشکستگی شد. این همان تیمی است که گران‌ترین عضوش کمتر از 5/4 میلیون یورو می‌ارزید و تیمی که مسن‌ترین بازیکنی که به زمین فرستاد 26 سال داشت. در بازی آخر فصل آنها همچنان به تو یادآوری می‌کردند که به‌رغم تسلط بر بوندس‌لیگا و بردن لیگ با 7 امتیاز اختلاف، هنوز تیمی هستند که به خنده‌دارترین شکل ممکن به راحتی آب خوردن موقعیت‌هایی خلق می‌کنند ولی بعد برای تبدیل آنها به گل باید از پس سخت‌ترین موانع برآیند.
فقط «گل زده نشده فصل» توسط یاکوب بلاژیسکوفسکی در خانه فرایبورگ را به یاد بیاورید. این فرصت هدر رفته بسیار بیش از گزیده بهترین گل‌ها انعکاس یافته است یا از آن بدتر پنالتی‌هايي بودند که دورتموند در تمام فصل فقط یکی از آنها را گل کرد که آن هم مردود اعلام شد. وقتی نوری شاهین مجبور شد دوباره پشت پنالتی بایستد، «تام اشتارک» دروازه‌بان هوفنهایم مهارش کرد. همین بلا بر سر 4 پنالتی دیگری که در فصل برای دورتموند گرفته شد نیز آمد. هفته گذشته هم در آخرین روز فصل «رالف فاهرمان» سنگربان فرانکفورت 2 پنالتی دیگر از دورتموند گرفت. با این حساب دورتموند 6 پنالتی متوالی را از دست داده است. شاهین در هفته ماقبل آخر فصل پیش یک پنالتی خراب کرد که با 5 پنالتی این فصل می‌شود 6 تا. جالب اینجاست که رکورد پنالتی خراب کردن متوالی در بوندس‌لیگا عدد 7 است که آن هم متعلق به یکی از موفق‌ترین دورتموندهای تاریخ است در فاصله نوامبر 1963 که پنالتی لوتار امریش توسط دروازه‌بان مهار شد تا ژانویه 1965 وقتی که گرد سیلاکس پنالتی‌اش را به تیر کوبید؛ اما اگر
2 پنالتی دیگری را که دورتموند این فصل اواخر اکتبر در جام حذفی و مقابل اوفن‌باخ خراب کرد هم به حساب آوریم، می‌توان به آسانی شرط بست که آن رکورد عجیب دهه 60 نه‌تنها شکسته شده بلکه دیگر هیچ تیمی پیدا نمی‌شود که مثل دورتموند این فصل در فوتبال آلمان 8 پنالتی متوالی از دست بدهد. به‌رغم رکورد ناتوانی در تبدیل پنالتی‌ها به گل، زردهای منطقه وستفالن در زدن توپ به تیر دروازه در بوندس‌لیگا هم با 22 مورد رکوردی برپا کرده‌اند، با این وجود فقط بایرن‌مونیخ بهتر از آنها چارچوب دروازه را پیدا کرده و گل زده است.
