می‌خواهی بدانی عیارت را؟ می‌خواهی مطمئن شوی در خطی؟ می‌خواهی بدانی با خطش چه میزان فاصله داری؟ دلت می‌خواهد بدانی ادعایت چقدر دروغ نیست؟ سخت نیست روشن شدنت، اگر کمی فن قیاس بدانی. از ظاهر آغاز کن که کمتر به اشتباه بیفتی و احتمال کجرویت کاهش یابد. مسکنش را بنگر و سادگی از حد تصورت بیرون، گویی نخواسته کسی گمان برد جایی نرم و گرم برای نشستن و آرام گرفتن داشته، برخلاف بعضی که از واهمه قضاوت و چشم مردم از همه خصوصیات مسکن گزیدن او جماران‌نشینی‌اش را آموختند تا نگویند از خطش هیچ نمی‌دانند. سرباز آفتاب سوخته و مامور در خانه‌شان حتی نباید نام صاحبخانه را فاش کند؛ این است فاصله‌تان با ساده‌زیستی او.
برای او مهم بود هر شیئی که با وی نسبت داشت حتی صندلی نشستن‌اش در نظر مردم آنگونه باشد که باید، نه آنگونه که نشاید. به محل جلوستان و مبلمان استیلتان، به میزهای تحریری که مساحتش کمی با سقف روی سر بی‌بضاعتان تفاوت دارد، گوشه‌چشمی بیندازید تا بدانید این است فاصله‌تان با ورع او. هنوز داغ نشسته بر قلبش را حس می‌کنیم وقتی دردمندانه از گروهی معلوم‌الحال سوال می‌کرد: «برای اینکه عده‌ای که اکثرا از گروه‌های منحرف نفوذ کرده و برای بدنام کردن جمهوری اسلامی کارهای انحرافی انجام می‌دهند و کشتن عده‌ای مفسد فی‌الارض و ضداسلام و جمهوری اسلامی شما را به فریاد آورده و با کسانی که به صراحت اسلام را محکوم می‌کنند و ضد آن، قیام قلم و زبان که اسفناک‌تر از قیام مسلحانه است، نموده‌اند، پیوند می‌کنید؟ دست برادری می‌دهید و آنان که خداوند مهدورالدم فرموده نور چشم می‌خوانید و تماشاگر معرکه‌شان می‌شوید؟ من برای بعضی از شما که از سوابقتان تا حدی مطلع هستم و علاقه‌مند به بعضی از شما هستم متاسفم، نه برای آنان که اشراری بودند در لباس خیرخواهی و گرگ‌هایی در پوستین چوپان و خدمتگزار به یکی از 2 قطب چپاولگر.» عجب! می‌بینید؟ امام برای آنانی که سابقه داشته و حتی علاقه‌مند به آنها بودند هم تاسف می‌خوردند. احتمال بدهید از پیام‌های همدردی و جلسات شکوائیه و تسلیت‌های شگفت‌انگیز و چشمک‌های گاه و بیگاه و دودوزه بازی‌های شما نیز متاسف باشند. این هم یعنی فاصله با میزان‌های او آن هم به میزانی رقت‌انگیز.
او بود که خطاب به روشنفکران اشکال‌تراش و به تعبیر ایشان صاحب‌عقدگان، فرمود: «به جای آنکه هر چه در توان دارید در بدبینی و بدخواهی و بدگویی از دولت و خدمتگزاران به کار برید و با این کار کشور را به سوی ابرقدرتان سوق دهید و به جنگ اعصاب برخیزید و به اختلاف‌انگیزی و توطئه خائنانه دامن بزنید، بهتر نیست با فکر و قلم خود آنها را راهنمایی نمایید؟» پس راحت می‌توان نتیجه گرفت او با سیاهکاری‌هایتان در سایت‌های شخصی و حزبی و شبه‌مستقل شما میانه ندارد و اگر شهامت‌تان در بیان گره‌های ذهنیتان به فضای مجازی محدود شده باز هم در همان دایره ناپاک توصیفات امام پاکمان قرار گرفته‌اید. این نیز از فاصله‌تان با آنچه او از آن نهی می‌فرمود، این بار به عکس هیچ فاصله‌ای حس نمی‌شود. حتما می‌دانید مردم و ملت امام چه کسانی بودند. او مکررا به مسؤولان می‌فرمود: «مستضعفان، محرومان و ستمدیدگان را که نور چشم و ولی‌نعمتند، کسانی که جمهوری اسلامی رهاورد آنان و فداکاری آنان است مورد عنایت قرار داده و از خدمتگزاری به آنان فروگذار نکنید.» شما که دریافت‌تان از این تعابیر حتما شکم‌سیران بی‌درد ضدانقلاب و ضداسلام نبوده است؟ پس این همه فاصله مردم‌شناسی‌تان با او نیز غیرقابل انکار است.
او نمی‌ترسید و نمی‌ترساند، او مصلحت‌اندیش و سهل‌انگار و مسامحه‌پیشه نبود چرا که وعده‌های ربش را حق می‌دانست و به آنها ایمان داشت، او وقتی آل‌سعود را خائنان به حرم الهی و لعنت‌الله و ملائکه و رسله خواند، برایش اهمیتی نداشت که آل‌سعود چقدر چاقند و چقدر می‌توانند هنگام حج میهمان‌نواز باشند و چقدر زیباست سفره‌هایی که برای خیانت پهن می‌کنند. این هم فاصله عزت او و کوچکی شما. فاصله‌ها زیاد است، آنقدر که نمی‌توان به هیچ حیلتی از آن چشم پوشید اما یافتن نقاطی امیدوارکننده نیز با همه حیلت‌ها ناممکن نیست. کوتاه سخن اینکه تکلیف مردمی که امام دغدغه‌شان را داشت مثل همیشه روشن است، شما نیز تکلیفتان را با خطی که نزدیک شدن به آن شاید آسان کرد اول ولی افتاد مشکل‌ها، روشن بفرمایید که محک، محکی مبهم و مغشوش نیست؛ محکی روشن و میزانی معلوم است که مرد راه می‌خواهد و روحی مجاهد می‌طلبد.
*عبارات داخل گیومه متعلق به وصیتنامه سیاسی‌ـ الهی حصرت امام خمینی(ره) است.