نشست نقد و بررسی کـــتاب «تهـــران
دربعد ازظهر» مصطفی مستور روز 28خرداد‌ماه با حضور محمدحسن معجونی، فهیمه جعفری و شهرام شکیبا به عنوان مجری جلسه و نویسنده کتاب در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد. دراین نشست، بخش‌هایی از کتاب به وسیله محمدحسن معجونی خوانده شد. سپس مصطفي مستور اظهار داشت: روخواني داستان براي عده‌اي در جمع امر دشواري است بویژه اگر به شكل تئاتري خوانده شود. در مواقع روخواني داستان در جمع، لحن داستاني از بين مي‌رود و داستان به صورت يكنواخت خوانده مي‌شود به همين دليل پيشنهاد دادم داستانم به صورت مسطح خوانده شود كه آقاي «محمدحسن معجوني» به شكل ماهرانه‌اي داستان را با صداي بلند براي ديگران روايت كرد و با توجه به اين روخواني به اين نتيجه رسيدم كه مي‌شود داستان را با صداي بلند براي ديگران خواند. به گزارش فارس، مستور گفت: از شنيدن داستاني كه نوشته‌ام اذيت مي‌شوم و هنگام نوشتن داستان بخشي از داستان را روايت نمي‌كنم تا آنجايي كه داستاني كه نوشتم براي من نويسنده مبهم است. به نظرم كار نويسنده در روايت داستان بيشتر به آدمي شبيه است كه شاهد دعواي خياباني چند نفر در خيابان است كه اين دعوا را بدون اينكه از ماجراي آن به صورت كامل آگاهي داشته باشد - كه چرا اين آدم‌ها با هم دعوا كردند و علت دعوا چه بوده است - فقط شاهد بوده است به صورت جسته و گريخته براي دوستانش روايت مي‌كند. من مانند مخاطب داستانم از سرنوشت و راز شخصيت داستانم آگاهي ندارم، آدم‌هاي داستانم مانند آدم‌هايي كه در زندگي واقعي مواجهيم از تمام زندگي و رازهاي آنان مطلع نيستيم. وی گفت: تا به باوري نرسيده باشم نمي‌نويسم و در ميان نويسندگان كسي را سراغ ندارم كه به اين شكل باورهاي خود را بنويسد و به اين ترتيب همه نوشته‌هاي من به خودم تعلق دارد و از دست كسي تقلب نمي‌كنم و اگر ضعيف يا قوي است متعلق به خودم است. وي با اشاره به اينكه رمان «روي ماه خداوند را ببوس» به چاپ سي و پنجم رسيده است و ظرف يك سال گذشته داستان «تهران در بعدازظهر» به چاپ هفتم رسيده است، گفت: چاپ‌هاي متعدد داستان نشانه موفقيت است اما من عادت دارم كه موفقيت‌هاي خودم را تحقير كنم. به اين علت كه در خوشبينانه‌ترين حالت من حداكثر 100 هزار خواننده و مخاطب دارم و در كشور 70ميليوني و جهان 7 ميلياردي اين مخاطب بسيار ناچيز و اندك محسوب مي‌شود. مخاطب با خواندن داستان خوب و ديدن فيلم خوب 4 تا 5 دقيقه تحت تاثير قرار مي‌گيرد و من براي تحت تاثير قرار دادن 4 يا 5 دقيقه‌اي، گول نمي‌خورم و فردي واقع‌بين و در عين حال بسيار جاه‌طلب هستم. براي درك هر اثر بايد با او همدلي كرد و خوشبختانه داستان‌نويسي به علت اينكه مانند فيلم هزينه‌بر نيست به گيشه نياز ندارد و مي‌تواند پايان تلخ رقم بخورد. داستان من به نوعي هستي‌شناسانه و كي‌ير كه‌گارد است و من به نوعي به وضعيت انسان در جهان معاصر معترضم.