وحید اسلام‌زاده: شلوغی و رفت و آمد بسیار بیماران در یکی از بیمارستان‌های بزرگ و مهم پایتخت یک طرف قضیه است و بی‌توجهی و پاسخ‌های سربالای کادر بیمارستان به مراجعه‌کنندگان، طرف دیگر قضیه‌ای است که باعث شده این بیمارستان مهم پایتخت به محل تجمع بیماران سرگردان و نگران تبدیل شود. در این بیمارستان نه‌تنها نظم و سازمانی وجود ندارد، حتی ادب و احترام به بیماران، بویژه بیماران سالمند که با انواع و اقسام دردها، مضیقه‌ها و ناراحتی‌ها خود را به آن بیمارستان رسانده‌اند هم وجود ندارد. این بیماران آمده‌اند حداقل بدانند به چه دردی مبتلا هستند و راه علاجش را بیابند. یکی از نشانه‌های تحقق توسعه در کشور، چه از لحاظ اقتصادی و چه از لحاظ اجتماعی، میزان سلامت یک ملت است. مقام معظم رهبری فرموده‌اند: «ما می‌خواهیم اگر کسی در خانواده‌ای مریض شد، آن خانواده جز رنج بیمارداری، رنج دیگری نداشته باشد». به راستی نظام بهداشت و سلامت ما که این روزها بحث تحول آن بسیار داغ و بر سر زبان‌هاست چه زمانی می‌تواند به این فرمایش مقام معظم رهبری نزدیک شود.
تهیه آزمایش و آغاز ماجرا
یکی از مشکلات بزرگ بیماران در این بیمارستان تهیه آزمایش‌های متفاوت و چندگانه‌ای است که پزشک دستور داده و فاصلههای دور آزمایشگاههای این بیمارستان از یکدیگر است؛ بدین معنی که یک آزمایشگاه در نقطه‌ای از بیمارستان است و آزمایشگاه دیگر در فاصله‌ای بسیار دورتر قرار گرفته است. به راستی چرا برای این بیمارستان بزرگ یک سیستم اتوماسیون دقیق و هوشمند اداری تدارک دیده نشده است که وقتی آزمایش‌ها پس از یک یا 2 ساعت آماده شد بیمار پی آنها نرود، بلکه از طریق اتوماسیون اداری به اطلاع پزشک مربوط برسد. البته قابل پیش‌بینی هم است که این اتوماسیون طبق سایر نهادها و وزارتخانه‌های دولتی پس از مدتی خراب یا کند و غیرقابل اعتماد شود. یعنی اینکه کار دستی بهتر و دقیق‌تر انجام می‌شود، در صورتی‌که در تمام دنیا این قبیل کارها از طریق اتوماسیون اداری انجام می‌شود. به ندرت مشاهده شده است که در این بیمارستان از سیستم رایانه‌ای استفاده شود، نه نزد پزشکان اورژانس و نه در بخش پرستاری هیچ رایانه‌ای دیده نمی‌شود. باز هم متأسفانه نبود اتوماسیون اداری باعث می‌شود بیماران اغلب درگیر کارهای بروکراسی و کاغذبازی قرار بگیرند و شاید بیشتر وقت‌شان را برای این کار صرف کنند.
هیچکس پاسخگو نیست
برای من به عنوان یک مراجعه‌کننده باعث تعجب بود که با توجه به زیاد شدن مراجعین به این بیمارستان، چرا تغییری در سیستم پذیرش بیماران ایجاد نمی‌کند. گردش کار برای پذیرش بیماران باید سریع‌تر و کاربردی‌تر شود و این امکان ندارد جز ایجاد یک سیستم اتوماسیون دقیق و فراگیر در بیمارستان. پزشکان اورژانس که معاینه را انجام می‌دهند و دستور بستری شدن در اورژانس بیمارستان را صادر می‌کنند بسیار کم‌تعداد هستند. هنگام مراجعه تنها 2 پزشک در اورژانس حاضر بودند که توانایی پاسخگویی به خیل مراجعان را نداشتند و در این زمینه باید توجه و اقدام جدی‌ای به عمل آید. مراجعینی بودند که به گفته خودشان نزدیک 3 ساعت در آنجا منتظر بودند. در مقابل اتاق پزشکان اورژانس چندین بیمار منتظر ورود به مطب پزشک و معاینه بودند. البته آنها امیدوارند پزشک دستور بستری شدن بیمارشان را در اورژانس بدهد اما متأسفانه اورژانس همیشه پر بیمارستان برای هیچ بیماری جا ندارد مگر برای آشنایان و نورچشمی‌ها! از نزدیک ناظر نورچشمی‌ای بودم که در نهایت با کمک یکی از پزشکان آن بیمارستان توانست خارج از نوبت بیمارش را در اورژانس بستری کند.
بخش اطفال یا پذیرش؛ مساله این است!
موضوع دیگری که در این بیمارستان به چشم می‌خورد، قرارگرفتن بخش اداری در بخش اطفال بیمارستان است یعنی همه مراجعان برای انجام کارهای اداری باید به بخش اطفال بیمارستان مراجعه کنند و این هیاهو و رفت‌وآمد مانع استراحت و آسایش کودکان بستری شده می‌شود. این درحالی است که بیشتر از همه در این بیمارستان کاغذبازی و «برو از این کپی بگیر» یا «این فرم را پر کن» اذیت‌کننده است اما همراهان بیمار باید با حوصله تمام این کارها را انجام می‌دادند و کارمندان بی‌حوصله و از سر لطف و رحم(!)کار آنها را انجام می‌دادند. با کمال تأسف باید گفت این مشکلات در این بیمارستان بزرگ و مهم پایتخت بیشتر از هر طیف و طبقه‌ای دامنگیر اقشار محروم و سالمند می‌شود، طبقه مظلومی که با توجه به شرایط معیشتی و جسمی نیاز به بیشترین حمایت‌ها را دارد اما با وجود چنین معضلات کمرشکنی در سخت‌ترین شرایط ممکن زندگی را سپری می‌کنند. اقشار ضعیف آسیب‌پذیر و همچنین سالمندانی که با هزاران امید و آرزو به این بیمارستان مراجعه کرده‌اند باید غیر از بیماری‌شان مشکلات این بیمارستان را هم به جان بخرند تا شاید بهبودی یا راه علاجی بیابند.
2 پرسش اساسی
به هر حال بیماری و گرفتار شدن در این بیمارستان پیچ و خم هایی دارد که تمام بیماران در آن گم می‌شوند و دست آخر نیز نه تنها بهره‌ای از رنج و زحمتی که برده‌اند نمی‌برند بلکه غیر از افزون شدن درد و بیماری‌شان چیزی دیگر نصیب‌شان نمی‌شود. در حقیقت طرح وجودی این مرکز درمانی بسیار خوب است اما 2مساله وجود دارد: یکی اینکه چرا در تهران به این بزرگی با این همه جمعیت، همچنین اضافه شدن جمعیت از شهرهای دیگر کشورمان تنها یک بیمارستان با چنین طرح و الگویی وجود دارد؟ دوم اینکه چرا این بیمارستان که در بخش اورژانس و بخش‌های داخلی مجهزترین بیمارستان در خاورمیانه است، دارای یک سیستم دقیق رایانه‌ای نیست؟! در صورتی‌که با هزینه‌ای اندک می‌توان از کاغذبازی‌های زائد همچنین اتلاف وقت بیماران جلوگیری کرد.