برادر محمد نوری‌زاد
با سلام
نامه اول من به تو ای برادر عزیز که پس از ارسال امید داشتم با توجه به تندنویسی که از تو سراغ دارم حداقل ظرف چند روز پاسخش را دریافت کنم، بی‌جواب ماند. در جواب فقط گفتی که از متن نامه استفاده برده‌ای اما سوالات را بی‌پاسخ گذاشتی.
امروز که دوباره به‌طور اتفاقی متن نامه را مرور می‌کردم به نکته جالبی برخوردم؛ جمله‌ای که هرچند پاسخ آن را به تو داده بودم اما خواندن دوباره آن امروز لطف دیگری دارد. نوشته بودی: «کشورهای همجوار ما فارغ از چند و چونی که ما گرفتارش بودیم، با شتاب به راه خود رفتند و به جایی رسیدند که ما امروز به التماس از آنان تخصص و تکنولوژی و برنامه و مدیریت خرید می‌کنیم و ما با همان تار و پودی که بر خود تنیده بودیم، جا ماندیم چرا؟ چون از سنت‌های الهی دور افتادیم».
می‌بینی ای عزیز! این جملات را تو نوشته‌ای. امروز که کشورهای منطقه در التهاب انقلاب‌های مردمی‌اند، این جمله‌ات خواندن دارد. واقعاً با خودت چه فکر کردی که چنین عباراتی را ثبت کردی، نمی‌دانم. این از کشورهای جنوبی ما در حاشیه خلیج‌فارس، شیخ‌نشین‌هایی که از ترس قیام مردم دست به دامن ما شده‌اند که وزیری، وکیلی از ما سفری هرچند کوتاه به آنجا بکند تا آن را در بوق کنند شاید با نمایش نزدیکی به ایران، کمی از شدت اعتراضات بکاهند. عمان و اردن و امارات و کویت و قطر و بحرین و این آخری عربستان که شب و روز یک سفر وزیر خارجه کشورمان را به آنجا گدایی می‌کند مگر بتواند از افتضاح بحرین و ناآرامی‌های قطیف و ظهران و... خلاصی یابد.
افغانستان که هر روز چند یانکی وحشی به خانه‌ای، خانواده‌ای، جشنی، عروسی‌ای حمله‌ور می‌شوند و خون مسلمان مظلوم افغان را می‌ریزند و کک کسی نمی‌گزد؛ این همان افغانستانی است که رفقای اصلاح‌طلب پس از حمله آمریکا وعده پیشرفت آن را به من و تو می‌دادند و به رخ می‌کشیدند و می‌گفتند چند سال دیگر ما به گرد افغانستان نمی‌رسیم! آن یکی همسایه شرقی که در 10 سال اخیر چنان سیر قهقرایی طی کرده که امروز چیزی به نام تمامیت ارضی در پاکستان معنا ندارد. ترور و قتل در پاکستان از فرط تکرار، خبر بی‌ارزش رسانه‌ها شده و عراق که هنوز شانه‌هایش زیر بار آمریکایی‌ها خمیده است؛ ترکیه پا جای پای ما می‌گذارد تا همانند ایران در منطقه صاحب جایگاه شود و آذربایجان در شمال ما که ترمینال اسرائیل است و بماند، بقیه هم ادعایی ندارند.
خب! برادر عزیز! ما از کدام کشور گدایی می‌کنیم، کدام کشور از ما جلوتر است، مقتدرترین و عزیزترین کشور منطقه کیست؟ حرف اوباما در میدان التحریر دست به دست می‌شد یا پیام رهبر ما؟ و دست آخر، علم و تکنولوژی ایران را با کدام کشور مقایسه کردی؟ البته آن روز که این حرف‌ها را زدی، انقلاب‌های منطقه رخ نداده بود بلکه با همین پول‌های شیوخ خلیج‌فارس که ظاهرا نزد تو عزیزتر از ما هستند، در تهران چند ماهی آشوب دیدی اما 9 دی را ندیدی، نباید هم ببینی. 22بهمن را ندیدی، نباید هم دید. وقتی اعراب نوکر آمریکا را پیشرفته‌تر از ما بنامی، جایی برای سخن گفتن باقی نمی‌ماند. راستی آن برادر سابق که شما علاقه به او داری از پادشاه عربستان چقدر گرفت تا در تهران چه کند؟ همین پادشاهی که خون شیعه بحرینی از آستین او می‌چکد. سران جنایتکار اسرائیل برای چه از کاندیدای متوهم مورد علاقه تو این همه حمایت کردند؟ شما فیلمسازی نوری‌زاد عزیز، هر چند سابقه خوبی در رشته تخصصی‌ات نداری اما قوه تخیلت هرچه را بخواهد می‌بیند و نخواهد، نمی‌بیند.
