گروه سیاسی: در حالی که آمریکایی‌ها تلاش می‌کنند با بزرگنمایی توانایی‌های فنی‌شان در حوزه فناوری‌های ارتباطی، خود را سردمدار گسترش آزادی در منطقه خاورمیانه جلوه دهند کارشناسان به ابعاد مختلف این ادعاها با تردید فراوان نگاه می‌کنند. روزنامه نیویورک تایمز روز یکشنبه در گزارشی ادعا کرد وزارتخانه‌های خارجه و دفاع آمریکا پروژه‌ای را دستور کار خود قرار داده‌اند که اینترنت بی‌سیم و بدون محدودیت را در اختیار کشورهایی مانند ایران و سوریه قرار می‌دهد. در گزارش نیویورک تایمز جزئیات فنی ناچیزی در این باره عنوان شده اما کارشناسان هم درباره امکان‌پذیری فنی پروژه و هم درباره نیات خفته در پس آن تردیدهای مهمی دارند. به گزارش ایران هسته‌ای، نخستین نکته که چند کارشناس آن را مطرح کرده‌اند این است که اساسا به لحاظ فنی امکان عرضه مجانی اینترنت بی‌سیم آن هم در سطحی چنان وسیع که کل جغرافیای ایران را در بر بگیرد، اگر نگوییم غیرممکن، بسیار دشوار است. اگر این اینترنت فقط به شهرهای مرزی ایران محدود باشد در این صورت کارکرد سیاسی لازم را برای آمریکا نخواهد داشت چرا که آمریکا بدون شک در پی آن است که با استفاده از این امکان ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی را در شهرهای بزرگ ایران که عموما دور از مرزها قرار دارند تحریک کند. اگر بنا باشد این سرویس تمام ایران را در بر بگیرد، آنگاه هزینه‌ای بسیار هنگفت خواهد داشت که 2 میلیون دلار اشاره شده در مقاله نیویورک تایمز برای انجام آن بسیار بسیار ناچیز خواهد بود. سوال بی‌پاسخ این است که آیا آمریکا در این شرایط اقتصادی ناگوار و در حالی که بشدت در حال کاهش هزینه‌های دفاعی و امنیتی خود و تمرکز بر مشکلات اقتصادی مردم در آستانه انتخابات 2012 است، ریسک چنین سرمایه‌گذاری هنگفتی را برای گسترش مجانی اینترنت در خاورمیانه به جان خواهد خرید؟ این نکته نیز مهم است که اشاره مقاله نیویورک تایمز به اجرای موفق این پروژه در افغانستان و پاکستان کاملا گمراه کننده است چرا که این پروژه در آن کشورها در ابعادی بسیار محدود و فقط تا جایی که نیازهای عملیاتی نیروهای آمریکایی و ناتو را تامین کند، اجرا شده و به هیچ وجه ابعاد کشوری ندارد. نکته دوم که کارشناسان بر آن تاکید دارند این است که حتی اگر این پروژه عملی شود، درست مانند مقوله جنگ‌های سایبری به سرعت به اهرمی علیه خود آمریکا تبدیل خواهد شد. روزی که آمریکا و اسرائیل شروع به استفاده از تاکتیک عملیات سایبری علیه ایران کردند شاید باور نمی‌کردند که این حربه به سرعت علیه خود آنها هم به کار گرفته شود ولی اکنون که حملات پی در پی به سامانه‌های پنتاگون و دیگر مراکز حساس آمریکا از جانب هکر‌های بی‌نام و نشان و غیرقابل رهگیری انجام می‌شود، آرام‌آرام در حال فهم این نکته هستند که خود بزرگ‌ترین قربانی ویروس‌هایی مانند استاکس‌نت هستند که اساسا برای تخریب تاسیسات صنعتی بزرگ– که بیشتر از هر جای دیگر جهان در غرب متمرکز است- ساخته شده است. دقیقا به همین ترتیب، فراگیر شدن اینترنت مجانی در ایران می‌تواند هزینه‌های تامین اینترنت توسط دولت را بشدت پایین آورده و با تاکتیک‌های فنی ساده‌ای به خدمت اهداف داخلی کشور و سپس طراحی حملات اینترنتی علیه اهداف بشدت متنوع آمریکایی منجر شود. مساله امنیت در این نوع ارتباطات مساله‌ای است که همچنان لاینحل باقی مانده است. آمریکایی‌ها توضیح نداده‌اند که چگونه با اطمینان می‌گویند که امنیت این نوع ارتباط برای کاربران آن تضمین شده است در حالی که ایران سیستم‌هایی بسیار پیچیده‌تر از اینترنت بی‌سیم را به آسانی مهار کرده است. نکته بعدی که کارشناسان بر آن تاکید دارند این است که سخت‌افزاری که آمریکایی‌ها ظاهرا برای این کار در نظر گرفته‌اند نصب دکل‌هایی در سراسر مرزهای ایران است در حالی که اولا بسیار بعید است همسایگان ایران به آسانی در اجرای این توطئه علیه ایران مشارکت کنند و ثانیا حتی اگر این اتفاق بیفتد این اقدام قطعا هزینه‌های سنگینی برای آنها خواهد داشت. مهم‌تر از این، ایران به سادگی قادر خواهد بود لب مرزهای خود این دکل‌ها را تخریب کند. نکته مهم دیگری که کارشناسان بر آن تاکید دارند این است که هدف اصلی این پروژه برخلاف آنچه آمریکایی‌ها می‌گویند نه گسترش مبادله اطلاعات بلکه جاسوسی از کاربران ایرانی و محیط جغرافیایی داخل ایران است. این شبکه احتمالا بیش از هر چیز در خدمت عملیات جمع‌آوری اطلاعات آمریکایی‌ها قرار خواهد گرفت.
مساله دیگر این است که کارشناسان احتمال می‌دهند این پروژه بیش از آنکه واقعی و عملیاتی باشد، بیشتر جنبه تبلیغاتی خواهد شد و در اصل برای دستیابی به 2 هدف سیاسی طراحی شده است؛ هدف اول این است که هيلاري کلینتون بتواند کارنامه‌ای قابل قبول از خود درباره تحولات منطقه عرضه کند، تحولاتی که حتی خوشبین‌‌ترین کارشناسان در آمریکا آن را بشدت به ضرر این کشور ارزیابی می‌کنند. نیویورک تایمز هم در گزارش خود به این نکته اشاره کرده است که کلینتون با اعلام این طرح موقعیت بهتری در واشنگتن پیدا کرده است. هدف دوم هم این است که آمریکا می‌خواهد با این اقدام حمایت صریح و علنی خود از دیکتاتوري‌هایی مانند آل سعود در منطقه را لاپوشانی کند. این موضوع به قدری آشکار است که حتی نیویورک تایمز هم قادر به کتمان آن نبوده و از قول منتقدان نوشته است: اگر آمریکا به راستی هواخواه آزادی است آیا بهتر نیست به جای این کارها دست از حمایت آل‌سعود بردارد؟