گروه فرهنگ و هنر: پرويز پرستويي در 2 سال اخير كمتر بازي كرده و كمتر از آن حرف زده؛ نقش‌آفريني در 2فيلم «سيزده59» و «خرس» تنها فعاليت اين بازيگر گزيده‌كار در سال‌هاي اخير بوده است و استقبال از اکران «سيزده59» در آلمان و فرانسه، بهانه‌اي شد تا لب به سخن بگشايد. پرستویی در گفت‌وگوی مبسوطی که روز گذشته با خبرگزاری ایسنا داشت ضمن اشاره به توفیقات فیلم «سیزده59» در برقراری ارتباط با مخاطبان داخلی و خارجی گریزی هم به وضع این روزهای سینمای ایران زد و گلایه‌هایی را طرح کرد.
جلال روي ديگر حاج‌كاظم است
پرستويي كه به تازگی از آلمان و فرانسه بازگشته به اكران «سيزده59» در خارج از كشور اشاره كرد و گفت: ما در کلن يكي از بهترين اكران‌ها را داشتيم و تماشاگراني بودند كه بدون دعوت ما بليت 10 يورويي خريده و به ديدن فيلم آمده بودند. وي درباره استقبال از فيلم‌هاي ديگرش در صورت امكان چنين عرضه‌اي براي ايرانيان خارج از كشور گفت: من خيلي فكر كردم كه چرا «آژانس شيشه‌اي» و «روبان قرمز» نمي‌تواند چنين اكران‌هايي داشته باشد و صاحبان فيلم بايد اين كار را مي‌كردند. خود برنامه‌گذار «سيزده 59» مي‌گفت هنگام نمايش فيلم چون تا به حال فيلم جنگي نداشتيم، هر لحظه دل تو دلم نبود كه به اصطلاح كسي بلند شود و چيزي بگويد! در واقع خودشان هم باور نداشتند چنين استقبالي مي‌شود، ولي اين اتفاق افتاد. من فكر مي‌كنم «آژانس شيشه‌اي» هم حرفي جدا از اين فيلم نمي‌زند و سيدجلال روي ديگري از حاج‌كاظم است، اين شخصيت‌ها همه دانه‌هاي تسبيحي هستند كه همديگر را كامل مي‌كنند.
اگر بمیرم در این فیلم‌ها بازی نمی‌کنم
پرستويي در ادامه با اشاره به وضع امروز سينما گفت: من نه با كسي دعوايي دارم، نه جنگي، نه طلبي و نه كسي حق مرا خورده است ولي به هر حال خودم را نمي‌توانم از خانواده سينما جدا ببينم. وي افزود: امروز ما آدم‌هاي خيلي خوبي در سينما داريم و اگر 5 درصد امكانات هاليوود و باليوود را در ايران داشته باشيم آن‌وقت مي‌بينيد كه فيلمسازي يعني چه؟ اين همه هنرمند در ايران وجود دارند ولي وضع بساماني ندارند. پروسه توليد ما وضع خوبي ندارد. موضوعات دم‌دستي تلويزيوني كه در تلويزيون پخش مي‌شود با همان جنس آدم‌ها و با همان پوشش و تيپ‌سازي با 4 بازيگر سينما ادغام شده و معجوني را به‌عنوان فيلم سينمايي تشكيل داده‌اند كه شما در سالن تاريك بايد بشيني و آن را ببيني. معلوم است من پرويز پرستويي اگر از گرسنگي هم بميرم در اين فيلم‌ها حضور پيدا نمي‌كنم.
چرا باید «هفت» وجود داشته باشد؟!
