روزگار مدیران لیگ برتر کم و بیش شبیه هم است؛ شبیه مربیان لیگ برتر، مشابه بازیکنان. اما یک تفاوت بزرگ در این بین هست؛ آنها (مدیران) هستند که ثبات، قهرمانی یا سقوط را با تصمیم‌های خود می‌سازند. یکی مثل محمدرضا ساکت در قلب اصفهان است که یک دهه روی صندلی ریاست مدیریت سپاهان جلوس کرده و حتی آوردن مربیان کم اثری مثل جوروان ویرا و ادسون تاوارز (بزیک می‌گوید او یک کفشدوز بود نه مربی) کوچک‌ترین لرزه‌ای در پایه صندلی‌اش ایجاد نکرد. یک عده دیگر هم هستند که می‌آیند و به‌خاطر ناکامی می‌روند برای همیشه مثل خطیب، غمخوار، نجف‌نژاد و... و عده دیگری هم مثل آسانسور در حال آمد و شدند که فعلا تنها نمونه قابل یافتش سوای کاشانی، همین علی فتح‌الله‌زاده خویی است که با لقب حاجی آمد و سرانجام آنقدر ماند تا ملقب به دکتر شود.جز قهرمانی پرسپولیس در دوره اول لیگ برتر (که بیشتر مرهون بی‌عرضگی استقلال بود تا تیمداری قرمزهای بدون سرپرست) در هیچ دوره‌ای نمی‌توانید قهرمانی را پیدا کنید که نقش مدیرعامل آن کمتر از سرمربی یا ستاره‌هایش بوده باشد. از فولاد گرفته که با رضاییان سبک ستاره‌سازی را وارد ایران کرد تا سردار آجورلو که نزدیکان پاس همچنان معتقدند سهم او در قهرمانی این تیم در لیگ سوم اگر بیشتر از مجید جلالی نباشد کمتر از آن نیست. داستان ساکت و 3 قهرمانی سپاهان هم احتیاج به بازگویی دوباره ندارد یا کاشانی و قطبی و لیگ هفتم. بنابراین کلید در دست مدیران است که چکیده هیات‌مدیره‌‌اند و سیاست‌های کلان آن. اگر می‌خواهید بدانید چرا قیمت کالا در بازار فوتبال اینچنین گران شده است و حتی قانون سقف قرارداد هم جلودار شیوع این ویروس نیست تنها کافی است نگاهی به 18 تیم لیگ یازدهم بیندازید. حدود 50 روز تا آغاز لیگ باقی‌مانده است و با وجود اینکه چند باشگاه مثل استقلال به خوبی وارد بازار نقل و انتقالات شده‌اند و با بازیکنان خود مذاکره می‌کنند اما باز شاهد آنیم که در همین استقلال هم وضع کادر فنی آنچنان که باید و شاید روشن نیست. شفافیت از دل حرف‌های کتره‌ای و مصاحبه‌های پر تعداد هویدا نمی‌شود بلکه تنها روزی مشخص می‌شود چه کسی سرمربی است که یا قرارداد معتبر داشته باشد یا به هیات فوتبال استان رفته و قرارداد جدیدی را امضا کند. حالا فکر می‌کنید در این 18 تیم چند باشگاه به صورت واقعی وضع کادر فنی‌شان روشن است؟ آنچه پیداست و می‌توان با قاطعیت گفت این است که وضع دست کم 11 تیم به هیچ عنوان روشن نیست که شاید بخشی از آن به‌خاطر بلاتکلیفی قلعه‌نویی باشد.