گفتی «از سنت‌های الهی دور افتاده‌ایم»، ما مطابق کدام سنت الهی از کشورهای همسایه‌مان عقب افتاده‌ایم؟ البته ما عقب افتاده‌ایم! بله اگر هر روز هواپیماهای بدون سرنشین آمریکایی یک خانواده ما را به عزا نمی‌نشاند پس ما عقب افتاده‌ایم، اگر سرباز آمریکایی به ناموس این کشور دست تعدی دراز نمی‌کند پس ما عقب افتاده‌ایم، اگر نتانیاهو فرصت نمی‌کند سرش را به دیوار بکوبد ما عقب افتاده‌ایم، اگر آمریکا در صحنه تحولات منطقه مقابل ما به زانو درآمده است ما عقب افتاده‌ایم. می‌توان هزار جمله دیگر از این سنخ گفت دوست من! ولی فایده‌ای ندارد. بر گوش و چشمی که مهر زده شود پیامبر خدا هم موعظه کند بی‌حاصل است. تنها ثمره آن جوشش بی‌ادبی و مغلطه‌گری است و نمایش یک خرد ناقص که بهره‌ای از هوش نبرده است. چون هوش خداداد است، پناه بر خدا اگر خدا بر چیزی مهر بزند...
برادر! هرچند اینها را نوشتم اما بازهم شک می‌کنم شاید از کشورهای همسایه چیزی می‌دانی که ما نمی‌دانیم، برای ما هم بگو. این مسؤولیت برعهده توست که از من دریغ نکنی آنچه را نمی‌دانم. تو که ماشاءالله دست به قلمت و آسمان ریسمان بافی‌ات خوب است، طوری که گاهی اوقات با خودم می‌گویم فلانی وقت می‌کند به آنچه می‌نویسد فکر هم بکند؟!
آن روزی که علی عبدالله‌صالح، خیابانی را در صنعا به نام «ندا آقاسلطان» نامگذاری می‌کرد گل از گل رفقایت شکفت، آنقدر بدبخت بودند که به حمایت جنایتکاری چون او هم راضی شدند، حتی دست رد به سینه شیمون پرز هم نزدند. امروز حامیان کاندیدای متوهم تو، یعنی مبارک و بن‌علی و صالح سقوط کرده‌اند و آن اصل‌کاری که پول‌هایش از پارو بالا می‌رود - عبدالله شاه عربستان- او هم كه ان‌شاءالله سقوط کند، بزرگ‌ترین آرزویم این است شاهزادگان حجاز فرصت نکنند اسناد سازمان اطلاعات عربستان را بسوزانند. در ادامه دوست دارم مثل تو قوه خیالم را پرواز دهم تا دم در بایگانی سازمان اطلاعات عربستان. قطعا قیافه دوستانت آن روز دیدنی است؛ قیافه اصحاب دلار و دینار و آشوب. اصحابی که تیتر روز 20 خرداد 88 «وطن‌امروز» آنها را نشانه رفته بود: «تدارک آشوب خیابانی پس از قطعی شدن شکست». چقدر زشت است که بعد از آن همه غلط‌کاری‌ها باز هم از «مردم» و «دموکراسی» حرف بزنید.
آقای نوری‌زاد! ببینید دشمن را چقدر وسوسه کرده بودید که یک بیچاره ملعونی چون محمود عباس (ابومازن) هم كه خود دست گدايي‌اش جلوي آمريكايي‌ها دراز است، خواست از هول حلیم در این قمار شریک دوستان شما شود و مبلغی را پیشکش کند. اما کاندیدای متوهم خیلی جالب این قضیه را تکذیب کرد و گفت از «ابوعباس»(!) هیچ پولی نگرفته است. «ابوعباس» دیگر کیست؟ اما ببین امروز کار به کجا رسیده که همین آقا (ابومازن) به دست و پای مقاومت افتاده است.
آقای نوری‌زاد! تو سازنده «پرچم‌های قلعه کاوه» و «چهل سرباز» بودی اما دوستانت در وطن‌فروشی روی یاسر عرفات و انور سادات را هم سفید کردند.
برادر من! اگرچه انتظار گفت‌و‌گوی منطقی داشتن با تو قدری بیهوده به نظر می‌رسد، چرا که مدعی بزرگ گفت‌و‌گویتان جناب خاتمی هنوز جسارت آن را پیدا نکرده که صادقانه نزد مردم اعتراف کند تقلبی در کار نبوده، همان‌طور که بارها در جلسات خصوصی گفته است، اما من از شدت اشتیاق برای دانستن پیشرفت‌های کشورهای همسایه و آنچه ما از آنها گدایی می‌کنیم، حاضرم فرض کنم نه انقلابی در منطقه رخ داده، نه این دیکتاتورهای فراری حامی ارزی و کلامی دیروز جریان مورد حمایت شما بوده‌اند و نه اصلا ادعای ثابت نشده تقلب در تاریخ این کشور ثبت شده.
بسم‌الله جناب نوری‌زاد؛ ثابت کنید اهل منطق و گفت‌‌و‌گویید.
والعاقبهًْ للمتقين
رضا شكيبايي