پدر دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا سپتامبر 2010 در 77 سالگی جان باخت اما شاید آقای نخست‌وزیر خاطره خوبی از پدرش در ذهن داشته باشد زمانی که او را سوار بر تیرومف تی‌آر 6 از الزبری به مناطق دیگر لندن برای گردش می‌برد. کامرون از حامیان زندگی سنتی و بنیان‌های خانواده است. او در مطلبی که به مناسبت روز پدر در تلگراف به چاپ رساند به وضوح از آرمان‌هایش برای یک زندگی سالم دفاع و درباره پدران الکلی و تاثیرات زندگی مخرب این پدران بر فرزندانشان قلم‌فرسایی کرد و چهره یک فرمالیست را به خود گرفت.این در حالی است که بریتانیا در دوران سختی از تاریخ خود قرار دارد و بحران مالی جهانی و سیاست‌های ریاضتی دولت تاثیرات خود را حتی بر برنامه رادیو 4 انگلستان گذاشته است و کمدین‌های این هفته این برنامه درباره طرح درمانی و حضور پزشکان ارزان‌قیمت از کشورهایی مانند رومانی در بریتانیا لطیفه‌‌های متعددی را ساختند. کامرون می‌خواهد طرح شیر مجانی را به مدارس انگلستان بازگرداند و شبحی از برنامه درمانی عمومی را مطرح کرده که هزینه‌های سنگین آن دولت را با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد کرد. شاید خانم مارگارت تاچر، بانوی آهنین که تمام زنان سیاست‌مدار جهان حتی از مدل موی او تقلید می‌کنند، پدر معنوی کامرون برای چهره تازه دولتش است. وقتی کامرون برای کاهش بودجه عمومی برنامه خود را اعلام کرد توجه کردن به اقدامات پیشینیانش از جمله تاچر می‌تواند به عنوان یک گزینه برای او مطرح باشد. اقتصاد انگلستان رشد کمی دارد و پیش‌بینی‌های دولت درست از آب در نیامده است. این در حالی حساب‌های کامرون را برهم می‌زند که نرخ بهره در بانک‌های بریتانیا به خواسته دولت باید افزایش می‌یافت اما نخست‌وزیر تلاش کرد تا حرف خود را برای کاهش انتظارات از بانک مرکزی به کرسی بنشاند که در اين پروژه موفق نشد. پژوهشگران سیاسی انگلستان بر این باورند‌كه کامرون شانس زیادی برای پیش بردن اهدافش ندارد و گروه‌های اپوزیسیون بزودی با برپایی اعتصاب عمومی، برای نخست‌وزیر و وزرایش مشکلات تازه‌ای را ایجاد خواهند کرد.تیم بل، نویسنده کتاب «حزب محافظه‌کار از تاچر تا کامرون» بر این باور است که تجربه نشان می‌دهد زمانی که دولت سیاست‌های فشار به مردم را در زمینه اقتصادی دنبال می‌کند عواقب وخیمی را در پی خواهد داشت. سلف تاچر آقای ادوارد هلث سیاستی را در سال 1972 پیگیری کرد که بر اساس آن از ترس بیکاری گسترده از صنایع ورشکسته حمایت کرد و بر اساس آن دور برگردان به فرهنگ سیاسی بریتانیا اضافه شد، در حالی که او وعده داده بود هرگز چنین کاری را انجام نمی‌دهد.این مشخص است زمانی که شما در بریتانیا وعده‌ای انتخاباتی می‌دهید و به آن عمل نمی‌کنید منجر به شکست شما می‌شود همانند رخدادی که در 2 انتخابات سال‌های 1970 و 1974 پیش آمد. در همین حال کامرون با طرح درمانی‌اش فشار تازه‌ای را به دولت خواهد آورد که معرف دستپاچگی دولتش است. نباید از نظر دور داشت که انگلیسی‌ها ممکن است قول درجه دوم را فراموش کنند اما وعده‌های اصلی دولت برایشان یک معیار است.