«خورخه والدانو»، شاعر فوتبال در روزگاری که پس از شکست پروژه «کهکشانی‌های یک» از دنیای فوتبال دور مانده بود، در سال 2007 به مناسبت فینال لیگ قهرمانان، شعری سرود؛ شعری که بسیار تلخ و انتقادی بود. همبازی سابق مارادونا در جام‌جهانی86 و سرمربی و مدیرفنی سابق رئال‌مادرید که با رفتنش، ققنوس‌های سپید به کبوترهایی بی‌آزار تبدیل شدند، موج نتیجه‌گرایی آن زمان در فوتبال انگلستان به سردمداری 2 مربی لاتین به نام‌های مورینیو و بنیتس را در یک اظهارنظر آتشین زیر سوال برد. والدانو که چند کتاب «شعر فوتبال» منتشر کرده از جمله شاهکاری به نام «رویا‌های فوتبال»، آن زمان در روزنامه مارکا نوشت: «فوتبال از احساسات موضوعی و پیش‌بینی شده، تشکیل شد و در این فوتبال، آنفیلد(با رافا بنیتس) شکست‌ناپذیر است. اگر یک سوسیس به سر سیخ بزنی و بین این جماعت آویزان کنی، آنگاه ورزشگاه دیوانه می‌شود و مردم به تو خواهند گفت که چه هنری داری! به تو خواهند گفت: این دیگر یک سوسیس آویزان از سیخ نیست، بلکه چیزی ورای این حرف‌هاست». او درادامه مقاله‌اش آورد: «چلسی (مورینیو) و لیورپول (بنیتس )عادی‌ترین و اغراق‌آمیزترین نمونه‌های راهی هستند که فوتبال در حال پیمودن آن است؛ خیلی خسیس، خیلی حریص، خیلی تاکتیکی، خیلی فیزیکی و کاملا مستقیم». و سرانجام نتیجه‌گیری کرد: «روش زندگی مورینیو و بنیتس را رسانه‌ها به همه جای دنیا پراکنده‌اند، در حالی که نگاه این دو به هم به عنوان 2 عضو از خانواده فوتبال، حاکی از بی‌اعتمادی است. اما آنها 2 چیز بیشتر ندارند؛ یکی اشتهای قبلا سرکوب شده برای افتخار و دوم نیاز برای تحت کنترل درآوردن همه چیز و هر 2 مورد از یک عامل کلیدی نشأت می‌گیرند؛ هم مورینیو و هم بنیتس بازیکنانی
ارضا نشده بودند. برای همین، تمام انگیزه‌هایشان به سمت مربیگری کانالیزه شد. آنهایی که استعداد افتخارآفرینی به‌عنوان یک بازیکن را نداشته‌اند به استعداد بازیکنان هم اعتقادی ندارند. آنها اعتقادی به توانایی‌های فی‌البداهه برای پیروزی در مسابقات فوتبال هم ندارند. خلاصه، بنیتس و مورینیو دقیقا از همان نوع مربیانی هستند كه زمانی که خودشان می‌خواستند بازی کنند، به چنان مربیانی نیاز داشتند. با این حساب، آیا فرق می‌کرد اگر چلسی به جای لیورپول به فینال می‌آمد؟ آیا فرقی می‌کند اگر لیورپول قهرمان شود یا میلان؟»