ال دیه‌گو هنوز هم یک یاغی حقیقی است درست مثل روزگار جوانی‌اش و همانند هموطن انقلابی‌اش چه‌گوارا که تصویرش را روی بازوی راست خود خالکوبی کرده است. آقای یاغی حتی در پیرانه‌سری هم دست از دستگاه حاکمه فوتبال و ساختار امپریالیستی فیفا برنمی‌دارد. او در بزرگ‌ترین روز زندگی‌اش در لحظه‌ای که جام زرین جهانی را روی بالکن ورزشگاه آرنک مکزیکوسیتی به او می‌دادند، حاضر نشد دست رئیس وقت فیفا، ژئو هاوه‌لانژ که به سوی او دراز شده بود را بفشارد و از آن روز به سران فیفا که از دیدگاه انقلابی او دست‌نشاندگان امپریالیسم جهانی بودند، اعلان جنگ داد. او در این جنگ تا متهم کردن داور فینال جام 90 به سوت زدن به ضرر آرژانتین به قصد تخریب چهره مارادونا پیش رفت و البته فیفا هم 4 سال بعد از آن در جام‌جهانی 1994 شماره 10 لاسلکسیون را به اتهام دوپینگ از ایالات متحده اخراج کرد تا میراث اسطوره‌کشی به سبک آمریکایی پس از قتل چه‌گوارا در دهه 1960 به واپسین سال‌های قرن بیستم برسد. مارادونا عملا دشمن شماره یک دستگاه جهانی فوتبال قلمداد شد و حتی سیاست رئیس جدید فیفا، سپ بلاتر در اعلام آتش‌بس علیه اسطوره و تمجید از او به‌عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال دردی را دوا نکرد چرا که یک یاغی همیشه یک یاغی است حتی اگر پیر، فرتوت، شکست‌خورده و خسته از بیماری و اعتیاد به حاشیه‌های پرت فوتبال مثل لیگ حقیر دورینای امارات رانده شده باشد. ال دیه‌گو در نخستین کنفرانس خبری رسمی‌اش به‌عنوان سرمربی الوصل امارات، انتخاب 4 باره بلاتر در انتخابات یک‌نفره فیفا را به کام او زهر کرد و همان معامله‌ای را با رئیس سوئیسی 75 ساله فیفا کرد که قبلا با هاوه لانژ برزیلی کرده بود: «همه چیز همان طور است... فیفا یک موزه بزرگ است از دایناسورهایی که نمی‌خواهند قدرت را تحویل دهند. من از اینکه بلاتر دوباره انتخاب شد تعجب نکردم چون آنها دنبال یکی مثل خودشان می‌گشتند. آنها تا 105 یا 110 سالگی هم در فیفا می‌مانند. البته امیدوارم کنار بروند ولی در این شرایط چنین چیزی محال است. از من خواسته شد عضوی از خانواده فیفا باشم ولی من گفتم این چه خانواده فوتبالی است که یک نفرشان فوتبال بازی نکرده‌اند. خیلی از مردم با من موافق هستند که بسیاری چیزها این روزها در فوتبال گنگ هستند و این چیزی نیست که مستحق مردمی باشد که فوتبال را تماشا می‌کنند. تا وقتی که فوتبال توسط آدم‌هایی که درکی از فوتبال ندارند اداره می‌شود شرایط همین است».
دیه‌گو مارادونا شنبه در کنفرانسی خبری رسما به عنوان سرمربی تیم فوتبال الوصل امارات معرفی شد اما باز هم از بیان جزئیات مالی قراردادش با این تیم طفره رفت. مسؤولان اماراتی وعده داده بودند میزان دستمزد مارادونا را بعد از ورود او به این کشور و برگزاری نشست خبری اعلام کنند اما این اتفاق باز هم رخ نداد. گفته می‌شود مارادونا بعد از ژوزه مورینیو بیشترین دستمزد را در الوصل دریافت خواهد کرد.
دیدگاه‌های سیاسی مارادونا
از هرچه آمریکایی است متنفرم
در سال‌های اخیر، مارادونا، نسبت به ایدئولوژی‌های دست‌چپی سمپاتی نشان داده‌است. او زمانی که در كوبا تحت درمان بود با فيدل كاسترو، رهبر کوبا دوست شد. او تصویری از فیدل کاسترو را بر بازوی چپ و چه‌گوارا را بر بازوی راست خود تاتو کرده‌است. او اتوبیوگرافی ال‌دیه‌گو را به اشخاص و گروه‌های زیادی از جمله فیدل کاسترو تقدیم کرده، او نوشت: «تقدیم به فیدل کاسترو و از طریق او به همه مردم کوبا». مارادونا همچنین از هواداران هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلاست کسی که از او در میرافلورس استقبال کرد. مارادونا پس از این ملاقات مدعی شد با هدف ملاقات با یک مرد بزرگ آمده بوده ولی به جای آن با کسی ملاقات کرده که از آن هم بزرگ‌تر بوده‌است. «من به چاوز ایمان دارم، من چاویستا هستم. هرچه فیدل می‌کند، هرچه چاوز می‌کند، برای من بهترین است». او مخالفتش را با آن چه امپریالیسم می‌داند، در نشست کشورهای آمریکایی در ماردل پلاتا در ۲۰۰۵ اعلام کرد. او در آنجا با پوشیدن تی‌شرتی با برچسب «بوش را متوقف کنید» و اشاره به بوش به عنوان آشغال انسانی با حضور جورج دابلیو بوش در آرژانتین مخالفت کرد. در سال ۲۰۰۷، او با حضور در برنامه هفتگی تلویزیونی چاوز فراتر رفت و گفت: «من از هرچه از آمریکا می‌آید متنفرم. با تمام توان از آن متنفرم».