آقای عمرانلو! قرار است کنسرتی به سرپرستی شما از امروز در تالار وحدت در 2 بخش موسیقی فولکلوریک و موسیقی فیلم‌های برجسته سینمای جهان برگزار شود. اگر ممکن است درباره جزئیات بیشتر این کنسرت بگویید.
همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، کنسرت گروه موسیقی آوازی تهران در 2 بخش برگزار می‌شود. در واقع، در بخش نخست موسیقی فولکلور ایرانی و قطعاتی از آهنگسازان ایرانی همچون احمد پژمان، شهریار توکلی و روح‌الله خالقی روی صحنه می‌رود و در قسمت دوم این اجرا موسیقی فیلم‌های برجسته تاریخ سینمای جهان و نیز موسیقی پاپیولار و محلی استرالیا و ایتالیا برگزار می‌شود. ما بنا را بر این گذاشته‌ایم که عواید این کنسرت که به همت بنیاد فرهنگی- هنری رودکی و با همکاری جمعیت امداد دانشجویی مردمی امام علی(ع) اجرا می‌شود، صرف امور خیریه به نفع کودکان محروم و نیازمند شود.
نکته‌ای که درباره این کنسرت وجود دارد این است که شما در بخش نخست به اجرای قطعاتی از هنرمندان پیکسوتی چون زنده‌یاد روح‌الله خالقی، احمد پژمان، شهریار توکلی و... می‌پردازید. آیا انتخاب قطعات این شخصیت‌ها دلیل خاصی داشته است؟
دلیلش این است که ما از تمام این هنرمندان که در سوال از آنها نام بردید در داخل آلبوم‌مان هم کارهایی گنجانده‌ایم. از اینها گذشته سبکی که این هنرمندان داشته‌اند تا حدود زیادی به سبک ما نزدیک است. روی این اصل تصمیم گرفتیم به اجرای برخی قطعات این هنرمندان در بخش اول کنسرت بپردازیم.
گروه‌هایی مثل گروه آوازی تهران چقدر از مساعدت و حمایت ارگان‌هایی چون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بهره‌مند می‌شود؟
ببینید، گروه آوازی تهران از ابتدای فعالیت خود به شکل شخصی عمل کرده است. اگرچه در این میان نقش حمایت‌های وزارت ارشاد را نمی‌توان از یاد برد بویژه در سال‌های گذشته یعنی به طور مشخص در سال 87 که توانستیم مقام اول را در جشنواره موسیقی فجر به دست بیاوریم، آقای دکتر ایمانی‌خوشخو، معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وقت این امکان را برای گروه فراهم کردند که بتوانیم در جشنواره بین‌المللی راه یابیم که به نظر می‌رسد این حمایت توانست تاثیر بسزایی در رشد گروه داشته باشد. سال گذشته نیز به مدد حمایت‌هایی از این دست به فستیوال جهانی دیگری به چین دعوت شدیم.
شما در جایی به این مساله اشاره کردید که عدم برخی حمایت‌ها به گروه‌های موسیقی موجب فروپاشی آنها می‌شود.
منظورم از حمایت، حمایت‌های مالی بوده است. البته تنها حمایت مالی نیست و بحث دریافت مجوز، اختصاص محلی برای تمرین گروه‌ها، تصویب شدن اشعار و مجوز کنسرت و... نیز می‌تواند در ردیف پشتیبانی‌های دولتی محسوب شود.
