«شب آرزوها» برای من شده بود «یلدایی از خواسته‌های ریز و درشت». اصلا مهم‌ترین خواسته‌ام، آرزویم، تمنایم از خدا این بود که جمع شود بساط این شب‌نشینی. بس است دیگر. خورشید را بفرست. باز جای شکرش باقی است که هلالی از ماه بود، و الا کسی آرزوهای مرا نمی‌دید. آرزوی من خود خدا بود. خدای رجب، خدای شعبان، خدای رمضان، خدای ماه و خدای خورشید. خدایی که با یک گناه، با صدها گناه، با هزاران گناه، نگاه از بنده‌اش برنمی‌دارد. خدایی که مهربان است. خدایی که اهل عفو است و گذشت. خدایی که در توبه‌اش همچنان باز است. خدایی که ما با تکرار گناه، عفو و گذشت او را به بازی می‌گیریم. خدایی که قدرش را نمی‌دانیم. خدایی که ما با گناه روی فرش، زبان ابلیس را در برابر عرش دراز می‌کنیم. خدایی که کم به او فکر می‌کنیم. خدایی که فکر مقام و رتبه‌اش را نمی‌کنیم و خوب بندگی‌اش را نمی‌کنیم. خدایی که برای ما سنگ تمام گذاشته اما ما بی‌معرفتی می‌کنیم و زبان شیطان را کوتاه نمی‌کنیم و غیبت می‌کنیم و تهمت می‌زنیم و دروغ می‌گوییم و گناه می‌کنیم و به این نگاه نمی‌کنیم که خدا از ما بندگانش بیش از این توقع دارد. خدایی که از ضربان قلب به ما نزدیک‌تر است و دل ما خانه اوست و آبروی ما برایش حتی از خانه خودش در مکه هم بیشتر شأن و منزلت دارد. خدایی که ما را آفریده. خدایی که به ما اختیار داده است تا با دست خودمان عاشقش باشیم. خدایی که دوست دارد پیش ابلیس، بندگی خوب ما را یادآوری کند و به آفرینش ما افتخار کند. خدایی که ما را آفریده و به ما نعمت بودن و فرصت وجود داده است. آیا ما می‌توانستیم با خدا سخن بگوییم و در شب قشنگ آرزوها، از خدا آرزوهای قشنگ داشته باشیم، اگر ما را خلق نمی‌کرد؟! خدایی که بت نیست. خدایی که پرستشش نیازی به این حرف‌ها ندارد. خدایی که دیده نمی‌شود تا ما شرمنده نگاه مهربانش باشیم. خدایی که «چشم» به ما داده. خدایی که «دیدن» به ما داده. «شنیدن». «راه رفتن». «عشق». خدایی که برای دیدنش لازم نیست خودش را ببینیم. کافی است به خودمان نگاه کنیم و کافی است کمتر گناه کنیم. خدایی که این همه هوای ما را دارد؛ از «آدم» گرفته تا «حوا». خدای خوبی که از بس به ما نعمت داده، عادی شده نعماتش برای ما. همین نعمت تنفس. هر نفسی که می‌کشیم ممد نام خداست. خدایی که از او هستیم و به سوی او بازمی‌گردیم و هیچ كجا ما را تنها رها نمی‌کند. خدایی که بقیه‌اش را پیش خودش نگه داشته، تا ما در «لیلهًْ‌الرغائب» در شب آرزوها طلبکارانه با او سخن بگوییم و از الله، بقیهًْ‌الله بخواهیم. خدایی که با همه بزرگی، این یکی را به بشر بدهکار است. خدای خوبی که وعده داده به ما بازمی‌گردد مهدی. خدای خوبی که دوست دارد ما منتش را بکشیم و از این ناز و نیاز، از این عشق بازی بدش نمی‌آید. خدایی که دلش می‌خواهد آدمی لااقل قدر بقیهًْ‌الله را بداند و برای ظهور، آماده باشد. خدایی که دوست ندارد بقیه‌اش را به همین راحتی با ما حساب کند. خدایی که دوست دارد ما را تربیت کند. خدایی که دوست دارد آرزوهای ما را بزرگ کند. خدایی که همه آرزوهای ماست. خدایی که به فکر آرزوهای ماست...
خدای مهربان! خدای خوب! خدای بزرگ! خدایی که بزرگ‌تر از آنی که بتوان وصف تو را گفت! تو یوسف فاطمه را به ما بدهکاری. به ما نگاه نکن که بنده خوبی برایت نیستیم. به خودت نگاه کن که وعده داده‌ای به ما آمدن آفتاب را. ای خدای خوش‌حساب! حساب کن با ما نور آفتاب را که این شب، این یلدای ستم حتی اگر شب آرزوها باشد، خارج از تاب و قرار ماست. خدایا! ما که آرزو کردیم، ما که به تو گفتیم چه می‌خواهیم، ما که منت تو را کشیدیم، ما که عیال تو هستیم... دریاب ما را. یارا، یارا! گاهی دل ما را به چراغ نگاهی روشن کن... .