سقوط غیرعادی‌ترین فرانکفورت
شنبه هفته گذشته که داور سوت پایان بازی مقابل فرانکفورت را زد، خیلی وقت بود که جشن قهرمانی دورتموند بازی را از رسمیت انداخته بود و همان زمان گل سوم را لوکامس باریوس به ثمر رسانده بود طوری که فرانکفورتی‌ها دیگر فرصت نکردند توپ را وسط زمین بکارند. بدین‌معنی که باریوس آخرین بازیکنی بود که در این فصل به توپ ضربه زد و با آن ضربه، گلی به ثمر رساند. یک پایان‌بندی کامل برای یک فصل کامل البته کامل از زاویه دید دورتموند‌ی‌ها چون در حالی که هواداران برای شبه‌قهرمانانشان آواز سر داده بودند، هواداران فرانکفورت 10دقیقه پس از سوت پایان که بازیکنانشان از جلوی سکوی تیم میهمان می‌گذشتند را از خود می‌راندند. این فرجام مسابقه‌ای بود که در آن فرانکفورت رکورد سریع‌ترین کارت قرمز تاریخ بوندس‌لیگا را از آن خود کرد؛ مارسل تیش – ریورو جوان فقط 43 ثانیه در زمین بود و بعد به خاطر یک خطای حرفه‌ای اخراج شد تا همه اتفاقات عجیبی را که از دسامبر (دی‌ماه) تاکنون پیرامون آینتراخت افتاده را باور کنند. یک هفته پیش از کریسمس، ضربه تئوفاینس گکاس همین دورتموند را به زانو درآورده بود و به نظر می‌رسید فرانکفورت با 26 امتیاز به خوبی مسیر صعود به لیگ اروپا را در پیش گرفته است بویژه که خود گکاس هم با 14 گل پیشتاز جدول گلزنان بود ولی بعد سقف بر سر آینتراخت فروریخت و از آن پس این تیم تا 734 دقیقه نتوانست به گل برسد. همین مورد به خوبی گویای داستان عجیب این فصل است چرا که سرانجام طلسم گل نزدن فرانکفورت توسط هموطن یونانی گکاس شکسته شد، یک دفاع به نام گئورگیس تزاولاس که نخستین گلش را در بوندس‌لیگا به ثبت رساند، آن هم در مقابل بهترین دروازه‌بان آلمان، مانوئل نویر و از فاصله‌ای چنان دور که خود در بوندس‌لیگا به یک رکورد بدل شد؛ 8/79 یارد (72متر)!
سن‌پائولي يك تيم سوخته ديگر
این گل غیرعادی کاملا برازنده غیرعادی‌ترین فصل فرانکفورتی‌ها بود، اگرچه این ضربه مهلک راه دور نتوانست جلوی سقوط آینتراخت را بگیرد و آنها در سال 2011 تنها یک مسابقه را بردند؛ آن برد هم مقابل سن‌پائولی به دست آمد که حالا می‌بینیم این برد منطقی بوده است چون فقط سن‌پائولی در نیم‌فصل دوم از فرانکفورت بدشانس‌تر بود. البته این را هم فراموش نکنید که این تیم از اواسط فوریه، تیم سوخته لیگ محسوب می‌شد. تنها دلخوشی سن‌پائولی این بود که آنها به شکلی احساس‌برانگیز، داربی بندر هامبورگ را از رقیب بزرگشان بردند که سومین پیروزی متوالی‌شان آن هم در فاصله 6 هفته تا پایان فصل بود و تا آن موقع پائولی‌ها در رتبه دوازدهم (جدول هجده تیمی) بوندس‌لیگا جا داشتند، 9 امتیاز بالاتر از مونشن گلادباخ و 6 امتیاز بیشتر از اشتوتگارت. اگر به آن زمان فلاش‌بک بزنیم، کمتر کسی را پیدا می‌کنیم که پیش‌بینی کرده باشد سن‌پائولی تا آخر فصل دیگر هیچ مسابقه‌ای را نمی‌برد و به جایی می‌رسد که در بازی ماقبل آخر فصل در خانه 8 گل می‌خورد اما در همان حالی که فرانکفورت و سن‌پائولی از نظر آماری سقوط خود را غیرممکن می‌دیدند، گلادباخ و اشتوتگارت به طرز معجزه‌آسایی از مرگ به زندگی بازگشتند.
نجات‌يافته‌ها
خب، شاید بگویید دست‌کم کار «سوابی‌ها» (لقب اشتوتگارتی‌‌ها) آنقدر‌ها هم غیرمنتظره نبوده است. در یکی از نخستین مقالات هفتگی‌ام در این فصل که در ماه سپتامبر منتشر شد و تیترش «دنیای ناجور بوندس‌لیگا» بود، به این نکته غریب اشاره شده بود که اشتوتگارت همیشه در نیم‌فصل اول شاهکار است ولی این‌بار فقط با یک مربی جدید و در قامت یک مدعی جهانی می‌تواند از ته جدول فرار کند در حالی که هنوز نشانه‌های چنین معجزه‌‌ای در اشتوتگارت آشکار نشده بود تا اینکه 2 هفته بعد از این مقاله «کریستین گروس» اخراج شد اما بعد با جانشین او «ینس کلر» هم اوضاع فرق زیادی نکرد، همان‌طور که من پیش‌بینی کرده بودم. او فقط 2 ماه دوام آورد و بعد برونو لاپادیا آمد. او نخستین بازی خانگش‌اش را 5 بر 3 باخت و دومی را هم 6 بر 3. (دقت کنید، 6 گل زده در 2 بازی اما بدون حتی یک امتیاز!) وقتی لیگ به نیمه راه خود رسیده بود، گلادباخ 10 امتیازی بود و اشتوتگارت 12 امتیازی. در آن مقطع از فصل (ماه دسامبر) اگر تیم شما 26 امتیاز داشته باشد، سقوط در انتهای فصل به مخیله‌تان هم خطور نمی‌کند، البته در یک لیگ نرمال نه مثل لیگ آلمان چون اشتوتگارت از دومین تیم ضعیف نیم فصل اول تبدیل به چهارمین تیم برتر پس از تعطیلات زمستانی شد و 9 مسابقه را برد و گلادباخ، تیم افتضاح زشت‌روی به دردنخور، ناگهان به صورت یک تیم بالای جدولی کاملا قابل احترام تغییر چهره داد و 8 بازی را برد.