نظر هنرمندان موسیقی دیگر کشورها نسبت به گروه آوازی تهران چه بوده است؟ چه مقدار شناخت از جانب آنها به این گروه وجود دارد؟
آنهایی که اجراهای ما را در جشنواره‌های خارجی دیده‌اند برایشان تعجب‌آور بود که موسیقی ایران توانسته در حد قابل ملاحظه‌ای رشد کند. شاید این تعجب نشات گرفته از سیاهنمایی‌هایی است که به واسطه مسائل سیاسی نسبت به ایران صورت گرفته و موجب می‌شده در سال‌های اخیر موسیقی ما به آن شکلی که باید دیده نشود اما خوشبختانه هنرمندان ایرانی با حضور در مجامع بین‌المللی توانسته‌اند جایگاه مطلوب موسیقی ایرانی را بیش از پیش پررنگ کنند. درباره گروه آوازی تهران نیز اوضاع به این شکل بود، یعنی وقتی هنرمندان خارجی اجرای گروه 16 نفره ما را دیدند کاملا از آن استقبال کردند و طبعا درباره کیفیت فعالیت گروه پرسش‌هایی به عمل آوردند که می‌تواند نقش مهمی در شناسایی گروه آوازی تهران داشته باشد، ضمن اینکه ما پیش‌تر در فستیوال‌های مهم دیگری در کشورهای ایتالیا، ارمنستان، کره و... نیز با استقبال خوبی از سوی مردم و هنرمندان مواجه شدیم.
فارغ از نظر هنرمندان خارجی در حال حاضر نگاه‌ها به سمت گروه آوازی تهران به چه سمت و سویی است؟
اگرچه هنوز به آن شکلی که باید نزد عامه مردم شناخته شده نیستیم زیرا تاکنون آلبوم تصویری از گروه منتشر نشده و عمده اجراهای ما در تالار وحدت صورت گرفته که طبعا در دسترس عموم مردم نبوده است. اما در حال حاضر قشر خاصی از مخاطبان ما را می‌شناسند و جای خوشبختی است که روز به روز هم بر تعداد آنها افزوده می‌شود، طوری که امروز 3 هزار نفر مخاطب با فعالیت‌های گروه آوازی تهران آشنایی کامل دارند و این برای ما یک افتخار است.
وضع دستمزد اعضای گروه‌هایی چون گروه آوازی تهران در حال حاضر به چه شکل است؟
این دستمزدها بر اساس فروش بلیت کنسرت‌هاست و طبعا وقتی بر این اساس باشد در نوسان قرار می‌گیرد. به عنوان مثال قرار است تیرماه برای حضور در یک جشنواره به ایتالیا سفر کنیم اما تمام هزینه‌های سفر با خودمان است.
یعنی وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی نمی‌تواند در این زمینه مساعدت‌هایی به عمل بیاورد؟
واقعیت این است که همان اندازه حمایت‌هایی هم که وزارت ارشاد از ما طی سال‌های گذشته به عمل آورد، توانست سهم بسزایی در فعالیت‌های ما داشته باشد و این را می‌دانم که کمک‌های وزارت ارشاد موجب متوقع شدن دیگر گروه‌های موسیقی نیز می‌شود. البته ما هم توقعی نداریم و در این میان نگاهمان به سمت اسپانسرهای خصوصی است.
اگر بخواهید به اصلی‌ترین معضل گروه آوازی تهران به شکل مشخص اشاره کنید چه می‌گویید؟
البته مشکلی به آن شکل که مانع از فعالیت گروه شود وجود ندارد. خوشبختانه گروه دارای فضای همدلی است. تنها مساله‌ای که وجود دارد، پاره‌ای مشکلات مالی است که اگر مرتفع شود میزان موفقیت گروه بی‌تردید افزایش می‌یابد اما در عین حال وجود همین مسائل مالی موجب ایجاد دغدغه‌های فکری هم می‌شود. مثلا نمی‌توان برای حضور یافتن در تمام فستیوال‌های خارجی با هزینه شخصی خودمان سفر کنیم.
نکته جالبی که درباره این گروه وجود دارد این است که در گروه آوازی تهران سبک آکاپلا (خواندن خواننده بدون همراهی ساز) غالب است.
بله، در واقع کاری که ما در این گروه انجام می‌دهیم فعالیت همسان و یکدست 16 خواننده است که همگی در یک سطح قرار دارند و ارتباط همگونی میان آنها به چشم می‌خورد.
