وقتی احساس می‌کنی هنوز فراموش نشده‌ای، می‌توانی کوه را جابه‌جا کنی، وقتی می‌دانی که دوستت دارند همه چیز ممکن خواهد شد و دیگر در تنهایی خودت چال نمی‌شوی. درست مانند اریک آبیدال که سرطان را دریبل زد، فرانسوی‌اي که اگر در حمایت هم‌تیمی‌هاش قرار نمی‌گرفت، معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارش بود و شاید سرطان کبد خیلی زودتر این مدافع را از پا درمی‌آورد. وقتی در 15 مارس متوجه شد سلول‌های سرطانی در کبدش تکثیر شده‌اند حتی فکرش را هم نمی‌کرد بتواند فینال لیگ قهرمانان در ومبلی را تجربه کند. حتی خود او در جمله‌ای عنوان می‌کند «سرطان زندگی مرا دگرگون کرد» اینکه آبیدال یا امثال او می‌توانند با چنین بیماری‌هایی مبارزه کنند به همان انگیزه‌اي بازمی‌گردد که به او داده می‌شود و زمانی که می‌گویند دوستت داریم تو می‌توانی تمام قله‌ها را فتح کنی. از همه مهم‌تر اینکه زمانی این پازل شکل گرفته بود که هواداران در بیشتر بازی‌های بارسا در دقیقه 22 (به پاس شماره پیراهن آبیدال) ایستاده به احترام او کف می‌زدند و برای سلامتی‌اش دعا می‌کردند، همه می‌گویند دوستت دارم و تو می‌توانی بر سرطان غلبه کنی.
فوتبال را فراموش کن
فوتبال را فراموش کن، تو می‌دانی سرطان چیست؟ و چگونه می‌توان بر این بیماری مهلک غلبه کرد؟ و زمانی که می‌فهمی غده‌ای سهمگین درون بدنت رشد کرده چگونه باید به خود شفایی دست پیدا کنی، درست مانند «آرمسترانگ» دوچرخه‌سوار که آنقدر رکاب زد تا سرطان را مغلوب کرد. اما فارغ از تمام نسخه‌های پزشکی تنها چیزی که می‌تواند این بیماری نفرین شده را مهار کند، انرژی مثبتی است که باید از سوی اطرافیانت به تو منتقل شود، درست مانند نمایش زیبایی که از سوی پپ گوآردیولا و پسرانش در جایگاه مخصوص ورزشگاه ومبلی و در هنگام تحویل گرفتن جام نقره‌ای لیگ قهرمانان شاهد بودیم. چه کسی فکرش را می‌کرد اریک آبیدال فرانسوی اولین نفری باشد که جام را به‌عنوان نماینده تمام کاتالان‌ها بالای سر می‌برد؟ البته برای اینکه به زیبایی‌های این لانگ‌شات بپردازیم باید به دقیقه 85 نبرد من‌یو- بارسا نقب بزنیم؛ زمانی که داور چهارم تابلوی تعویض را بالا می‌برد و کارگردان تلویزیونی فینال به همه نشان می‌دهد که این تعویض از سوی مربی جوان بارسا 2 هدف را برای ما روشن می‌کند، اول اینکه او می‌خواهد پویول، کهنه‌سرباز آبی و اناری‌ها که به دلیل آن مصدومیت لعنتی نتوانسته بود در فینال حضور داشته باشد، لااقل در دقایق پایانی سهمی از این قهرمانی داشته باشد و دوم درباره اینکه پویول با همان رسم همیشگی، یعنی بستن 2 بازوبند (یکی بازوبندی که نماد پرچم ایالت کاتالونیا‌ست و دومی‌بازوبند تعریف شده یوفا ) جام را بالای سر ببرد. این افتخار بزرگی است برای هر کاپیتانی که سال‌ها برای محبوبش جنگیده و حالا باید ثمره آن همه عشق و وفاداری را به دست آورد ولی این بار گوآردیولا یا حتی خود پویول (ما نمی‌دانیم دقیقا این فکر از آن چه کسی بود) مانند کارگردان‌های بزرگ سینما تمام تماشاچیان را مبهوت می‌کند و درست در پلان آخر ما از گیرنده‌های تلویزیونی صحنه‌ای را می‌بینیم که ناخودآگاه مجذوبش می‌شویم. به نظر می‌رسد پویول آخرین نفری است که از پله‌های ورزشگاه بالا می‌رود تا جام را از پلاتینی تحویل بگیرد ولی وقتی کارلس پویول را بدون بازوبند کاپیتانی می‌بینید، کمی تعجب می‌کنید!... اریک آبیدال، مدافع فرانسوی بارسلونا که چند ماهی است با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می‌کند هر دو بازوبند را به دست بسته و به عنوان نماینده همه پسران پپ می‌خواهد جام را بالای سر ببرد، اینجا درست همان نقطه‌ای است که مرز عشق و فداکاری را به تصویر می‌کشد و برای تمام آنهایی که فوتبال را جنون‌آمیز ستایش می‌کنند، پرده زیبای دیگری را رو می‌کند. این تصمیم که آبیدال روحیه‌اش را دوباره بازیابد، این موضوع که کارلس پویول از حق خود برای بالا بردن جام می‌گذرد و از همه مهم‌تر وقتی گوآردیولا به‌رغم اینکه می‌دانست آبیدال در جناح چپ بارسا خیلی خوب هم بازی نمی‌کند ولی او را تعویض نکرد تماما به ما ثابت می‌کند، « فوتبال فراتر از زندگی است» و باید این جمله معروف «بیل شنکلی» را طلا گرفت. در خیلی زمان‌ها باید موضوعات فنی را که خیلی‌ها به آن میپردازند فاکتور بگیرید، موضوعاتی که همگان به آن میپردازند ولی چیزی که چشم‌نواز خواهد بود فراتر از فوتبال است، زیبایی که همانند اثرهای نقاش‌های کلاسیک، مانند نمایشنامه‌های شکسپیر و همتای فلارمونیک‌های میلانو انسان را به مرز جنون نزدیک می‌کند. دقیقا مانند سکانسی که پسران پپ به نمایش گذاشتند... فوتبال را فراموش کن.