3 فرصت آشكاري كه در 10 دقيقه پاياني بازي استقلال و ملوان نصيب پژمان منتظري و محسن يوسفي شد، مي‌توانست آبي‌ها را به گردونه جام حذفي بازگرداند ولي آنچه در پايان روي تابلو ثبت شد، حكم به حذف تيمي داد كه در طول اين فصل در 3 جام اميدوارانه پيش رفت ولي آنقدر كامل نبود كه «قهرمان» يكي از آنها باشد. در واقع استقلالي كه پرويز مظلومي مهيا كرده بود، در ليگ، جام حذفي و مرحله گروهي ليگ آسيا در «يك قدم مانده به افتخار» متوقف شد.يكي از بزرگ‌ترين دستاوردهاي آبي‌ها نزد هواداران، پيروزي در داربي رفت و برگشت مقابل پرسپوليس بود كه بعد از 2 دهه رقم خورد با اين حال استقلالي‌ها براي افسوس خوردن در اين فصل، به اندازه كافي سوژه دارند؛ اگر آن گل دقايق پاياني را از السد نمي‌خوردند، به مرحله بعدي ليگ قهرمانان صعود مي‌كردند. اگر ضربه سر پژمان منتظري به تير دروازه نمي‌خورد، از جام حذفي حذف نمي‌شدند. در ليگ هم كافي بود، در بازي‌هاي خانگي مقابل 3 تيم ته جدولي سايپا، نفت تهران و شهرداري تبريز، فقط يكي را پيروز مي‌شدند تا امروز به جاي سپاهان قهرمان ليگ باشند ولي اينها هيچ‌كدام در حافظه بلند‌مدت اهالي فوتبال ثبت نمي‌شود. فوتبال با «اگر»ها و «اي كاش»ها سر سازگاري ندارد و واقعيت تلخ براي طرفدارانش آن است كه دست استقلال از جام كوتاه مانده است.استقلال در فصل فوتبال 90-89 تيم كم‌مهره‌اي نبود؛ فرهاد مجيدي، مجتبي جباري، ميلاد ميداوودي، ايمان مبعلي، آرش برهاني، حنيف عمران‌زاده، محمد محمدي و... همگي از بهترين‌هاي حال حاضر فوتبال ايران هستند ولي مشكل استقلال اين بود كه در بعضي پست‌ها «بازيكن متخصص» نداشت و همين مساله ضربه بزرگي به اين تيم زد. به طور مثال در پست مدافع راست، از اول فصل آندره لوئيز، امير‌آبادي، شكوري و منتظري، به تناوب آزمايش شدند ولي هيچ‌كدام نتوانستند خلأ عميقي كه از رفتن خسرو حيدري ايجاد شده بود را پر كنند. در دفاع چپ هم وضعی مشابه وجود داشت و هيچ‌كدام از گزينه‌هاي مظلومي نتوانستند حتي براي نيم‌فصل در تركيب استقلال فيكس باشـند. آبي‌ها اگر سال آينده جام مي‌خواهند، بايد يكي از تيم‌هاي فعال بازار نقل و انتقالات باشند.