سبک آکاپلا گرته‌برداری از شیوه موسیقی کشورهای دیگر است؟
تا حدودی بله اما تفاوتش این است که ما سعی کرده‌ایم در این گروه به شناسایی موسیقی مملکت خود بپردازیم.
برخی درباره گروه آوازی تهران بر این باورند سبکی که این گروه در پیش گرفته سبکی شناخته شده نیست. در عین اینکه شما در گفت‌وگویی به این مساله اشاره کردید که از ریسک کردن نمی‌ترسید و دنبال کارهای نو در عرصه موسیقی هستید. امروز که 6 سال از فعالیت گروه می‌گذرد فکر می‌کنید با در پیش گرفتن این رویه موفق بوده‌اید؟
ما فعالیت گروه را از سال 84 شروع کردیم و اولین کنسرت ما سال 86 بود و در 2 شبی که به برگزاری کنسرت در تالار رودکی پرداختیم، 400 نفر مخاطب داشتیم. این تعداد مخاطب در پایان سال 89 با 6 شب اجرا در تالار وحدت به 5 هزار نفر رسید. این آمار نشان می‌دهد ما توانسته‌ایم به آن شکلی که باید در سبک خودمان عملکردهای موفقیت‌آمیزی داشته باشیم.
شما از سال 79 به عنوان نوازنده سازهای کوبه‌ای وارد ارکستر سمفونیک تهران شدید و بعد از آن ضمن همکاری با این ارکستر به تاسیس گروه مستقل آوازی ایران پرداختید. فکر می‌کنید حضور پیدا کردن در ارکستر سمفونیک تهران به سرپرستی زنده‌یاد فریدون ناصری چقدر توانست در پیشبرد فعالیت‌های شما در عرصه موسیقی نقش داشته باشد؟
فعالیت در ارکستر سمفونیک تهران از روز اول تا به امروز برای من موجب افتخار بوده است. در واقع طی این سال‌ها، حاصل کارم با ارکستر، تجارب ارزنده‌ای بوده است که از رهگذر آن توانسته‌ام به ایده‌های خوبی دست یابم.
همکاری با ارکستر سمفونیک تهران را هنوز هم ادامه می‌دهید و اگر جوابتان مثبت است چه فعالیتی به طور مشخص قرار است در این ارکستر داشته باشید؟
بله، این همکاری هنوز هم ادامه دارد و فعالیت من هم طبعا در سمت نوازنده سازهای کوبه‌ای یا تیمپانی خواهد بود.
با توجه به اینکه شما پیش از هر چیز سابقه فعالیت به عنوان نوازنده در ارکستر سمفونیک تهران را داشتید چطور شد به فکر تشکیل گروه آوازی تهران افتادید؟
تحصیلات دانشگاهی من در مقطع کارشناسی ارشد در زمینه آهنگسازی بوده است. من از همان ابتدا دغدغه این را داشتم که محملی برای آهنگسازان جوان مهیا شود تا آنها بتوانند به ارائه آثار خود بپردازند. پس به تشکیل این گروه پرداختم اما به هر حال در مقایسه با کشورهای اروپایی، فعالیت گروه‌هایی مثل گروه آوازی تهران تفاوت‌های زیادی دارد. دلیل اصلی‌اش هم این است که در گروه‌های کشورهای دیگر همخوانی وجود دارد که در گروه‌های ما کمتر دیده می‌شود و دیگر اینکه فرهنگ این امر هنوز در مملکت ما به آن شکلی که باید جا نیفتاده است.
ظاهرا قراراست در روزهای آتی آلبومی از گروه آوازی تهران منتشر شود؟
بله این آلبوم «وکاپلا» نام دارد و ترکیبی از وکال و سبک آکاپلا است که در گفت‌وگو به آن اشاره کردم. این آلبوم دارای 10 قطعه است که با هزینه شخصی در پاییز سال گذشته ضبط شده و به همت شرکت نی داوود تا روزهای آینده وارد بازار موسیقی می‌شود.