جنبش سبز نمی‌دانم چه صیغه‌ای است که دخیل بسته به تابوت این و آن! آن از شیخ ساده‌لوح و این هم از مرحوم ناصر حجازی! اما سوءاستفاده از اموات- حتی بر فرض که عالم یا اسطوره باشند- قطعا زنده نخواهد کرد نعش بی‌جان جنبش سبز را. برای اموات فاتحه خواندن، لابد بهتر از آن است که توقع داشته باشی بلکه زیر تابوت دست از دنیا کوتاه شده‌ها، معجزه شود! گمانم مرده اصل کاری و آنچه درون تابوت است، جنبش سبز است و باور دارم جنبش سبز، بهتر آن است که در مراسم ختم خود شرکت کند تا اینکه سوءاستفاده کند از اموات. اینکه جنبش سبز حیات مجدد خود را به ممات این و آن گره زده و برای رفتن به قبرستان دنبال بهانه می‌گردد، هم مرده‌پرستی است و هم اعتراف ناخواسته این جماعت به مرده بودن. جنبش سبز حکایت آن تشییع‌کننده‌ای را دارد که زودتر از میت، به قبرستان می‌رسد و به جای مرده، خودش را در گور می‌کند. لابد آنکه زیر تابوت مرد شیکپوش و در مجلس ختم گلر سال‌های دور تیم‌ملی، قصد داشت ماهی بگیرد از آب گل‌آلود، دلش برای ناصر حجازی نسوخته. دلسوخته آنانی بودند که صادقانه رفتند و زیر تابوت ناصرخان را گرفتند و برایش از خداوند طلب مغفرت کردند. با این همه و هر چند خود «استقلالی»ام اما واقعیت این است که ناصر حجازی را «آبی‌ها» علم کردند تا در برابر اسطوره تیم «قرمز» یعنی «علی پروین» کم نیاورده باشند، که اینجا از آنجاهایی است که باید گفت: «این کجا و آن کجا؟!» شکی نیست که ناصر حجازی گلر خوبی بود، حتی عقاب آسیا بود، شاید-تاکید می‌کنم شاید!- از عابدزاده هم بهتر بود اما هرگز مربی خوبی نبود. آنان که فوتبالی‌اند، خوب می‌دانند که کارنامه ناصر حجازی به عنوان مربی، اصلا قابل قیاس با یکی مثل علی پروین و امیر قلعه‌نویی و حتی منصور ابراهیم‌زاده و مجید جلالی نیست. به صرف یک‌موفقیت در «محمدان بنگلادش» نمی‌توان چندین و چند نمره منفی در کارنامه مربیگری ناصر حجازی را نادیده گرفت و به صرف خوش‌تیپ بودن بلکه عقاب آسیا بودن، بلکه‌تر چند پیامک، نمی‌توان بذل و بخشش کرد عناوین و القاب را و «اسطوره» خواند ناصر حجازی را، که اگر ناصر حجازی اسطوره بود، مثل علی پروین در همین مملکت می‌ماند و وقت جنگ و تنگدستی ترک دیار نمی‌کرد. البته الان که دست ناصرخان از دامن دنیا کوتاه شده و باید برایش فاتحه خواند و یادش را گرامی داشت و ذکر خوبی‌هایش کرد، یک‌چیز است و اینکه عده‌ای بخواهند با سوءاستفاده از تن بی‌جان ناصر حجازی برای جنبش سبز «حیات مجازی» درست کنند، یک‌چیز دیگر. احساس را اما کنار بگذاریم، باید پذیرفت که حجازی نه «اسطوره ملی» بود و نه حتی مربی خوبی برای آبی‌ها، و الا این همه در ورزشگاه آزادی نمی‌شنید این شعار را از همین آبی‌ها که؛ «حجازی حیا کن، استقلال را رها کن!» احساس‌پرستی و مرده‌پرستی را اگر کنار بگذاریم، باید بپذیریم که همین الان هم و بر فرض زنده بودن ناصر حجازی، هواداران استقلال حتما امیر قلعه‌نویی و حتی می‌خواهم بگویم یکی مثل صمد مرفاوی را به حجازی ترجیح می‌دادند تا از تیم رقیب طعنه‌های جورواجور نشوند: «حاجی‌فیروز!...» اما اینکه چرا ناصر حجازی هرگز به مربیگری تیم‌ملی نرسید، بیش از آنکه دلیل شخصی و شخصیتی داشته باشد و بیشتر از آنکه ناظر بر برخی رفتارهاي ناصر باشد، «دلیل فنی» داشت و این دلیل نشأت از کارنامه ناموفق او در عرصه مربیگری گرفته بود. این هم که می‌گویند حجازی «بله قربان‌گو» نبود، نه اینکه می‌خواهند لطفی به حجازی کنند بلکه می‌خواهند موهبتی را نصیب جنبش سبز کنند. اولا؛ وزن ناصر حجازی آنقدر نبود که «بله قربان‌گو» بودن یا نبودنش اهمیتی داشته باشد. ثانیا؛ حجازی اغلب چوب غرور بی‌جا و توهم بی‌حدش را می‌خورد؛ آنجا که حتی از تیم‌های شهرستانی پیشنهاد نداشت اما نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری می‌شد، آنجا که چشم دیدن موفقیت دیگر مربیان استقلال مثل همین امیر قلعه‌نویی را نداشت و آنجا که معتقد بود کارلوس کرش مربی بزرگی نیست! ثالثا؛ برخلاف این مظلوم‌نمایی که همیشه ناصر حجازی شگردش بود و این روزها زیاد درباره‌اش مظلوم‌نمایی می‌کنند، واقعیت این است که ناصر حجازی در زمان حیات حتی بیش از استحقاقش مشمول لطف و بخشش شد. هوایش را می‌داشتند، می‌گفتند که مسؤولان آمده‌اند سوءاستفاده کنند از محبوبیتش! هوایش را مثلا نمی‌داشتند، می‌گفتند که ناصرخان دارد چوب زبانش را می‌خورد! حرفم این است: ملت ما تا «اسطوره واقعی» دارد، حتما مرده‌پرستی نمی‌کند. حرفم این است: جنبش سبز بهتر است به جای مرده‌پرستی، برای نعش بی‌جان خود فاتحه بخواند.