و ديگر شگفت‌آفرينان
و همین‌طور به پیش می‌رویم. تا اینجا بیش از هزار کلمه نوشته‌ام و هنوز در این مقاله هیچ اشاره‌ای به تیم‌های شگفتی‌ساز مثل هانوفر و ماینتس نکرده‌ام یا حتی به وولفسبورگ و وردربرمن که انتظار می‌رفت در آخر فصل جایی باشند که هانوفر و ماینتس حالا هستند ولی در عوض برای فرار از سقوط جنگیدند. حدس می‌زنم مطمئن‌ترین علامت اینکه یک چالش ذهنی دیگر در این فصل داشته‌ایم این باشد که ما هر کدام در آلمان به تیمی علاقه داریم که به اندازه کافی متحیرمان کرده است. علاوه بر آنهایی که فهرست کردم، باید به کلن اشاره کنم که در بازی‌های خانگی تیم چهارم بوده است ولی در خارج خانه بدترین تیم بوندس‌لیگا بوده است. فرایسبورگ یا نورنبرگ هم به نوبه خود شگفتی‌آفرین بوده‌اند ولی وقتی بخواهیم در این عرصه فقط روی یک نام دست بگذارم باید به تیمی اشاره کنم که کاملا انتظاراتم را برآورده کرد یعنی کایزرسلاترن. هفته پیش من برای دقایقی در پایان آخرین مسابقه‌شان روی سکوها خیره مانده بودم ولی نمی‌توانستم سرم را بالا بگیرم چون شیاطین سرخ در پله هفتم به کارشان خاتمه دادند. بالاتر از باشگاه‌هایی مثل هامبورگ، برمن، اشتوتگارت، شالکه و وولفسبورگ. شاید یادتان نیاید کایزرسلاترن این فصل را با 2 پیروزی غیرمنتظره آغاز کرد که یکی از آنها مقابل بایرن‌مونیخ بود بعد آهسته‌آهسته از نفس افتاد ولی کاملا تدریجی همان‌طور که معمولا از یک تیم تازه صعود کرده سر می‌زند، کافی است به سن‌پائولی نگاه کنید تا اهمیت کایزرسلاترن برایتان معلوم شود. کایزرسلاترن حتی 8 مسابقه بدون برد را تجربه کرد و اوایل ماه مارس (اسفند) خودش را در جایگاه هفدهم جدول یافت. کایزرسلاترن تازه زمانی خودش را بالا کشید که منطق فوتبالی رفتن آنها را گواهی می‌داد و من واقعا نمی‌دانم چه‌طور! این تیم سنتی منطقه پالاتینیت
7 مسابقه از 9 بازی آخرش را برد، خودم هم باورم نمی‌شود ولی برد! وقتی که هیچ‌کس حواسش نبود، لاوترنی‌ها آرام‌آرام پا روی شانه دوست و دشمن گذاشته و به هر ترتیبی که بود تا 2 هفته مانده به پایان فصل خودشان را در لیگ تثبیت کردند. حالا می‌توانید معنای تکیه‌کلام مورد علاقه لوئیس فان‌گال در دوران 21 ماهه‌اش در بوندس‌لیگا را دریابید: اونگلاوبلیش (باورنکردنی)!
منبع: soccernet.com