این روزها، پس از سپری شدن سالروز رحلت جانگذار بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران، «خرداد پر از حادثه» به حادثه‌اي ديگر نزدیک می‌شود تا برای ملت بصیر ایران، فرصتی را فراهم آورد که به تداعی و یادآوری «حماسه 22 خرداد» و حوادث پس از دهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری بنشینند و همه فراز و نشیب‌های 2 سال گذشته را در ترازوی نقد خویش بگذارند و در محکمه‌ای عادلانه با بازشناسی جبهه حق و باطل، در نهایت به نظام مردمسالاری دینی افتخار کنند و در سالروز «جمهوریت»، آینه تمام‌نمای «مردمی بودن و ولایی بودن» نظام جمهوری اسلامی ایران را به رخ جهانیان بکشند و این حقیقت مسلم که «میزان رای مردم است» را در گوش مدعیان دروغین دموکراسی و مردمسالاری غربی فریاد کنند.
بی‌شک حماسه 22 خرداد دو سال پیش، پرده‌ای از غلبه «جمهوریت» بر دیکتاتوری فساد بود چه آنکه مردم و رهبری نظام جمهوری اسلامی یک طرف و همه ظرفیت‌های تئوریک و تشکیلاتی دشمن آن هم در بستری از«ائتلاف» اصلاح‌طلبان رادیکال، لیبرال‌ها، مدرن‌ها و اپوزیسیون تا گروهک‌های غیر‌قانونی نهضت آزادی، ملی- مذهبی‌ها، مجاهدینی‌ها، مارکسیست‌ها، رجوی‌ها، سلطنت‌طلب‌ها و «حمایت»های مالی و رسانه‌ای سرویس‌های جاسوسی و اطلاعاتی آمریکا، اسرائیل، انگلیس و... طرف دیگر یک مبارزه نابرابر و تمام عیار (جنگ نرم) بودند اما در نهایت ملت ایران که به نظام جمهوری اسلامی و مدل حکمرانی آن، معتقد و معتمد است با تکیه بر اعتقادات مکتبی و قانونی، رهنمودها و توصیه‌های ولایی رهبر معظم انقلاب را لبیک گفت و با مشارکت حداکثری در پای صندوق‌های رای، خردادی دیگر را در تاریخ این مرزو بوم رقم زد.
به جرات می‌توان گفت که مشارکت 85 درصدی ملت بصیر ایران که رسانه‌ها و تئوریسین‌های خارجی را مبهوت و متعجب کرده بود در کل انتخابات‌های جهان، مشارکتی منحصر به فرد و ممتاز بود و همین نکته باعث شد تا دشمنان قسم‌خورده نظام جمهوری‌اسلامی که عزت و ابهت اجتماعی و ملی ایران به مذاقشان خوش نیامده بود، درصدد آن بر آيند با هدایت «فریب‌خوردگان ساده‌لوح» و «فتنه‌گران» و برخی «خواص آلوده و تکنوکرات»، پروژه «تقلب» را کلید بزنند و کام ملت را تلخ کنند! غافل از آنکه پتک جمهوریت ملت ایران بر پیکره دیکتاتوری و قرائت‌های فاشیستی غربی‌ها، آنچنان ضربه مهلکی خواهد زد که هرگز از یاد نخواهند برد! از این‌رو بودکه خود غربی‌ها و رسانه‌هایشان در طول این دو سال گذشته بارها اعتراف کرده‌‌اند که با جمهوری‌اسلامی ایران نمی‌توان دست و پنجه نرم کرد، محاسباتمان غلط بوده و طرح‌هایمان نقش بر آب شده است! چند روز پیش فلينت لورت (يك كارشناس ارشد آمريكايي) در همايشي كه در ايالات متحده برگزار شد، سركرده جريان فتنه را دروغگويي بزرگ معرفي كرد كه هيچگاه نتوانست مدركي براي اثبات ادعاهاي خود ارائه کند. وی گفته است که «مردم ايران همگي هوادار جمهوري اسلامي هستند و تنها معدودي از مخالفان [فتنه‌گران] جزو جريان‌هاي مخالف و معاند با نظام هستند و تمايل به حكومت سكولار دارند».
در حقیقت، در مدل حکمرانی نظام جمهوری اسلامی ایران که مبتنی بر اسلام و مردمسالاری است، نمی‌توان وجود و اثرات اصل «جمهوریت» و «مردمسالاری دینی» را انکار کرد چه آنکه یکی از مسائلی که حضرت امام خمینی(ره) همواره بدان توجه و تاکید داشتند و در بیانیه‌ها، پیام‌ها و سخنرانی‌های علنی و غیر‌علنی شان موج می‌زند مفاهیم و واژه‌هایی چون «مردم»، «ملت»، «مستضعفین»، «پابرهنگان» و... است که تا به حال به برکت رهبری حضرت آیت‌الله‌العظمي خامنه‌ای (مدظله ) زنده مانده و بیش از گذشته محقق شده و معنا یافته است.
حال که 2 سال از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و حوادث و حواشی آن گذشته، فرصت خوبی است تا ببینیم چه کسانی به اصل «جمهوریت» پایبند بودند و چه کسانی آن را قربانی خودخواهی‌ها و قدرت طلبی‌های خویش کردند! پس از نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، برخی از داعیه‌داران دموکراسی و مردمسالاری، رای ملت به گفتمان عدالتخواهی را تکفیر کردند و گفتند این رای‌ها، آرای بی‌کیفیت، آرای حاشیه‌نشین‌ها، بی‌سواد‌ها و روستاییان بود! همین‌ها که در سال‌های گذشته سعی می‌کردند ملت و حاکمیت را از هم دور کنند و مراجع دینی و رهبری جمهوری اسلامی را در افکار عمومی بد جلوه دهند، در انتخابات دهم «فریب» دشمن را خوردند و «پروژه تقلب» را کلید زدند و در نهایت وقتی که در کودتای مخملی شکست خوردند خود اعتراف کردند که چه خیانت بزرگی را به مردم ایران و نظام جمهوری اسلامی روا داشته‌‌اند (متن دفاعیه‌های متهمان حوادث پس از انتخابات بویژه چهارمین جلسه دادگاه‌ها مدلول این ادعاست) در حقیقت، همین فریب‌خوردگان و روشنفکر‌نمایان و عناصر معلوم‌الحال، رای مردم را به حساب نیاوردند! و گفتند مردم، فقط کسانی‌‌اند که به خیابان‌ها می‌آیند و شورش می‌کنند، شعار می‌دهند، بیت‌المال را به آتش می‌کشند و خسارت می‌زنند! و تهرانی‌های ساکن پایین خیابان انقلاب، شهرستانی‌ها، روستاییان و اصولا هرکسی که شورشی نباشد، مردم نیستند! و این خود بدترین نوع نگاه مدعیان مردم‌دوستی به «جمهوریت» و «شعور ملی و اجتماعی» بود که در برابر اذهان عمومی به نمایش گذاشته شد. در این بازه زمانی خیلی از خواص با «نامه نگاری»، «ایجاد تشکیک در سلامت انتخابات» و «باور نکردن رای مردم» و... به فرموده رهبر حكيم انقلاب در آزمون بصیرت مردود شدند! و تنها مردم پیروز واقعی بودند و هستند و خواهند ماند.