ملوان براي اينكه بعد از 2 دهه صاحب افتخاري بزرگ شود 70 دقيقه فرصت داشت تا يك گل ديگر بزند. آنها در بازي عصر جمعه، خيلي زود به گل اول رسيدند و مي‌توانستند روياي 2 بر صفر را در دقايق باقیمانده تحقق بخشند ولي ملواني‌ها حتي تا دقيقه 94 هم كه صاحب ضربه كرنر شدند، جانب احتياط را رها نكردند. معمولا در بازي‌هاي جام حذفي، حتي دروازه‌با‌ن‌ها هم در دقايق پاياني جلو مي‌آيند تا روي ضربه‌هاي ايستگاهي در نقش گلزن ظاهر شوند ولي ملوان از اين فرمول پيروي نكرد و در اواخر بازي كه جام حذفي را از دست رفته مي‌ديد، باز هم با5-4 بازيكن در زمين خودي، روشي محتاطانه پيش گرفته بود. اين طبيعت فوتبال است كه وقتي تيمي نتيجه را از دست رفته مي‌بيند، در آخرين دقايق به بازي مستقيم رو مي‌آورد و بيشترين نفراتش را در محوطه 18 قدم حريف مستقر مي‌كند ولي استراتژي ملوان در اين بازي، چيز ديگري بود. حتي در اواخر بازي گزارشگر بازي هم به اين نكته اشاره كرد كه محمد همرنگ، هافبك دفاعي ملوان قصد جلو رفتن دارد ولي فرهاد پورغلامي او را منع مي‌كند! يا در صحنه‌اي ديگر، در حالي كه ملوان مي‌توانست روي يك ضربه ايستگاهي، توپ بلندي روي دروازه پرسپوليس بفرستد، بازيكنانش‌ترجيح دادند با پاس‌هاي كوتاه، توپ را به وسط زمين ببرند. در صورتي كه ملوان انتحاري بازي مي‌كرد، در نهايت روي ضدحمله يك گل دريافت مي‌كرد. آيا برد بي‌حاصل یک بر صفر فرقي با مساوي یک بر یک داشت؟