مجموعه بلاتکلیف‌ها
به این نام‌ها توجه کنید؛ سپاهان، استقلال، ذوب‌آهن، پرسپولیس، تراکتورسازی، شهرداری تبریز، نفت تهران ، راه‌آهن، شاهین بوشهر، داماش و مس سرچشمه. چه کسی می‌داند سرمربی این تیم‌ها برای فصل بعد کیست؟ سپاهان با قلعه‌نویی به بن‌بست رسید و علاوه بر از دست دادن ستاره‌هایش که یک به یک اصفهان را ترک می‌کنند هیچ وضع روشنی برای خرج کردن بودجه نامعلومش ندارد. استقلالی‌ها می‌گویند با مظلومی می‌مانند اما آن ناهاری که فتح‌الله‌زاده با قلعه‌نویی خورد موجی از شایعه را در اطراف باشگاه آبی‌ها پدیدار کرد. یکی از خبرگزاری‌ها دوشنبه خبر تاپ خود را به استعفای احتمالی مظلومی اختصاص داد و نوشت: «پرویز مظلومی که طی روزهای اخیر درگیر اتفاقات فصل نقل و انتقالات بود شب گذشته (یکشنبه شب) پس از آنکه برخی اظهارات مسؤولان این تیم را شنید تصمیم به استعفا از سمت خود گرفت. مظلومی هنوز رسما این موضوع را اعلام نکرده اما به نزدیکان خود گفته است که با این شرایط و با توجه به اینکه عده‌ای از حالا برای جایگاه وی دندان تیز کرده‌اند قصد ادامه همکاری با استقلال را ندارد.
گفتنی است که تعدادی از مسؤولان استقلال در مصاحبه‌هایی گفته بودند مظلومی باید استقلال را حتما قهرمان کند و فتح‌الله‌زاده سرپرست آبی‌پوشان نیز در مصاحبه‌ای گفته بود به مظلومی تا نیم فصل فرصت می‌دهم که ظاهرا همین اتفاقات علت‌العللی شده تا سرمربی آبی‌پوشان تصمیم به جدایی بگیرد.
ضمنا سرمربی استقلال در محفلی گفته است: «ما تا امروز جاسم کرار، نصرتی و حمودی را جذب کرده‌ایم که کرار در بدو ورود 6 جلسه محروم شد و نمی‌دانم فشارهای اخیر مبنی بر اینکه با این ستاره‌ها مظلومی باید تیم را قهرمان کند بر اساس چه مسائلی است.» اگر می‌خواهید از صحت و سقم این خبر «شایعه‌وار» مطلع شوید تنها این را بدانید که راوی خبر برادر یکی از دستیاران مظلومی در استقلال است! منبع از این بهتر سراغ دارید؟ سپس به ذوب‌آهن می‌رسیم؛ شاید بلافاصله نام ابراهیم‌زاده برای‌تان تداعی شود اما او برای ماندن شرط‌هایی دارد که یکی از آنها حفظ خلعتبری است. در اصفهان کسی حاضر نیست روی ماندن ابراهیم‌زاده دست‌کم در باشگاه ذوب‌آهن شرط‌بندی کند. قصه پرسپولیس از همه دردناک‌تر است، آنها نه مدیر دارند نه مربی و نه هیچ چیز دیگری جز بیشترین هوادار در ایران که گویا این خصیصه فعلا چندان مهم نیست. اگر قلعه‌نویی برای سال سوم در اصفهان می‌ماند شاید الان وضع کادر فنی 2 تیم تبریزی روشن بود. تراکتورسازی و شهرداری تبریز این روزها با وجود اینکه کمالوند و درخشان را بالای سر خود دارند اما نگاهی حریصانه به قلعه‌نویی دارند که در این بین نگاه جعفری تراکتورسازان علاوه بر «آز» از «زر» برخوردار است و از حالا قرمز دوستان تیراختور منتظر آبی‌ترین مربی بیکار لیگ هستند.سپس می‌رسیم به نفت تهران که اصولا ماهیتش به يغما رفته و مشخص نیست وجود خارجی دارند یا نه. این وضع برای مس سرچشمه هم کم و بیش وجود دارد. راه‌آهن به حراج گذاشته شده و قرار است کسی یا جایی آن را بخرد بنابراین درباره آینده تارتار حرف نزنیم بهتر است. شاهین بوشهر و داماش هم هنوز کادر فنی مشخصی ندارند.
این شرایط امروز فوتبال ما است که ثمره مدیریت این مدیران است. شاید حرجی هم بر آنها نباشد چون به قدری در ورطه روزمرگی فرو رفته‌اند که بیکار شدن یک مربی خوب باعث می‌شود نیمی از آنها ولو در خفا به مربیان فعلی خود خیانت کنند.
البته جای شکرش باقی است هر مربی تنها اجازه عقد قرارداد با یک تیم را دارد و گرنه تصور کنید اگر این قانون وجود نداشت... .