فریبرز عرب نیا در برنامه «هفت» صحبت‌هایی درباره سینما و مناسبات آن بر زبان راند که تا پیش از آن در تلویزیون سابقه نداشت. او در آن گفت و گو نیش و کنایه‌هایی به برخی هم‌صنفان خود زد. حامد بهداد یکی از بازیگرانی بود که از کنایه عرب‌نیا به دور نماند. پس از 10 روز بهداد جوابیه‌ای تند به اظهارات عرب‌نیا نگاشته است که روز گذشته در کافه سینما منتشر شد. عرب‌نیا البته در برنامه هفت منتقدان را دعوت به مناظره کرده بود ولی بهداد با این روش به دفاع از خود برآمد؛ جوابیه‌ای که البته چندان زیبنده فضای هنر پر مدعای ما نیست. در این جوابیه آمده:
شنیده‌ام در برنامه هفت در جهت تغییر مسیر فرهنگی سینمای جهان، یک مشت افاضات ایراد کرده‌اید و پای از گلیم ادب فراتر نهاده، به قصد اهانت، تلویحا مرا بازیگری مجنون و به‌دور از اصول اخلاق حرفه‌ای که به فکر سرنوشت مردم نیست، خوانده‌اید. گویا نامی هم از مارلون براندو برده بودید. از صنعت ایهام استفاده کردید یا دغدغه ادب داشتید؛ نمی‌دانم. اما شما که با بدعنقی و تفرعن پوک، فضای کاری را عصبی و زشت می‌کنید، دم از اخلاق حرفه‌ای نزنید! در بخش دیگری از نامه بهداد آمده: اینکه مردم به تماشای سریال مختار می‌نشینند، ربطی به توانایی محدود شما در بازیگری و ایفای نقش مختار ندارد. کرورکرور پول نفت از بیت‌المال هزینه ساخت سریال‌های تلویزیونی می‌شود تا مردم با تماشای اعتقاداتشان به وجد بیایند. شاید هر بازیگر دیگری هم جای شما بود از این‌همه مواجهه با لبخند عمومی دچار توهم می‌شد و الا شما قبل از مختار کجا بودید و بعد از آن کجا هستید؟ شکلات داغ؟! مدهوش آن یال و کوپال و اسب و درشکه آراسته به صنعت گریم و طراحی نشوید. غره به دوبله سریال در چند کشور عربی نیز نباشید و وهم جهانی ورتان ندارد. شما خیلی کمتر از آن هستید که بخواهید از موضع یک مدعی‌العموم درباره سرنوشت مردم اظهار نگرانی کنید. مگر شما یک هنرپیشه بیشتر هستید؟ آن‌هم با مدرکی دون و سوادی نازل در حوزه بازیگری و مطالعاتی مقدماتی و عمومی در حد کارلوس کاستاندا و دون خوآن. نکند توهم فرهنگی بودن و روشن‌بینی دارید؟! کسانی که سینمای ایران و جهان را به صورتی جدی دنبال می‌کنند، هیچ جایگاهی برای امثال من و شما قائل نیستند و اگر من درباره براندو زیاد می‌گویم، به دلیل آن است که الگوی صحیح بازیگری را معرفی کرده باشم تا دانشجویان و علاقه‌مندان بازیگری به واسطه هنرپیشه‌ای چون شما در جزیره‌ای کوچک محدود و گرفتار نشوند. اتفاقا بر این عقیده‌ام که نقطه ضعف سریال مختار شیوه بازی شخص خود شماست. از این رو دستمزدی که به شما پرداخت شده از سرتان هم زیاد است و به گمانم آن مبلغ، حق بازیگرانی مثل فرهاد اصلانی و اکبر زنجانپور بوده است. یادم نمی‌رود روزی را که سر صحنه «پرتقال خونی» به خاطر اینکه سیروس الوند پیشنهاد متفاوتی داشت و به مذاقتان خوش نمی‌آمد، بر سرش نعره می‌کشیدید و بی‌ادبانه در حضور مردم و عوامل او را «تو» می‌خواندید و احترام عدد سنش را نگه نمی‌داشتید و با عربده‌کشی «منم، منم» می‌زدید که «هرچه من می‌گویم.» از عوامل پروژه مختار شنیدم به خاطر اخلاق خوشتان، 3 روز به جایتان «بدل» گذاشته و شما را سر صحنه نخواسته و بی‌شما به فیلمبرداری ادامه داده بودند. در منزل خانم علیزاده، سام درخشانی به شما اظهار لطف کرد و گفت که از بچگی شما را دوست داشته اما شما با نهایت بی‌رحمی و قساوت در جواب گفتید: «شما هنوز هم بچه‌اید!» در جمع دیگری از دوستان به رامبد جوان اهانت کردید و او با فروتنی شما را پیشکسوت خود خواند. سر صحنه فیلم جرم احترام آقای کیمیایی را نگاه نداشتید و در حضور جمع به من که بازیگر آن فیلم و آماده برداشت پلان بودم، متلک گفتید، طوری که تمرکزم بهم ریخت و دیالوگ‌هایم را فراموش کردم. شما اخلاق حرفه‌ای دارید؟ حیف آن همه زحمت که آقای کیمیایی برای شما کشید و گرنه شما قبل از ایشان هنرور فیلم مسافران بودید. شما یک روز کاری پروژه سینمایی «جرم» را از فرط تنگ‌نظری به گند کشیدید، چرا که از توفیق دیگران رنج می‌برید. سرصحنه «مختار» کسوت آقای زنجانپور را ندید گرفته و ایشان را که آن‌طرف‌تر ایستاده بوده، صدا زده و گفته‌اید «آقای زنجانپور یک دقیقه بیایید کارتان دارم» ... خاطر ایشان که صدها شاگرد تحویل جامعه هنری این مملکت داده، بشدت از شما مکدر است. حرمت رسانه را نگه داريد، سینما یا تلویزیون مقدس است شما نبايد از آن به عنوان وسیله‌ای در جهت خودکامگی و جاه‌طلبی خودتان استفاده کنید. بهداد در دفاع از خود آورده: گفته‌اید که فلانی مجنون است، من افتخار می‌کنم که بازیگری مجنون هستم، چون اصل جنون است و عشق است، نه آن مشخصات من درآوردی که برای بازیگر کامل شدن در برنامه هفت بر شمردید؛ از جمله «قدرت و اراده»، «پایمردی و شجاعت» و «آنکه در فضای تنگ نگنجد» و ... . اینها که مشخصات «خلیل عقاب» است! اتفاقا بدانید که بازیگری اگر به هنر می‌رسد، محصول پردازش درونی ضعف‌ها و ترس‌ها و اضطراب‌هاست. جناب آقای متوسط! نزاکت داشته باشید و عقیده خود را در قالب ادب بیان کنید و دیگر به خاطر یک حرف پیش پا افتاده از مارلون براندو درباره انعکاس نور مهتاب روی برکه منزلش، از خود بیخود نشوید. اگر دمل پشت گردن ندارید، سر بالا آورید و به خود ماه بنگرید یا اگر شوق عارفانه دارید کمی تذکرهًْ الاولیا بخوانید. گرچه از آنجا که شما را خوب می‌شناسم بر این نظرم که درون و بیرون‌تان یکی نیست. شما بهتر است نگران سرنوشت خودتان و فرزندتان باشید.