اين بازيگر در ادامه با گلايه از برنامه «هفت» آن را براي سينماي ايران مخرب دانست و اظهار كرد: نمي‌دانم چه الزامي است كه اين برنامه وجود داشته باشد و با چه انگيزه‌اي اين برنامه ساخته مي‌شود؟ بعضي از مسائلي که در برنامه «هفت» به آن پرداخته مي‌شود، در شأن سينماي ايران نيست. وي افزود: آقاي جيراني، تهيه‌كننده اين برنامه كه اهل قلم و خودش هم كارگردان سينماست، چرا بايد دست به تهيه چنين برنامه‌اي بزند؟ پرستويي تاكيد كرد: ما آدم‌هايي نيستيم كه چالش‌مان خيلي خوب باشد و مردم در جريان قرار بگيرند. ما گوشت هم را بخوريم استخوان هم را نبايد دور بريزيم. ما نبايد اين رودررويي‌ها را در تلويزيون داشته باشيم. بايد مسائل خودمان را خودمان حل كنيم.
بازگشت به تئاتر
پرويز پرستويي درباره فعاليت اين روزهايش با بيان اينكه در حال حاضر فعاليتي ندارد از بازگشتش به عرصه تئاتر خبر داد و گفت: قصدم اين است بعد از سرانجام پيدا كردن كار فيلمي كه قرار است با كارگرداني ايراني مقيم آلمان با موضوع مهاجرت كار كنم و تنها 2 بازيگر ايراني دارد، كار بعدي‌ام حتما تئاتر باشد و خودم مي‌خواهم آن را كارگرداني كنم و دغدغه‌ام اين است، حتما آن را كار كنم. پرستويي با بيان اينكه دنبال وسوسه كارگرداني تئاتر نبوده است، گفت: اما براي اين كار دوست دارم فضايي كه مدنظر دارم را كار كنم. 40 سال پيش تجربه كارگرداني در تئاتر را داشتم اما كار گروهي عنوان شد و اين اولين تجربه‌ام است و به دليل اهميتش، ناچار هستم آن را خودم كارگرداني كنم. مطمئنم آدم‌هايي كه دور هم جمع مي‌شويم و تجربيات چند سال بازيگري‌مان، مي‌تواند آن فضا را به وجود آورد. وي درباره تجربه كارگرداني در سينما با بيان اينكه آنقدر خلوت‌هاي بازيگري برايش اهميت داشته كه هيچ‌وقت كارگرداني سينما برايش مساله نبوده است، گفت: ترجيح مي‌دهم كار خودم را بكنم اما ممكن است اتفاقاتي بيفتد كه آدم جسارت پيدا كند يك‌دفعه تجربه‌اي داشته باشد. شايد هم يك روز اين تجربه را انجام بدهم.
گزیده‌کاری احترام به مخاطب است
بازيگر فيلم «مارمولك» درباره كم‌كاريش در اين سال‌ها گفت: وقتي فيلمنامه با خود من ارتباط برقرار نمي‌كند چگونه با مخاطب برقرار كند. من هم كه اگر كاسب بودم مرتب كار مي‌كردم، از اين فيلم به آن فيلم از آن فيلم به اين فيلم. بالاخره در شرايطي زندگي مي‌كنم كه شرايط سختي هم هست، بدم نمي‌آيد كه تا تنور داغ است بزنيم و بچسبانيم و به قول معروف پس‌اندازي براي خودمان داشته باشيم. به هرحال هر كسي دوست دارد در رفاه باشد، ولي جاهايي آدم با خودش مي‌گويد به چه قيمتي؟ تماشاگر هميشه براي من با هر نگاه و ايدئولوژي قابل احترام است و هميشه از كارهايي كه كردم تن‌لرزه داشته‌ام كه شرمنده اين تماشاگر نشوم؛ تماشاگري كه آخر هفته خودش را هزينه كرده و به سختي با خانواده به سينما مي‌رود، من بايد براي او جوابي داشته باشم. او اين خرج را به نوعي براي من كرده و خيلي بد است كه من دست خالي او را بيرون بفرستم. وي افزود: ما اگر كسي در خانه‌مان را مي‌زند و نذري مي‌آورد ظرفش را مي‌دهيم و در آن چيزي هم مي‌گذاريم. متاسفانه خيلي جاها هم آدم شرمنده مي‌شود، بنابراين گزيده کار کردن فقط احترام به مخاطب است و بس.