یک فصل جنگ و مبارزه و هیاهو به پایان رسید و سرانجام کاتالان‌ها و شیاطین‌سرخ به فینال ویترین قوی‌ترین لیگ قهرمانان دنیا راه پیدا کردند.بارسلونا که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان بخت اول کسب جام بود با آرایش 3-3-4 پا به میدان گذاشته بود. اين تيم کمربند خط میانی خود را با کامل‌ترین هافبک‌های حال حاضر دنیا (ژاوی، اینیستا و بوسکتس) بسته بود و در خط حمله نیز سوپراستارهایی نظیر مسی، پدرو و ویا را در اختیار داشت.در مقابل منچستر با 4هافبک در مقابل بارسا صف‌آرایی کرده بود تا برتری عددی در میانه زمین را داشته باشد اما در خط میانی رایان گیگزی را در اختیار داشت که اخیرا به دلیل رسوایی اخلاقی حال و روز خوشی نداشت و دیگر هافبک‌ها (پارک، کریك و والنسیا) نیز توان مقابله با خط میانی بارسا را نداشتند. منچستری‌ها در خط حمله نيز امید زیادی به ارناندس و وین رونی داشتند اما سبک بازی بارسا اجازه هرگونه خودنمایی را از آنها گرفته بود.با شروع بازی این بارسلونا بود که نشان داد چه از لحاظ روحی و روانی و چه از لحاظ تاکتیکی آمادگی فتح این جام را دارد. بارسلونایی‌ها با پاس‌های کوتاه و تمام‌نشدنی خود سعی در حفظ توپ داشتند تا به تدریج عمق دفاع منچستر را با استفاده از حرکت‌های پدرو و ویا در کناره‌ها باز کنند و با استفاده از تکنیک‌های ناب مسی و کارهای ترکیبی در اطراف هجده‌قدم به دروازه منچستر حمله کنند. هر از چند گاهی که مسی در حلقه مدافعان پرتعداد منچستر گیر می‌افتاد برای توپ‌گیری به خط هافبک‌ها اضافه می‌شد تا هم تمرکز دفاع میانی تیم مقابل را به هم بزند و هم برای خود ایجاد فضا کند.با استفاده از همین تاکتیک بود که بارسایی‌ها در دقیقه27 با استفاده از سوپر پاسی که ژاوی برای پدرو فرستاد به گل رسیدند. منچستری‌ها که تا قبل از دریافت گل، یک بازی محتاطانه را در پیش گرفته بودند و تنها منتظر اشتباهات فردی بازیکنان بارسا بودند بعد از دریافت گل تا حدودی جسورانه‌تر به کار خود ادامه دادند و حملات خود را بر پایه بازی مستقیم در عمق دفاع بارسلونا، جایی که ناهماهنگی بین پیکه و ماسکرانو وجود داشت تدارک دیدند. سرانجام در دقیقه34 بر اثر تعلل خط میانی و دفاعی بارسا در عدم رعایت اصول دفاع تیمی، وین رونی یک‌تنه به قلب دفاعی بارسلونا زد و با کار ترکیبی با گیگزی که تا حدودی مشکوک به آفساید بود، توانست گل تساوی را به ثمر برساند.بعد از این گل بارسایی‌ها ابتکار عمل را به دست گرفته و با پاس‌های کوتاه و تعداد بالا سعی در به دست آوردن برتری فضا و زمان را داشتند تا در موقعیت مناسب با استفاده از سرعت و تکنیک مسی عمق دفاع منچستر را نشانه بگیرند. البته آنها به‌رغم حملات زیادی که روی دروازه حریف تدارک دیدند موفق به گلزنی نشدند و این منچستری‌ها بودند که با خوش‌شانسی توانستند با نتیجه مساوی نیمه اول را به پایان برده و بیشتر از آنچه کاشته بودند با خود به رختکن ببرند.با شروع نیمه دوم تصور می‌شد فرگوسن قبل از بازی بر طبق قولی که داده بود اشتباهات 2 سال قبل را تکرار نکند و با تغییر تاکتیک، روند بازی را در دست بگیرد اما این پپ بزرگ بود که با تغییر تاکتیکی که داد یعنی حرکت مسی، پدرو و ویا در عرض هجده‌قدم و پاس‌های رو به عقب برای هافبک‌های شوتزن خود توانست به 2 گل دیگر در این نیمه دست پیدا کند. ابتدا در دقیقه54 مسی با حرکت در عرض و شوت ناگهانی خود دروازه فان‌درسار را که تصور نمی‌کرد مسی شوتزنی کند باز کرد. چرا که مسی بر طبق روال گذشته از آن نقطه حرکت‌های ترکیبی و ویرانگر خود را آغاز می‌کرد و با یک بغل پای فنی گلزنی می‌کرد که این بار توانست فان‌درسار را غافلگیر کند.بعد از این گل، بارسلونا به روند هجومی خود ادامه داد و چندین موقعیت خطرناک دیگر روی دروازه منچستر ایجاد کرد تا اینکه در دقیقه80 این‌بار نیز مسی با عبور از چندین مدافع و حرکت در عرض و یک پاس رو به عقب برای ویا او را در موقعیت شوت قرار داد و او نیز با یک بغل پای استثنایی دروازه فان‌درسار را برای بار سوم باز کرد تا او با خاطره‌ای بد از دنیای فوتبال خداحافظی کند.یکی از نکات مهمی که در این بازی حائز اهمیت بود فاصله زیاد بین خطوط دفاع، هافبک و فوروارد تیم منچستر بود که فضای لازم را برای بازیکنان تاکتیکی بارسا فراهم کرده بود. فضایی که ژوزه مورینیو با کم کردن فاصله خطوط و ایجاد تراکم بازیکنان توانسته بود در بازی فینال جام حذفی اسپانیا بر تاکتیک بارسلونا غلبه کند.اگرچه منچستر در این بازی بر طبق گفته فرگی خیلی ضعیف ظاهر شد و هیچ وقت تا این اندازه این تیم بی‌خطر نبود اما عمده دلیل آن به قدرت ماورایی بارسایی‌ها بازمی‌گشت که اجازه خودنمایی را از بازیکنان منچستر گرفته بود.به دست آوردن این پیروزی و کسب جام قهرمانی اروپا حداقل پاداشی بود برای تیمی که 17موقعیت گل روی دروازه حریفی ایجاد کرد که تنها توانسته بود 6موقعیت گل برای خود ایجاد کند.آخرین نکته اما نه کمترین نکته این بازی بازمی‌گشت به اهدای جام و بالا بردن جام توسط آبیدال که اخیرا از بیماری مهلک سرطان جان سالم به در برده و این نشان از روحيه بزرگ تیمی که در بین بازیکنان بارسا جاری بود، داشت. جایی که پویول از بلند کردن جام خودداری کرد به نفع همبازی خود که توانسته بود جام و امید زندگی را بار دیگر در دستان خود بگیرد و اینجاست که مکتب بارسلونا توصیف می‌کند: با هم حمله کنیم، با هم دفاع کنیم، با هم شادی کنیم و با هم زندگی کنیم.