یوم‌النکبه و یوم‌النکسه امسال با سال‌های دیگر تفاوتی اساسی داشت؛ تفاوتی که تمایزات تاکتیکی رژیم صهیونیستی را نسبت به سال‌های قبل عیان می‌کرد. تغییر تاکتیکی که باید مبدأ آن را حمله به کشتی مرمره و سرنشینان آن دانست. امسال و همزمان با یوم‌النکبه در اتفاقی عجیب رژیم صهیونیستی با مردم سوریه، لبنان و آوارگان فلسطینی در بلندی‌های جولان، مرز لبنان و سرزمین‌های اشغالی درگیر شد و بر مردم معترض آتش گشود و ده‌ها نفر را به شهادت رسانده و زخمی کرد. این سناریو همزمان با یوم‌النکسه هم تکرار شد. یکشنبه سالروز آغاز جنگ 6روزه اسرائيل عليه اعراب در سال 1967 بود، روزی که یوم‌النکسه نامیده می‌شود و منجر به اشغال بخش شرقي بيت‌‌المقدس، کرانه باختري و نوار غزه شد. صهیونیست‌ها که همزمان با این روز با اعتراض گسترده مردمی در مرزهاي سوریه و بلندی‌های جولان مواجه شده بودند، روی سوری‌ها و آوارگان فلسطینی آتش گشودند و 23 تن را به شهادت رساند و نزدیک به 400 نفر را زخمی کردند. رخدادهایی از نوع حمله به کشتی مرمره، یوم‌النکبه و یوم‌النکسه، هرچند در تاریخ نامشروع صهیونیست‌ها بی‌سابقه نیست اما دست زدن به قتل‌عام‌های مردمی در این توالی زمانی اندک و آن هم با این شدت و حدت نشانگر تغییراتی در تاکتیک‌های تهاجمی رژیم صهیونیستی است. جالب آنکه اکثر قربانیان این حملات را نه فلسطینی‌ها که اتباع ترکیه، لبنان و سوریه تشکیل می‌دادند. به واقع این حملات را می‌توان خط و نشان صهیونیست‌ها برای جنبش‌های مردمی منطقه دانست. صهیونیست‌ها که می‌دانند از دولت‌های منطقه و بویژه دولت‌های عربی آبی گرم نمی‌شود از آنها واهمه‌ای ندارند و بر عکس از تحرکات و جنبش‌های مردمی به هراس افتاده‌اند؛ تحرکاتی که گاهی در قالب انتفاضه کشتی‌ها و اعزام کاروان‌های امدادرسانی به غزه بروز و ظهور می‌یابد و گاهی هم در قالب خیزش‌های اسلامی– عربی جلوه می‌کند. لذا صهیونیست‌ها در شرایطی که مردم منطقه را علیه خود می‌بینند و می‌دانند که با ملت‌ها بر خلاف دولت‌ها نمی‌توان از در مذاکره در آمد و کمپ دیوید و... را به آنها تحمیل کرد، به مردم منطقه چنگ و دندان نشان می‌دهند. کار به جایی رسیده که حتی سران کاخ سفید هم که چشمشان از انقلاب‌های منطقه ترسیده است، از مرزهای 1967 دم می‌زنند و از نتانیاهو و کابینه‌اش می‌خواهند این مرزها را به رسمیت بشناسند؛ موضوعی که کابوس صهیونیست‌ها محسوب می‌شود. به واقع اسرائیل که پس از انتفاضه التحریر، مصر را به عنوان متحد استراتژیک خود در منطقه از دست رفته و حصر غزه را شکسته و رفح را گشوده می‌بیند، به خوبی می‌داند که در بدترین وضعیت در طول حیات نامشروع خود قرار دارد و بدون مصر به انزوایی تمام‌عیار دچار شده است. از این رو می‌کوشد با توسل به رویکردهای میلیتاریستی برای خود نوعی بازدارندگی ایجاد کند و از هرگونه تقابل احتمالی دولت‌ها و ملت‌ها با رژیم صهیونیستی جلوگیری کند. هر چند ترکیب افراطی کابینه رژیم صهیونیستی و حضور احزاب افراطی نظیر لیکود، شاس و اسرائیل خانه ما هم در استفاده از این تاکتیک موثر بوده است، اما دلایل خارجی را باید مهم‌ترین عامل چماق به دست گرفتن صهیونیست‌ها دانست؛ چماقی که با خیزش‌های اسلامی منطقه هیچ بعید نیست بر سر خود صهیونیست‌ها فرود آید.