«شارع» به فارسی می‌شود «خیابان»، «ندی»، «ای» و «سلطان»، «پادشاه»، اما جناب پادشاه امروز دیگر در «صنعا» نیست تا باز هم در «شارع ندی سلطان» خون جوانان بی‌گناه یمن را زمین بریزد و دنيا ديد كه جنگ شوارع را هم انقلاب برد. «شارع ندی سلطان» بیشتر به کار زبان «عبری» می‌آید تا «عربی» و درست به همین دلیل اسرائیلی‌ها تجلیل کردند از «علی عبدالله صالح» که «شارع ايران» را در صنعا قربانی بندبازی رسانه روباه پیر کرد و آن را «ندا آقاسلطان» نام نهاد تا ضمن همدستي با سران فتنه، اعلام جنگ رسمي كرده باشد با «جمهوري اسلامي». «شارع ندی سلطان» در زبان «بی‌بی‌سی» می‌شود خیابان «ندا آقاسلطان». همان دخترک فریب‌خورده‌ای که روی امواج بی‌بی‌سی جان داد تا «بازیگر- قربانی» نقش اول خیمه‌شب‌بازی‌ای باشد که قرار بود در تئاتر فتنه، روی سن رفته، چند روزی به فلاکت و هلاكت برسند و خوراک تهاجم تبلیغاتی علیه جمهوری اسلامی را جور کنند. علی عبدالله صالح این هم‌عهد و همپیمان با منافق ملعونی چون خاتمی، مثل همین خاتمی، به خواب هم نمی‌دید که سالی بعد از فتنه 88، جمهوری‌اسلامی شاهد سرنگونی دیکتاتور یمن باشد و این همه زود باید بعد از آن همه کشتار، جلای «شارع ندی سلطان» کند و از وطن بگریزد. دیکتاتور مفلوک یمن که بنا داشت با «شارع ندی سلطان» به اربابان آمریکایی و انگلیسی خود حال بدهد و نوکری و باج و تاج را کامل کند، چه کوتاه بود عمرش بعد از این «شارع ندی سلطان». صالح خواست با «شارع ندی سلطان» به صورت پاک، مظلوم و آسمانی جمهوری اسلامی، سیلی بزند، اما خدا، خدای مهربان، خدای خوب و مهربان، خدای خوب و مهربان جمهوری اسلامی 300 هزار شهید، خدای چمران شهید، خدای شهید گمنام، خدای خمینی و خامنه‌ای از آنجا که جای حق نشسته، این سیلی را بدتر از سیل و توفنده‌تر از توفان، برگرداند به صورت خود دیکتاتور یمن. حالا که جمهوری اسلامی در منطقه دارد مثل «لؤلؤ» می‌درخشد، و خامنه‌ای ما را احرار مسلمان، «امام خامنه‌ای» صدا می‌زنند، علی عبدالله صالح اصلا معلوم نیست کجاست. برخی می‌گویند در رفته و رفته فلان شهر عربستان، اما برخی می‌گویند از این دنیا رفته! برخی می‌گویند سیلی جوانان یمن چنان بوده که دیگر زنده و مرده دیکتاتور چندان فرقی ندارد. برخی معتقدند امروز دیکتاتور، فردای ملک عبدالله است، اما هیچ کس از «شارع ندی سلطان» سخن نمی‌گوید. در صنعا مهم‌تر از نام این خیابان، جوانان اهل یمن هستند که روی آسفالت همین خیابان، آنقدر پای آزادی خون دادند، تا فراری دهند علی عبدالله صالح را. کاری که ما در ایران 33 سال پیش کردیم، سران فتنه می‌خواستند از آن کاریکاتور بکشند، اما جوانان یمن و بحرین و مصر و تونس و لیبی، «التحریر» را کپی برابر اصل «آزادی» کشیدند. وقتی جمهوری اسلامی در یمن می‌درخشد، وقتی جوانان صنعا با فرمول انقلاب اسلامی به استکبار و استبداد، همزمان «نه» می‌گویند، وقتی شاعر اهل سنت جنوب صنعا به «آقا» می‌گوید «امام خامنه ای»، «شارع ندی سلطان» به زبان اصیل عربی معنایی جز این ندارد که: «ای پادشاه دیکتاتور!ای علی عبدالله صالح! آنقدر در یمین و یسار این خیابان، ثار به پا کردی و آنقدر از کشته جوانان یمنی، پشته ساختی که دیگر رنگ این خیابان را نخواهی دید». بنازم قدرت خدا را که همه جوره هوای جمهوری اسلامی را دارد. گفت: «یا سلطان! این شارع، هر چه اسمش باشد، دیگر جای تو نیست. جای شاعر یمنی است که خون داد در ردیف همین خیابان، تا در این قافیه یمنی، دیگر قیافه نحس تو را نبیند.ای سلطان بی‌شرع و شعر و شعور و شاعر و شارع! نه فی‌امان‌الله، که فی امان ملک عبدالله!»