شأن هنرمند را بالاتر از سیاست می‌دانم

فریبرز عرب‌نیا که برای بار دوم در برنامه «هفت» حضور پیدا کرده بود، بیشتر وقت خود را به بررسی و نقد واکنش رسانه‌ها نسبت به سخنان هفته گذشته خود اختصاص داد و در ابتدا گفت: ادعا ندارم که حرف‌های من به تمام درست است و این احتمال هست که من دچار لغزش‌هایی شده باشم. من مسائلی را مطرح کردم که سال‌هاست درباره‌شان صحبت نشده و نسبت به آنها بی‌توجه بوده‌ایم. وی افزود: به نظر من گروهی با شیطنت‌ها و بی‌رحمی‌ها، عامدانه صورت مساله را پاک کرده‌ و موضوع را مخدوش کرده‌اند. دوستانی در معدود مواردی از من ایراد گرفته‌اند که چرا از مقام رهبری برای چنین گفت‌وگویی هزینه کرده‌ام و گروهی دیگر اشاره من به واژه‌های عدالت و اعتدال را نشانه‌ای قرار دادند و بنده را به جریان آقای احمدی‌نژاد منتسب کرده‌اند. بخش اساسی صحبت من در ارتباط با مسؤولان صرف این شد که بگویم من بیش از هر چیز یک آدم فرهنگی هستم و خودم را یک خادم و مهره فرهنگی برای خدمت به این مرز و بوم می‌دانم و اگر از کلام رهبری مثال می‌آورم به این دلیل است که از شخصیت فرهنگی ایشان مثال آورده‌ام و ایشان کسی هستند که رهبری فرهنگی کشور را برعهده دارند. مساله این است که شأن هنرمند را بالاتر از سیاست‌زدگی می‌دانم اما متاسفانه سایه سیاست بر فرهنگ کشور سنگینی پیدا کرده‌است. من بازیگرم و از طریق حرفه‌ام و عشق به مردم تکثیر می‌شوم. مقام بازیگر میراث فرهنگی یک سرزمین است. اینکه هنرمندان ما تلاش می‌کنند خود را به یک جریان منتسب کنند آسیب‌زننده است و سینمای مستقل را هم حذف می‌کند. عرب‌نیا در ادامه بحث پیرامون جایگاه بازیگر در سینمای ایران به تشریح علل دستمزدهای بازیگران اشاره کرد و گفت: هنر سینما هنر عوام است و بار اصلی چرخه سینما را طبقه متوسط و عوام به دوش می‌کشند چرا که با میل خود به دیدن یک فیلم می‌روند و این پول را «به‌ زور» به کسی نمی‌دهند پس درباره دستمزدی که هنرمندان اصیل دریافت می‌کنند باید واقعی‌تر برخورد کرد و درباره آن بحث کرد. فریبرز عرب‌نیا در بخش انتهایی سخنان خود به علل نبود قهرمان در سینمای ایران اشاره داشت و گفت: ما باید بدانیم چه در سینما و چه در حیطه بازیگری و چه در اجتماع می‌توانیم مسائل تربیتی‌مان را از کودکی و در مدرسه و خانواده آغاز کنیم. باید ببینم ما در جامعه چه کودکانی تربیت می‌کنیم. آیا به آنها یاد می‌دهیم که صاحب رای باشند و حق اعتراض داشته باشند و میل به کشف ناشناخته‌ها و عدم ترس از چیزهایی که با آنها روبه‌رو نشده‌اند در آنها وجود داشته باشد، یا بله قربان‌گو باشند؟ نقش مسؤولان در این تربیت و این فرهنگسازی نباید فراموش شود. یک مدیر مثل چاه آب مرکز شهر می‌ماند که همه می‌توانند از انرژی و حمایت او برداشت کنند و چون خودش مظهر انرژی است بتواند دیگران را هم به چنین مولدی تبدیل کند و آنها هم یکی از مهره‌های اجتماع باشند.