اتفاقاتی که در برنامه نود افتاد، داغ دل احمدرضا عابدزاده را تازه کرد: «به دایی گفته بودم چنین بلایی را سرت می‌آورند اما او فکر کرد چون من را اخراج کرده است این حرف‌ها را می‌زنم و فقط به من خندید». از آن روز زمان زیادی نمی‌گذرد و عابدزاده حالا خوشحال است که پس از گذشت تقریبا 18 ماه حالا مردم فهمیده‌اند که دلیل اعتراضات او و مصاحبه‌هایی که انجام می‌داده چه بوده است. با این حال او هنوز هم می‌گوید دایی دوست و رفیق قدیمی‌اش است و در کنار او بهترین دوران فوتبالی ایران را رقم زده است.
اما به نظر از علی دایی دلخوری؟
دلخور نیستم اما روزی که دایی به پرسپولیس آمد خودم رفتم و با او صحبت کردم. به او گفتم علی، اگر نمی‌خواهی من در پرسپولیس باشم به خودم بگو اما دایی چنین برخوردی نکرد و تصمیمی گرفته نشد. بعد از آن من سر تمرین حاضر شدم که معاون باشگاه جلو آمد و گفت اجازه تمرین کردن نداری و دایی تو را نمی‌خواهد! حرف من این بود که آقایان نمی‌توانستند صبر کنند و پس از پایان تمرین این حرف را بزنند؟ چرا باعث شدند تا حرمت من شکسته شود؟ برای کرانچار که یک مربی خارجی بود کلی مراسم گرفتند، لوح تقدیر دادند و... اما برای من چه کار کردند؟
با این وجود آیا دایی را مقصر تمام این اتفاقات می‌دانی؟
گفتم بحث دلخور بودن یا انداختن گناه گردن این و آن نیست. علی رفیق من است اما می‌خواهم از او بپرسم که چرا خودش به من نگفت از پرسپولیس برو؟ چرا مستقیم با من روبه‌رو نشد؟ یک زمانی شاید من هم وارد گود مربیگری شوم و اخلاقم با بقیه کادر فنی نخواند و نتوانم کار کنم اما مستقیم حرفم را به آنها می‌زنم. من و علی بهترین سال‌های فوتبال ایران را در کنار هم بودیم. هیچ چیز نمی‌تواند رفاقت ما را از بین ببرد.
اما دایی طور دیگری با تو برخورد کرد و...
یک چیز را بگویم، همان زمان که این اتفاقات افتاد من به دایی گفتم که روزی هم این بلا را سر تو در پرسپولیس می‌آورند. او به من خندید و فکر می‌کرد چون من از تیم اخراج شده‌ام این حرف‌ها را می‌زنم اما دیدید که حرف‌هایم الان ثابت شد و برخورد شدیدتری با دایی کردند. تازه او کلی هم سند و مدرک داشت اما همه دیدند که چه بلایی سرش آمد.
عابدزاده همیشه رک و راست حرف‌هایش را زده است. شاید به دلیل همین‌رو راست بودنت است که خیلی‌ها دوست ندارند احمدرضا در جمعشان باشد.
من از حرف زدن نمی‌ترسم و همیشه حقیقت را گفته‌ام. اصلا بعد از این حرف‌ها چه اتفاقی می‌خواهد بیفتد؟ در نهایت می‌خواهند پولم را ندهند که تا به حال هم نداده‌اند. برای من مردم مهم هستند که هر وقت به ورزشگاه رفته‌ام تشویقم کرده‌اند. مردم دوستم دارند و من هم همینطور. ما ورزشی هستیم و مردم هم همینطور. کسی نمی‌تواند مردم را تحریک کند.
با کدام قسمت از حرف‌های دایی در برنامه نود موافقی؟ فکر می‌کنی حق با چه کسی بود؟
من نمی‌توانم قضاوت کنم اما مساله‌ای که دایی درباره شیث پیش کشید را قبول دارم. چرا بازیکنی که از تیم اخراج شده است باید 90 درصد از رقم قراردادش را بگیرد؟ من را خود دایی نخواست و آنها پولم را ندادند. این به نظر من یکی از موضوعات مهم برنامه نود بود که مردم خیلی از چیزها را دیدند و فهمیدند. شما ببینید دایی یک فوتبالی بود و در برنامه نود فقط با یک ورقه رفته بود اما آقایان پرونده به دست چنان پشت میز نشسته بودند که انگار
رفته‌اند کتابخانه؟