چهارشنبه ماه گرفت و دل‌ماه گرفت و آه کشید به بلندای سپهر از دست یلدای این زمین بی‌بصیرت پر از جور و ستم. یکی، دو ساعتی سرخ شد انگار. در آستان آسمان، «خسوف» را که دیدم، مثل هر ستاره دیگری، بلند شدم نماز «آیات» بخوانم برای دختری که در بحرین، ابیات شعرش را آنان که بویی از خواجه و سعدی و ملای بومی و ملای رومی نبرده‌اند، دادگاهی کرده‌اند. آیات القرمزی الان در زندان است اما تخلصش هنوز دارد در «میدان لؤلؤ» می‌درخشد. آل‌خلیفه بنا دارد زنده به گور کند ابیات آیات را در این جاهلیت یک چشمی. «لؤلؤ» برادر «ژاله» است که در جریان انقلاب اسلامی بحرین، این یکی هم شد «شهدا»، اما شعرای بحرین به ازای هر مصرعی که برای آزادی می‌سرایند، باید یک سال حبس بکشند، یا برای ابد کشته شوند. در بحرین، جای گلوله پر است روی دیوار ابیات نیمه‌تمام. شاعر محترمه هنوز بر وزن آزادی، التحریر، بین‌الحرمین، بین‌النهرین کلمه پیدا نکرده بود که خودش اسیر شد، لوازم التحریرش توقیف. این روزها در «تعزیه منامه» آل‌خلیفه دارد نقش شمر را بازی می‌کند و آل‌سعود بدتر از تیر و تیز و تیغ و سنان نشسته روی سینه عشق و دارد سر از بدن شعر و شعور و شعار و احساس و عاطفه و قطعه و غزل و قصیده می‌برد. بحرین روزگاری جزئی از شاهنامه بود و تا همین چند وقت پیش به «گزارش سازمان هواشناسی» خیلی راحت می‌شد عین کهگیلویه و بویراحمد، هوای منامه را هم داشت. جوانان منامه به «آقا» می‌گویند «امام خامنه ای» اما برای عمل به «اجوبهًْ الاستفائات» باید از حد ترخص خون بگذرند. در بحرین قرار تظاهرات، آدینه‌های مکرر است که افتاده بعد از نماز جمعه. تا 17 شهریور نمی‌دانم چند «جمعه سیاه» دیگر نماز «آیات» باید در زندان خوانده شود. الان در بحرین سال 32 قمری است، اما انقلاب ما وقتی در سال 42 شمسی شروع شد، بحرین هنوز جزئی از خاک 15 خرداد بود و البته هنوز آیات و لیلی و مجنون و خسرو و شیرین به دنیا نیامده بودند تا هنگام «حکومت نظامی» برای شهدای ما «هفت پیکر» بخوانند.
***
چهارشنبه‌ماه گرفت و دل‌ماه گرفت و آه کشید از دست این زمین بی‌بصیرت و یکی، دو ساعتی سرخ شده بود انگار صورت آن جانباز صددرصد معتکف که داشت در کنج مسجد ام‌البنین شهادت می‌داد به ولایت علی و نماز آیات می‌خواند و از خدا می‌خواست تا غیبت ماه هم مثل غیبت خورشید طولانی نشود. اگر ریزگردهای انحراف، مهتابی را با‌ماه بنی‌انقلاب، عوضی نگیرند، می‌شود این دوره را عصر «ظهور صغری» خواند. انقلاب اسلامی هنوز هم مقدمه انقلاب جهانی مهدی موعود است. اتفاقا در این زمانه بیش از هر وقت دیگری باید قدر‌ماه را دانست که اگر دل‌ماه بگیرد، می‌شکند قلب مادر شهیدی که اسمش دقیقا «ستاره» است. کوکب خانم، بچه‌اش در جزیره شمالی، زیر نور‌ماه شهید شد، همراه «هفت پیکر» دیگر که همگی جاویدالاثر شدند در لابه‌لای اشعار «نظامی». ماه سفیر خورشید است تا بیاید، اما وقتی خورشید از سفر بیاید، تازه آن وقت است که ما ستاره‌ها می‌فهمیم اگر‌ماه نبود، با چاه بود سر و کارمان در این راه پر‌فراز و نشیب. سیدحسن نصرالله که گفت «با عرض معذرت از برادران ایرانی» از صد تا فحش بدتر بود برای «برادران یوسف»، به خصوص آن یکی‌شان که «نامه سرگشاده» نوشت. برای آنکه هنوز فتنه می‌کند. برای آنکه منحرف است. برای آنکه به جای کار، دورکاری می‌کند به نفع BBC... و برای آنکه خیال می‌کند مجلس شورای اسلامی از اصل جمهوری اسلامی هم بیشتر در «راس امور» است!
***
چهارشنبه‌ماه گرفت، اما دل گرفته شده ماه، باز هم عکسش افتاد روی آب حوض مسجد ام‌البنین که چند تایی ماهی قرمز دارد؛ این آیات خوب و کوچک پروردگار. یکی از بچه‌ها بعد از وضو، هر 2 دست را در آب کرد تا بلکه عکس‌ماه را درون آب از نزدیک تماشا کند. ماه بود و نبود. گویی آه‌ماه بود و خود‌ماه نبود. آب را برگرداند به حوض و به نظاره آیه‌های قرمز خدا نشست. آن سوی خلیج‌فارس، آیات‌القرمزی در زندان آل خلیفه امید بسته بود به این آب، به این «آب فارسی» که دست نماز «نماز آیات» معتکفان این سوی خلیج‌فارس بود. از پنجره زندان داشت بیرون را نگاه می‌کرد و‌ماه را می‌دید و می‌دید که آرام آرام دارد خسوف تمام می‌شود. تخلصش را از پنجره زندان پرواز داد و نشست به شاعری. قلم نداشت، لوازم‌التحریر نداشت، کاغذ نداشت، هر چه می‌نوشت از دل می‌نوشت. بر دل می‌نشست. دوست داشت خیلی زود سحر شود تا باطل کند این سحر را. دلش برای خورشید تنگ شده بود. بعد از زندانی شدن، نور خورشید را گاه‌گاهی دیده بود، اما خود خورشید را نه. پس همین که ماه در آمد، بی‌صدا خنده‌ای کرد و دور از چشم آل‌خلیفه و آل سعود و آل‌خفاش و آل‌ظلمت و شیخ حمد بن آل یک مشت آقازاده بوزینه باز بن باز، چشم دوخت به ماه، و قمر را این‌گونه خطاب کرد: برسان سلام مرا به خورشید اگر جسارتی نیست... و به ایشان بگو اگر نیاید بیت من را خواهند کشت گلوله‌هایی که خیلی بی‌رحم‌‌اند با کلمه! به ایشان بگو من دنبال یک کلمه می‌گردم بر وزن «ظهور» که به قافیه مجروح شعرم بیاید! به ایشان بگو، ملتمسانه بگو... می‌آیی یا وقتی می‌آیی که باید زیر تابوت ابیاتم را بگیری؟!... دیر کنی، من زودتر از کلمه هایم، بر وزن «شهید» به شهادت خواهم رسید در ردیف خون.
***
چهارشنبه ماه داشت به آیات القرمزی نگاه می‌کرد. ماهی‌های قرمز درون حوض خواب‌شان برده بود. سحر نزدیک بود. ستاره‌ای ایستاده بود به «نماز آیات»، اما «آیات» داشت 40 مومن نماز شبش را نشسته می‌خواند... .